Mąż dostał więcej niż syn

– Jak to rozumieć? – Krzysztof wymachiwał testamentem tuż przed nosem notariuszki. – Mieszkanie dla zięcia, działka dla zięcia, samochód dla zięcia! A ja co? Jestem synem, rodzonym synem!

– Krzysztof Stanisławowiczu, proszę się uspokoić – notariuszka poprawiła okulary i spojrzała surowo na roztrzęsionego mężczyznę. – Pański ojciec miał pełne prawo rozdysponować swoim majątkiem według własnego uznania.

– Ale to niesprawiedliwe! – głos Krzysztofa przeszedł w pisk. – Wojtek ożenił się z moją siostrą zaledwie pięć lat temu, a dostał więcej niż ja! Gdzie tu sprawiedliwość?

Wojtek siedział na krześle w kącie gabinetu, zaciskając pięści. Jego twarz była blada, a oczy czerwone od niewyspania. Milczał, ale po jego wyrazie widać było, że ta sytuacja sprawia mu taki sam ból jak Krzysztofowi.

– Krzysiek, przestań krzyczeć – powiedziała cicho, ale stanowczo Ania, siostra Krzysztofa i żona Wojtka. – Tata wiedział, co robił.

– Ty też zamknij się! – warknął brat. – Twój mężulek najwyraźniej nakłonił tatę, żeby wszystko mu przepisał, gdy był chory.

Wojtek gwałtownie wstał.

– Powtórz to jeszcze raz – w jego głosie zabrzmiało niebezpieczne ostrzeżenie.

– Powtórzę! – Krzysztof odwrócił się do zięcia. – Naciągnąłeś chorego staruszka, ot co zrobiłeś! Wprowadziłeś się w jego łaski, udając troskliwego, a sam tylko czekałeś na spadek!

– Krzysiek! – Ania poderwała się z miejsca. – Jak śmiesz! Wojtek opiekował się tatą dzień i noc, kiedy leżał w szpitalu. A ty gdzie byłeś? Gdzie był rodzony syn?

– Pracowałem! Mam własną rodzinę, dzieci! Nie mogłem rzucić wszystkiego i zostać pielęgniarzem!

– A Wojtek mógł? – Ania podeszła do brata tuż przed twarz. – On nie ma rodziny? Nie ma pracy? On wziął urlop dla taty, brał zwolnienia, nie spał po nocach!

Notariuszka westchnęła znużona i stuknęła długopisem w stół.

– Szanowni spadkobiercy, proszę wyjaśniać swoje sprawy poza murami mojego gabinetu. Testament został sporządzony zgodnie z prawem i należycie poświadczony. Stanisław Janowicz był w pełni świadomy i w dobrym stanie umysłowym w chwili jego sporządzania. Są zaświadczenia lekarskie, które to potwierdzają.

Krzysztof chwycił kopię testamentu i znów zaczął czytać.

– Trzypokojowe mieszkanie w Łodzi – Wojciech Marek Nowak. Działka pod Warszawą – Wojciech Marek Nowak. Samochód „Skoda” – Wojciech Marek Nowak. – Jego głos drżał z wściekłości. – A Krzysztofowi Stanisławowicowi Kowalskiemu… garaż i narzędzia ogrodowe. Narzędzia ogrodowe! Łopaty i grabie!

– I jeszcze pięćdziesiąt tysięcy złotych – dodała notariuszka. – Niech pan o tym nie zapomina.

– Pięćdziesiąt tysięcy! – Krzysztof zaśmiał się gorzko. – Za mieszkanie teraz pół miliona się płaci, działka też ze dwieście warta, samochód prawie nowy. A mi pięćdziesiąt tysięcy! Jak jałmużnę!

Wojtek nie wytrzymał i odezwał się:

– Krzysiek, ja nie prosiłem Stanisława Janowicza o nic. Wręcz przeciwnie, gdy mi powiedział, że chce przepisać testament, odradzałem mu. Mówiłem, że wszystko powinno iść do dzieci.

– No tak, oczywiście odradzałeś! – prychnął Krzysztof. – Zaraz uwierzę!

– A co tata odpowiedział? – spytała Ania męża.

Wojtek ciężko westchnął.

– Powiedział: „Wojtku, Krzysiek to mój rodzony syn, ale ty stałeś mi się bliższy. Krzysiek pojawia się tylko, gdy potrzebuje pieniędzy. A ty przychodzisz po prostu, pytasz, pomagasz”. To jego słowa, nie moje.

Krzysztof zbladł.

– Nie mówił tak.

– Mówił – potwierdziła Ania. – Sama słyszałam. Tata bardzo przeżywał, że tak rzadko przyjeżdżasz.

– Mam sprawy! Pracę! Nie każdy może sobie pozwolić na zabawę w opiekuna od rana do wieczora!

– Nikt Wojtka nie zmuszał do opieki – Ania usiadła z powrotem. – Robił to z własnej woli. Bo kochał tatę.

Zapadła cisza. Notariuszka zbierała papiery, wyraźnie chcąc jak najszybciej zakończyć tę nieprzyjemną procedurę.

– Zaskarżę testament – w końcu wyrzucił z siebie Krzysztof. – Znajdę sposób, by udowodnić, że tata nie był przy zdrowych zmysłach.

– Proszę bardzo – Wojtek wzruszył ramionami. – To pańskie prawo.

– Krzysiek, opamiętaj się – poprosiła siostra. – Po co psuć relacje w rodzinie? Taty już nie ma, a my zostaliśmy. Naprawdę będziemy się kłócić o pieniądze?

– Łatwo ci mówić! – wybuchnął brat. – Twój mąż w ciepłych kapciach, a ja co? Całe życie liczyłem na ojcowski spadek! Chciałem sprzedać mieszkanie, kupić większe, opłacić dzieciom studia!

– A my niby nie mieliśmy planów? – Wojtek podszedł do okna. – Myślisz, że ta sytuacja mnie cieszy? Myślisz, że jestem rad, że między nami teraz taki mur?

– To zrzeknij się spadku – zaproponował Krzysztof. – Skoro tak ci nie po drodze.

– Nie zrzeknę się – odparł twardo Wojtek. – Bo to była ostatnia wola twojego ojca. Szanuję ją.

Ania wzięła męża za rękę.

– Wojtek ma rację. Tata był mądrym człowiekiem, wiedział, co robi.

– Oczywiście, że wiedział! – Krzysztof znów eksplodował. – Wiedział, że własnego syna można skrzywdzić, a obcego nie! Wiedział, że będę milczał, bo jestem synem!

– A może wiedział coś więcej? – cicho spytała Ania.

– Co masz na myśli?

Siostra zawahała się, po czym spojrzała na brata zdecydowanie.

– Może pamiętał, jak trzy lata temu pożyczyłeś od niego pieniądze na samochód?

– No pożyczyłem, i co? Syn nie może pożyczyć od ojca?

– Może. Ale obiecałeś zwrócić za pół roku. Minęły trzy lata.

Krzysztof poczerwieniał.

– Zamierzałem oddać! Tylko okoliczności…

– A może pamiętał, jak obiecałeś mu remont łazienki, wziąłeś pieniądze na materiały i zniknąłeś na miesiąc?

– Przecież potPo latach Krzysztof zrozumiał swój błąd, gdy sam, leżąc chory i opuszczony, wspomniał słowa ojca o tym, że miłość trzeba okazywać, a nie tylko oczekiwać.