Mamo, wychodzę za żonę! – radośnie wykrzyknął syn. – Bardzo się cieszę… – odpowiedziała bez większego entuzjazmu pani Zofia. – Mamo, o co chodzi? – zdziwił się Wiktor. – Nic… A gdzie zamierzacie mieszkać? – zapytała mama, mrużąc oczy. – Tutaj. Przecież nie masz nic przeciwko, prawda? – odpowiedział syn. – Mamy trzy pokoje, na pewno się zmieścimy. – A czy ja mam wybór? – zapytała mama. – Przecież nie będziemy wynajmować mieszkania… – niepewnie odpowiedział syn. – No dobrze, czyli nie mam wyboru – powiedziała pani Zofia z rezygnacją. – Mamo, teraz takie ceny wynajmu, że na jedzenie by nam nie starczyło – tłumaczył Witek. – To przecież nie na zawsze, będziemy pracować i odkładać na własne mieszkanie. Tak pójdzie szybciej. Pani Zofia wzruszyła ramionami. – Mam nadzieję… – westchnęła. – Dobrze, więc zasady są proste: rachunki za mieszkanie dzielimy na trzy osoby i nie robię tu za gosposię. – Oczywiście, mamo, jak powiesz – zgodził się od razu Wiktor. Nowożeńcy urządzili skromne wesele i wprowadzili się do mieszkania, gdzie od tej pory mieszkała pani Zofia, Wiktor i jego żona Irena. Od pierwszego dnia pani Zofia zaczęła mieć mnóstwo pilnych spraw. Młodzi wracali wieczorem do domu, a mamy nie było ani obiadu, ani porządku – jak wyjdą tak zostawiony bałagan nadal leżał na swoim miejscu. – Mamo, gdzie byłaś? – pytał zdziwiony syn wieczorem. – Wiesz Witku, zadzwonili z Domu Kultury, zaprosili mnie do chóru ludowego, przecież mam głos, dobrze o tym wiesz… – Serio?! – zdziwił się syn. – No tak! Tylko zapomniałeś. Tam zbierają się tacy jak ja, seniorzy, śpiewamy razem. Świetnie się bawiłam, jutro idę znowu! – opowiedziała pani Zofia z entuzjazmem. – Jutro też chór? – zapytał syn. – Nie, jutro mamy wieczór literacki, będziemy czytać Mickiewicza – powiedziała pani Zofia. – Wiesz, jak bardzo go lubię. – Żartujesz?! – ponownie się zdziwił. – No przecież zawsze ci mówiłam! Jaki ty jesteś nieuważny wobec własnej matki! – odparła z lekkim wyrzutem pani Zofia. Synowa obserwowała rozmowę w milczeniu. Odkąd syn się ożenił, pani Zofia dostała jakby drugiego życia: działała w różnych klubach dla seniorów, starsze koleżanki zmieniały się w nowe przyjaciółki, które przychodziły wesołym kółkiem w gości, okupowały kuchnię do późna, popijały herbatę z ciastkami, grały w bingo, spacerowała po parku czy oglądała serial tak skupiona, że nawet nie słyszała powrotu dzieci z pracy. Do domowych obowiązków pani Zofia nie miała zamiaru się dotykać, całą pracę zwaliła na syna i synową. Początkowo młodzi nie narzekali, potem synowa zaczęła się krzywić, potem pojawiły się szepty, w końcu Wiktor zaczął głośno wzdychać. Ale pani Zofia nie przejmowała się tym w ogóle, ciesząc się aktywnym życiem seniora. Pewnego dnia wróciła do domu bardzo szczęśliwa, nucąc pod nosem „Szła dzieweczka do laseczka”. Weszła do kuchni, gdzie młodzi smętnie jedli świeżo ugotowaną zupę i oznajmiła z radością: – Kochani, możecie mi pogratulować! Poznałam wspaniałego pana i jutro jedziemy razem do sanatorium! Ależ dobra wiadomość, prawda? – Super – odpowiedzieli syn z synową chórem. – I co, to coś poważnego? – ostrożnie zapytał Wiktor, obawiając się kolejnego lokatora. – Na razie nie wiem, mam nadzieję, że po sanatorium będę miała jasność – powiedziała pani Zofia, nabrała sobie zupy i z apetytem zjadła, dokładając sobie jeszcze dokładkę. Po powrocie z sanatorium, pani Zofia była rozczarowana. Oświadczyła, że pan Aleksy jednak nie jest „na jej poziomie” i się rozstali, ale od razu dodała, że wszystko jeszcze przed nią. Koła, spacery i spotkania trwały dalej. Aż w końcu, pewnego dnia, gdy młodzi wrócili do nieuprzątniętego mieszkania, z pustymi garnkami, synowa nie wytrzymała, trzepnęła drzwiami od pustej lodówki i z irytacją oznajmiła: – Pani Zofio! Czy nie mogłaby Pani zająć się czasem domem? Mamy bałagan! Lodówka pusta! Dlaczego my wszystko w domu robimy, a Pani nie?! – Czemu jesteście tacy rozdrażnieni? – zapytała zdziwiona pani Zofia. – A gdybyście mieszkali sami, kto by za was pracował? – Ale Pani tu jest! – argumentowała synowa. – Ale ja nie jestem tu służącą jak jakaś Niewolnica Isaura! Już się napracowałam w życiu, wystarczy! I od razu mówiłam Witkowi, że nie będę gosposią, to był mój warunek. To, że ci nie powiedział, to nie moja wina – wyjaśniła pani Zofia. – Myślałem, że żartujesz – przyznał Wiktor zakłopotany. – Czyli chcecie wygodnie mieszkać, a ja mam jeszcze za wszystkich sprzątać i gotować? Nie! Powiedziałam, że nie będę i nie będę! Jeśli coś wam nie pasuje – zawsze można mieszkać osobno! – zakończyła pani Zofia i poszła do swojego pokoju. A następnego dnia, jakby nigdy nic, nucąc „O mój rozmarynie”, założyła elegancką bluzkę, pomalowała usta czerwoną szminką i ruszyła do Pałacu Kultury, gdzie już czekał na nią Chór Pieśni Ludowej…

Mamo, żenię się! radośnie oznajmił syn.
No dobrze odpowiedziała bez entuzjazmu Zofia Pawłowna.
Ale co się dzieje, mamo? zdziwił się Wiktor.
Nic… A gdzie zamierzacie mieszkać? zapytała mama, wąsko mrużąc oczy.
Tutaj, przecież się nie obrazisz? odparł syn. Mieszkanie jest trzypokojowe, czy nie damy rady się pomieścić?
A czy ja mam wybór? rzuciła matka.
Przecież nie będziemy wynajmować mieszkania… westchnął Wiktor.
No tak, czyli wyboru nie mam… powiedziała Zofia Pawłowna z rezygnacją.
Mamo, teraz na wynajem są takie ceny, że nawet na jedzenie by nam nie starczyło tłumaczył Wiktor. Ale to nie na zawsze, popracujemy, zaoszczędzimy, a potem kupimy sobie coś własnego. Szybciej pójdzie, resztę sam rozumiesz.
Zofia Pawłowna wzruszyła ramionami.
Oby… westchnęła. Dobrze, wprowadzacie się i mieszkacie, ale mam dwa warunki: rachunki za czynsz dzielimy na trzech i ja nie będę gosposią.
Jasne, mamo, masz rację wtrącił się Wiktor.
Młodzi urządzili skromne wesele i zamieszkali wszyscy razem w jednym mieszkaniu: Zofia Pawłowna, Wiktor oraz synowa Irmina.

Od pierwszego dnia, gdy młodzi wprowadzili się do mieszkania, Zofia Pawłowna zaczęła nagle mieć mnóstwo pilnych spraw. Kiedy młodzi wracali z pracy, mamy nie było w domu, garnki stały puste, w mieszkaniu wciąż panował rozgardiasz wszystko leżało tam, gdzie upadło, jak zostawili, tak zostało.
Mamo, gdzie byłaś? pytał wieczorem zdziwiony syn.
Widzisz, Wiciu, zadzwonili z Domu Kultury, zaprosili do Chóru Pieśni Ludowej przecież mój głos, ty pamiętasz…
Serio? zdziwił się Wiktor.
Pewnie! Już ci kiedyś mówiłam, tylko zapomniałeś. Tam zbierają się tacy sami emeryci jak ja i śpiewają. Tak dobrze mi tam było, jutro idę znowu! powiedziała z werwą Zofia Pawłowna.
Jutro znowu chór? spytał syn.
Nie, jutro wieczór literacki, będziemy czytać Mickiewicza odparła Zofia Pawłowna. Przecież wiesz, jak uwielbiam Mickiewicza!
Naprawdę? znowu się zdziwił syn.
Oczywiście! Ty nic nie pamiętasz, do własnej matki! powiedziała Zofia, nieco z przekąsem.
Synowa przyglądała się rozmowie w ciszy, nie wtrącając ani słowa.

Od czasu ślubu syna u Zofii Pawłownej jakby otworzył się nowy rozdział życia: chodziła do kółek emeryckich i na zajęcia do Domu Kultury, do dawnej paczki koleżanek dołączyły nowe, i często wesołą grupą wpadały z odwiedzinami, przesiadywały w kuchni do późna, popijały herbatę, zajadały wafelki zakupione po drodze i grały w bingo. Albo wychodziła na spacery, czasem zapominała o bożym świecie przy serialu, nie słysząc jak dzieci wracają do domu i witają się z nią.

Za domowe sprawy Zofia Pawłowna w ogóle się nie zabierała, całą pracę zostawiała synowi i synowej. Początkowo nie narzekali, potem synowa zaczęła krzywo patrzeć, potem pojawiły się szepty i westchnięcia, w końcu Wiktor zaczął głośno wzdychać. Na te drobne nieporozumienia Zofia Pawłowna nie zwracała żadnej uwagi, prowadząc swoje aktywne życie, jakby mieszkała sama.

Któregoś dnia wróciła rozpromieniona, nucąc pod nosem Szła dzieweczka do laseczka”. Wparowała do kuchni, gdzie młodzi spożywali smętne talerze świeżo ugotowanej zupy i oświadczyła z radością:
Kochani, gratulujcie mi! Poznałam fantastycznego mężczyznę i jutro jedziemy razem do sanatorium! No czy to nie wspaniałe?
Wspaniale zgodnie przytaknęli syn i synowa.
Myślisz, że to coś poważnego? zagadnął ostrożnie syn, obawiając się jeszcze jednego lokatora.
Na razie trudno powiedzieć, po sanatorium będzie wiadomo odparła Zofia Pawłowna, nałożyła sobie zupy i jadła z apetytem, potem nawet załadowała dokładkę.

Po wyjeździe Zofia Pawłowna wróciła rozczarowana. Powiedziała, że Wiesław nie jej poziom i się rozstali, ale od razu dodała, że przed nią jeszcze wszystko najlepsze. Dalej chodziła na kółka, spacery i wieczorne spotkania.

W końcu, gdy młodzi wrócili kolejny raz do rozrzuconego mieszkania z pustymi garnkami, synowa nie wytrzymała, trzasnęła głośno pustą lodówką i zirytowana wykrzyknęła:
Pani Zofio! Czy nie mogłaby się pani zająć też domem? Tu jest bałagan! W lodówce pustki! Dlaczego to my mamy wszystko robić, a pani nie?
Co to za nerwy? obruszyła się Zofia Pawłowna. A jeśli mieszkalibyście sami, kto robiłby wszystko za was?
Ale pani tu jest! odpaliła synowa.
A ja nie jestem tu żadną niewolnicą czy kucharką. Wystarczy tego, swoje zrobiłam, mam dość! I zresztą, Wiktora od razu uprzedziłam, że nie będę gospodynią, tak się umawialiśmy. To, że nie powiedział ci, to nie moja wina rzuciła Zofia Pawłowna.
Myślałem, że żartowałaś… wyszeptał Wiktor.
No jasne, chcecie żyć spokojnie i żeby jeszcze sprzątała, gotowała, zmywała wszystko za wszystkich? Nie! Powiedziałam, że nie będę, i słowa dotrzymam! Nie podoba się, to można mieszkać osobno powiedziała Zofia Pawłowna i wyszła do swojego pokoju.

Następnego ranka, jak gdyby nigdy nic, nucąc pod nosem Hej, sokoły!, założyła swój ulubiony żakiet, pomalowała usta na czerwono i wyszła w stronę Pałacu Kultury, bo przecież czekał na nią Chór Pieśni Ludowej…