Mamo, zostań z nami!

„Mamo, nie wyjeżdżaj”

Po kolacji Mama usiadła obok siedmioletniego Krzysia i objęła go za ramiona. Chłopiec zesztywniał. Ostatni raz, gdy tak zrobiła, powiedziała, że wyjeżdża na kilka dni w delegację, a on tymczasem zostanie u jej przyjaciółki, cioci Basi. Problem w tym, że ciocia Basia miała córkę – Krysię, okropnie dokuczliwą i zadziorną. Wciąż skarżyła się na niego i przezywała maluchem.

— Znowu jedziesz w delegację? Nie chcę do cioci Basi. Tam jest wredna Krysia — oznajmił Krzyś, patrząc na mamę.

Mama uśmiechnęła się i pogładziła jego jeżykowate włosy. Krzyś odważył się:
— Mamo, proszę, zabierzesz mnie ze sobą?

— Nie mogę. Będę zajęta całe dnie. Co ty tam będziesz robił sam? — Wstała z kanapy i zaczęła nerwowo chodzić po pokoju.

— Sama mówiłaś, że jestem już duży. Nie chcę do cioci Basi z Krysą. Mogę zostać sam?

— Przestań marudzić! — podniosła na niego głos. — Jesteś za mały, żeby mieszkać sam. A jeśli coś się stanie? Nie chcesz do cioci Basi, zawiozę cię do babci.

— Do Poznania? — Krzyś rozpromienił się.

— Nie, do innej babci, mamy twojego ojca.

Dla chłopca to była nowość – okazało się, że ma jeszcze jedną babcię. Nigdy jej nie widział.

— Nie chcę — powiedział, dla zasady.

— Nie pytam. Pakuj podręczniki i co chcesz zabrać. Ja tymczasem spakuję ci ubrania.

Serce Krzysia zabiło mocniej. Ostatnim razem, gdy mama zostawiała go u cioci Basi, nie zabrał żadnych rzeczy. Znaczyło to, że teraz wyjedzie na długo.

— Nie chcę nigdzie jechać z rzeczami. Mogę pojechać z tobą? — zaczął błagać.

— Przestań! Mężczyźni nie płaczą.

— Jestem dzieckiem, nie mężczyzną — pochlipał.

Następnego dnia ubierał się powoli, licząc, że mama zmienią zdanie albo straci cierpliwość i pozwoli mu zostać w domu. W końca nakrzyczała, że tacy już na nich czeka, a przez niego nie zdążą nawet zjeść śniadania.

Jechali przez całe miasto, potem długo wjeżdżali windą. Krzyś śledził migające cyfry. Na jedenastym piętrze drzwi się otworzyły, a mama popchnęła go w stronę metalowych drzwi.

Otworzyła je kobieta wcalej nie przypominająca babci. Miała na sobie długi, czerwony szlafrok ze złotymi ptakami, a na głowie misterną fryzurę. Spojrzała na Krzysia z grymasem, jakby zobaczyła karalucha. Mama zawsze piszczała na ich widok. Ta kobieta nie piszczała, ale jej wzrok nie wróżył nic dobrego.

Zwykle dorośli w takich spotkaniach mówili: „A kto to do nas przychodzi?” albo „Jaki śliczny chłopczyk!”. Ta kobieta milczała, tylko wodziła wzrokiem między nim i mamą.

— Dzień dobry, pani Małgorzato. Dziękuję, że zgodziła się pani wziąć Krzysia. Oto jego ubrania. Napisałam, jaki ma rozkład dnia, co lubi jeść, adres szkoły…

— Kiedy wrócimy z tej… — „babcia” prychnęła — „delegacji”? Miała głos niski i chrapliwy, jak mężczyzna.

„Może to przebrany mężczyzna?” — pomyślał Krzyś.

— Za tydzień, może wcześniej — powiedziała mama.
Serce chłopca zamarłMama spojrzała na niego raz jeszcze, a potem odwróciła się i wyszła, pozostawiając Krzysia w nowym, zimnym świecie pełnym pytań bez odpowiedzi i tęsknoty, która już nigdy nie miała zostać ukojona.