Marzenie o bezkresnym morzu…

Marzyła o morzu…

Kinga co miesiąc odkładała część pensji na wymarzone wakacje. Od roku myślała tylko o szumie fal i słonym powietrzu. Kiedyś, dawno temu, jeździła z rodzicami nad Bałtyk, ale prawie nic nie pamiętała. Miała wtedy zaledwie trzy lata. Później rodzice wysyłali ją na lato do dziadków na wieś. Zamiast morza była tam płytka rzeczka, ale można było się kąpać do woli, aż do sinej skóry i gęsiej skórki.

W czwartej klasie rodzice zapisali ją na kolonie. Strasznie jej się tam nie podobało – reżim i zero swobody. Kąpali się tylko raz. Na wsi wakacje były o wiele przyjemniejsze. Rodzice przyjeżdżali co weekend, przywożąc słodycze. Po tamtym doświadczeniu Kinga więcej nie pojechała na żadne kolonie.

W jej wspomnieniach dzieciństwo to upalne, białe słońce, piski dzieci w wiejskiej rzeczce i tęczowe iskry rozprysków. Pamiętała zapach wodorostów i suchej trawy pokrytej pyłem nad brzegiem. A także miękką, jedwabistą kurz na drodze, w której tonęły bose stopy.

Często śniło jej się, że biegnie tą drogą, a na przeciwko idą mama i tata… Na tym miejscu zwykle budziła się z mocno bijącym sercem.

Gdy była w ósmej klasie, tata zmarł na zawał. Mama nie mogła się z tym pogodzić, jakby zgasła. Często jeździła na cmentarz i wracała cicha, smutna.

Potem zachorowała. Ledwo chodziła po domu, zgarbiona, jakby nagle straciła wszystkie siły. Przestała się malować i układać włosy. Kinga często wracała ze szkoły i zastawała ją w łóżku.
— Mamo, w ogóle nie wstałaś? Jadłaś coś? — dopytywała się z niepokojem.
— Nie mam siły — odpowiadała matka wyschniętymi ustami.

Kinga sama gotowała, sprzątała, robiła zakupy i zmuszała mamę, by choć trochę zjadła. W końcu mama przestała wstawać nawet do łazienki. Ani prośby, ani łzy Kingi nie pomagały. Sąsiadka zaglądała, pilnowała jej, gdy Kinga była w szkole. To ona też zadzwoniła, by powiadomić o śmierci matki.

Kinga nie pamiętała, jak zdała maturę, czy w ogóle do niej podeszła. Mama zmarła tuż przed zakończeniem roku, patrząc na portret męża na ścianie. Sąsiadka pomogła z pogrzebem.

Kinga zaczęła zaoczne studia i pracę na uczelni. Miała okrągłą twarz, pełniejsze kształty i uważała się za brzydką. Próbowała różnych diet, wytrzymywała dwa dni, a potem rzucała się na jedzenie. Pod koniec studiów pogodziła się z tym, że nigdy nie będzie wyglądać jak modelki z okładek – geny nie te.

Pewnie dlatego nie podobała się chłopakom, choć nikt nigdy nie nazwał jej grubą. „Na wakacjach będę jadła tylko owoce i w końcu schudnę” – marzyła.

Szef w firmie, gdzie pracowała po studiach, nie dał jej urlopu latem.
— Zastanów się, Kinga, jesteś sama, nie masz dzieci. Kogo mam puścić w wakacje, ciebie czy Natalię, która ma dwójkę maluchów? No właśnie. Weź urlop we wrześniu, będzie jeszcze ciepło.

Kinga zgodziła się. Co miała zrobić? Tymczasem przeglądała w internecie hotele. Postanowiła lecieć samolotem – drożej, ale szybciej. Tylko żeby pogoda dopisała. Kupiła kostium kąpielowy i lekką sukienkę. A nad morzem na pewno kupi kapelusz z rondem, jak w filmach. Właściwie myślała tylko o tej podróży. Nawet śniło jej się, że nie biegnie już przez zakurzoną drogę, ale po brzegu morza.

Pewnego dnia wracała autobusem z pracy, wpatrzona w okno i licząc, ile tygodni zostało do wyjazdu. Obok niej usiadł mężczyzna.
— Przepraszam, daleko jeszcze do Wawelu?
Kinga odwróciła głowę i spojrzała na sympatycznego sąsiada.
— Niedługo. Powiem panu, kiedy wysiadać. Jedzie pan do Wawelu?
— Nie, do kolegi. Mieszka podobno niedaleko centrum handlowego — odparł, uważnie na nią patrząc.
— Niedaleko? Na której ulicy?
— Poczekajcie… — Siegnął do kieszeni spodni i wyciągnął pogniecioną kartkę. — Zielona, numer 42.
— A ja pod 38! — ucieszyła się Kinga.
— Wysiądę razem z wami, pokażecie mi dom. To mój pierwszy raz w tym mieście.

Kiwnęła głową i znów spojrzała w okno.
— Kolega się ożenił, ma córeczkę. Nie widzieliśmy się od wojska. Trochę się denerwuję — mówił, jakby do siebie.
— Skoro dał adres, to na pewno czeka — odparła Kinga.
— Dał adres, ale zgubiłem numer telefonu. Nie powiedziałem, że jadę. Może gdzieś wyjechał? — westchnął.

Rozmawiali tak aż do przystanku. Przeszli przez ulicę, a Kinga pokazała swój blok.
— Ja tu mieszkam, a pan musi iść dalej, za dwa domy.
— Może zostawicie numer telefonu? Tak na wszelki wypadek. — Mężczyzna uśmiechnął się nieśmiało.

Kinga podała numer. To przecież nic nie znaczy. Była pewna, że nie zadzwoni. Mama mówiła, że trzeba szukać kogoś na swoją miarę. On był dla niej za przystojny. Podziękował i odszedł, a ona skręciła w podwórko.

Ziewała przed telewizorem, gdy telefon zagrał wesołą melodyjkę. Spojrzała na nieznany numer i na zegarek – pół do dziewiątej. Nagle przypomniała sobie o mężczyźnie i odebrała.
— Poznaliśmy się w autobusie, podaliście numer — usłyszała miły głos.
— Numer, a nie telefon — poprawiła go, a serce podskoczyło jej w piersi.
— Słuchajcie, kolega wyjechał na działkę. Udało mi się do niego dodzwonić, ale tam już nie zdążę. — Zawahał się. — Nie wiem, co robić. Głupio mi was prosić…

Kinga zamarła. Najpierw pomyślała, że bezczelność to druga natura. Obcy człowiek chce się wpakować do jej domu. Ale może po prostu… jej się spodobała?
— Niech pan wezwie taksówkę do najbliższego hotelu — powiedziała ostrożnie.
— Dobrze. Tak zrobię. — Odpowiedział cicho, ze smutkiem.
W słuchawce coś zaszeleściło.
— Wszystko w porządku? — spytała.
— Tak. Dziękuję wam. — Rozłączył się.

Czuła się nieswojo. Obcy człowiek, sam w obcymKinga odłożyła telefon i pomyślała, że właśnie minęła swoją szansę na coś pięknego, ale gdy następnego dnia wróciła z pracy, pod domem czekał na nią Dima z bukietem polnych kwiatów i nieśmiałym uśmiechem.