— Mamo, tato, cześć, prosiliście nas, żeby wpaść, co się stało? — Marzena z mężem Tomkiem nagle wpadli do rodziców.

Mamo, tato, witajcie, prosiliście nas, co się stało? Marzena z mężem Tomkiem wpadli nagle do rodzinnego mieszkania.

Tak naprawdę to wydarzyło się już dawno. Mama chorowała, miała ciężką chorobę, druga faza

Przeszła chemioterapię, potem radioterapię. Miałaby remisję, włosy już trochę odrosły. Lecz spokój był przedwczesny, zdrowie znów szwankowało.

Marzenko, Tomku, dobry wieczór, wejdźcie mama blada, chuda, jak mała dziewczynka.

Dzieci, proszę, usiądźcie. Mamy do was nietypową prośbę, posłuchajcie, proszę ojciec wyglądał na nieco zakłopotanego.

Marzena i Tomek usiedli na kanapie, z niepokojem patrząc na mamę. Irena westchnęła, zerknęła na męża Borysa, jakby szukając wsparcia.

Marzenu, Tomku, nie zdziwcie się, mam do was dość dziwną prośbę. Po prostu bardzo was prosimy.

Adoptujcie dla nas chłopca, proszę! Nie damy go z powodu wieku i innych przyczyn.

Zapanowała chwila milczenia. Najpierw odruchowo zabrała głos córka:

Mamo, myślałam, że się zdziwisz, ale tak naprawdę od dawna planowaliśmy to powiedzieć. My z Tomkiem bardzo chcemy syna, a mamy już dwie wnuczki twoje i taty.

Nie ma gwarancji, że trzecie dziecko będzie chłopcem, ale sprawa nie leży tylko w tym. Po cesarskim cięciu lekarze nie radzą już rodzić. Rozważaliśmy więc przygarnięcie małego chłopca ze schroniska.

Wtedy właśnie weszła moja znajoma, ciotka Nadia ze starej pracy, pamiętasz ją? Miała kiedyś znamiona pod okiem, które prawie je zakrywały. Lękowało ją ich usunięcie, bo mogły się przekształcić. A teraz Nadia przyjechała znamiona zniknęły, wygląda świetnie.

Pojechaliśmy do babci Ziny na wieś, ona pomagała wielu ludziom, przyjeżdżały z innych miast. Pomyślałam, czego tak naprawdę brakuje, i ruszyliśmy.

Marzena i Tomek słuchali opowieści matki, wstrzymując oddech, choć nie do końca rozumieli, dokąd to zmierza.

A więc, dzieci kontynuowała Irena babcia Zina od razu zadała mi dziwne pytanie: czy mam syna?

Kiedy usłyszała, że mam jedną córkę Marzena i dwie ukochane wnuczki Małgosię i Tatę babcia Zina zaczęła pytać: a co z dzieckiem?

Zaskoczyło mnie, bo oprócz mnie i taty nikt nie wiedział o poronieniu w późnym terminie. Miał przyjść pierworodny chłopiec, ale nie przeżył drżała ręka Ireny, szorując brzeg koszulki.

Co dalej? zapytała Marzena dużymi oczami.

A dalej to, co babcia Zina nam zaleciła adoptujcie chłopca. Pokręciło się w moich oczach, jakbym była winna, że nie udało mi się uratować pierworodnego synka. Teraz muszę dać ciepło i miłość innemu chłopcu, przywrócić równowagę.

I wtedy usłyszałam własny głos naprawdę tego chcę. Z tatą mamy możliwość dać małemu wszystkiego: ciepła, miłości, troski. Nie dla własnego zdrowia, lecz dlatego, że chcę uratować jedno małe życie przed osieroceniem i samotnością. Rozumiecie?

Mamusiu, rozumiem cię i w pełni wspieram Marzena, ze łzami w oczach, rzuciła się do mamy. Zróbmy to!

Marzena i Tomek wcześniej uzgodnili z dyrekcją domu dziecka, że chcą adoptować małego chłopca. Zaproszono ich, by zobaczyć dzieci. Irena i Borys pojechali razem. W sali zabaw na dywaniku bawiły się dzieci w wieku trzech i starsze.

Mamo, patrz, jaki chłopiec rude włosy, przypomina cię, jak pilnie układa wieżę z klocków szepnęła Marzena, wskazując na jednego z maluchów.

Irena przyjrzała się i też go polubiła. Nagle z kąta zabrzmiały niezrozumiałe słowa.

Irena odwróciła się w rogu stał starszy chłopiec z smutnym spojrzeniem, szepcąc coś ledwo słyszalnego.

Czy mówisz do nas? Powiedz głośniej, nie dosłyszałam poprosiła Irena.

Chłopiec podszedł i powtórzył: Ciociu, proszę, weźcie mnie, obiecuję, że nie pożałujecie. Weźcie mnie

Marzena i Tomek szybko załatwili wszystkie papierkowy i adoptowali Michała. Małgosia i Tatiana były dumne, że mają nowego braciszka.

Michał szybko przyzwyczaił się, nazywając Marzenę i Tomka mamą i tatą. Często odwiedzał babcię Irenę i dziadka Borysa, bo mieszkali niedaleko, a do szkoły szło się pieszo.

Irenę nazywał dziwnie, nie babcią, a mama Irena. Sam nie rozumiał, skąd wzięło się to określenie. Patrzyła na niego, czując, że to właśnie on jej zaginiony syn, który nie przeżył.

Zaleceniem lekarzy Irena rozpoczęła nowy cykl leczenia, lecz stan się pogarszał.

Michał patrzył jej w oczy, dotykał krótkich włosów.

Mamo Ireno, dlaczego chorujesz? Chcę, żebyś wyzdrowiała!

Nie wiem, Michałku, tak bywa, ale postaram się wyzdrowieć, obiecuję mówiła Irena, lubiąc, jak go nazywał: mama Irena.

Borys rozmawiał z lekarzem, który nalegał na operację.

Jakie są szanse? zapytał Borys.

Lekarz nie owijał w bawełnę:

Pięćdziesiąt na pięćdziesiąt. Zrobimy wszystko, co w naszej mocy, by ją uratować.

W dniu operacji wszyscy byli napięci. Marzena nieustannie dzwoniła do taty. Ojciec umówił się z lekarzem, by poinformował go o postępach, a Borys był jak na szpilkach.

Nie od razu zauważył, że nie wie, gdzie jest Michał. Borys znalazł chłopca w ich sypialni, przy krześle z szlafrokiem Ireny. Michał nie słyszał, jak Borys wszedł; siedział na podłodze, zatopiony w szlafrok, płacząc i cicho powtarzając:

Mamo Ireno, nie odchodź, nie chcę cię stracić ponownie, proszę! Chcę, żebyś była zawsze przy mnie, mamo Irena!

Dzwoniący telefon poruszył zarówno Borysa, jak i Michała. Lekarz dzwonił, głos był zmęczony i pozbawiony radości, a serce Borysa zamierało, jakby na pięć

Czy to już koniec? Czy Irena nie przetrwa operacji?

Panie Borysie? Tu Michał Iwanowicz, operacja była trudna, ale zakończyła się sukcesem, pani przetrwała odebrał lekarz.

Była na krawędzi, po raz pierwszy widziałem coś takiego, jakby ktoś z nieba wspierał ją w chwilach, gdy wydawało się, że życie może się przerwać.

Gratuluję, widać, że ma jeszcze przed sobą życie, jest dla kogo żyć powiedział lekarz.

Dziękuję, dziękuję, doktorze! Borys objął Michała.

Rozumiesz, wszystko w porządku, nasza mama Irena żyje, żyje! Jakie szczęście, że jesteś z nami, maluszku.

Przepraszam, ale słyszałem, jak prosiłeś o mamę Irenę, dziękuję ci, mój drogi synku!