Marzyłem, by pewnego dnia przyjść i wyznać miłość…

Pewnego dnia marzyłem, by przyjść do ciebie i powiedzieć, że cię kocham…

Weronika Kaczmarek odłożyła ostatnią sprawdzoną kartkę na stos leżący na krawędzi biurka. Teraz musiała tylko wpisać oceny do dziennika. Za oknem pokoju nauczycielskiego dawno zapadł zmrok, a w świetle latarni powoli wirowały płatki śniegu.

Usłyszała, jak za drzwiami zgrzytnęło metalowe wiadro, a na podłogę spadła mokra szmata. To sprzątaczka, Danuta Nowak, zwana przez wszystkich „ciocią Danką”, przyszła umyć korytarz na drugim piętrze. Widząc smugę światła pod drzwiami pokoju nauczycielskiego, głośno zamruczała pod nosem:

— Siedzą tu do nocy, łażą po umytych podłogach, żeby tylko nie iść do domu…
Mop niezadowolony zaszeleścił po linoleum, jakby się z nią zgadzał.

„A mnie przecież nikt nie czeka. Będziesz musiała, Danusiu, jeszcze pół godziny mnie znosić” — westchnęła w duchu Weronika i otworzyła dziennik.

Po czterdziestu minutach zmęczona go zamknęła, odstawiła na półkę, gdzie stały inne, i nasłuchiwała. Nawet nie zauważyła, kiedy za drzwiami zrobiło się cicho. Weronika narzuciła płaszcz przed lustrem, wzięła torebkę, rozejrzała się po pokoju nauczycielskim i zgasiła światło. Podłoga jeszcze nie wyschła i lśniła wilgotnie w przyćmionym świetle lampki na końcu korytarza.

Zeszła na parter. Za biurkiem portiera również nikogo nie było. Weszła do jego schowka, powiesiła klucz w szafce z przeszklonymi drzwiami.

— Wychodzę, pokój nauczycielski zamknięty, klucz w szafce! — krzyknęła, przerywając ciszę zastygłej szkoły.
Nikt nie odpowiedział, nikt do niej nie wyszedł. Ale wiedziała, że szkoła nigdy nie jest pusta. Zawsze zostawał tu na noc woźny albo ochroniarz.

— Do widzenia! — pożegnała się głośno i wyszła na ulicę.

Gdy odeszła kilka kroków, odwróciła się i zobaczyła starszego mężczyznę, który zamykał drzwi od środka.

Śliską ścieżkę, wydeptaną przez setki uczniowskich butów na szkolnym podwórku, przykryła już cienka warstwa śniegu. Ostrożnie przeszła przez plac i minęła metalową bramę.

Ulica dawno opustoszała, nawet samochody przejeżdżały rzadko. Weronika przyspieszyła kroku.

Od dziecka bawiła się w szkołę z lalkami i koleżankami, marzyła, by zostać nauczycielką. Jakżeby inaczej, skoro mama też uczyła polskiego i literatury? Po liceum bez trudu dostała się na pedagogikę.

Chłopaków na ich roku było niewielu. A i ci zwracali uwagę tylko na najpiękniejsze dziewczyny, do których Weronika się nie zaliczała. Dlatego do końca studiów nie miała ani męża, ani nawet chłopaka.

Nie przejmowała się tym specjalnie — jeszcze miała czas. Wyglądała młodziej niż w rzeczywistości. Często brano ją za uczennicę. Za to mama martwiła się. Uważała, że zawód nauczyciela odciska piętno na charakterze i im dłużej córka będzie samotna, tym trudniej jej będzie znaleźć godnego partnera. Rodzice kupili Weronice mieszkanie, dając jej wolność.

Ale co z tą wolnością zrobić, skoro w szkole też same kobiety? Poza wuefistą, który gotów był kochać wszystkie panie, nauczycielem przysposobienia obronnego — byłym wojskowym z trójką wnucząt, i dwoma starszymi woźnymi?

— Nie daj Boże, żebyś powtórzyła mój los — późne zamążpójście i jedyne dziecko po czterdziestce — wyrażała mama swoje obawy.

Ale czy zmartwienia i rozmowy na ten temat pomogą znaleźć męża?

W wielu oknach migotały świąteczne lampki. Weronika nie planowała stawiać choinki w domu. Po co? I tak święta spędzi u rodziców, jak co roku. Skręciła w cichą uliczkę i nagle usłyszała za sobą kroki. Zrobiło się jej nieswojo, odwróciła się.

Kilka metrów za nią szedł młody mężczyzna. Twarzy nie było widać, bo kaptur rzucał na nią cień. Weronika mocniej ścisnęła rękę na torebce i przyspieszyła.

Gdy dotarła do pierwszego bloku, skręciła za róg i przycisnęła się plecami do ściany, wstrzymując oddech. Mężczyzna jednak nie przeszedł obok. W końcu nie wytrzymała, wyjrzała i natychmiast zderzyła się z nim.

— Czego pan chce? Dlacz— Przepraszam, pani Weroniko, to ja, Kamil Kowalski — powiedział, odsuwając kaptur i uśmiechając się nieśmiało, a w jego oczach odbiło się światło latarni, jak dawniej, gdy jako uczeń zadawał jej tyle pytań po lekcjach.