— Mamo, tato, cześć, prosiliście nas o przyjazd, co się stało? — Marysia z mężem Tomkiem po prostu wpadli do rodzicielskiego mieszkania.

Mamo, tato, cześć, prosiliście nas przyjechać, co się stało? Zuzanna i jej mąż Tomek wpadają prosto do mieszkania rodziców.

Właściwie to wszystko zaczęło się już dawno. Mama zachorowała, miała ciężką chorobę, drugi stopień

Irena przeszła chemioterapię, potem radioterapię. Doszła do remisji, włosy trochę odrosły, ale nie było co się uspokajać znów zaczęło jej być gorzej.

Zuzanno, Tomku, dobry wieczór, wpadajcie, mówi bladą, szczupłą jak dziewczynkę mamą.

Dzieci, proszę, usiądźcie. Mamy do was nietypową prośbę, posłuchajcie mamy, mówi trochę zdezorientowany tata, Bartosz.

Zuzanna i Tomek zasiadają na kanapie i patrzą z niepokojem na Irenę. Irena wzdycha, spogląda na męża Borysa, jakby szukając wsparcia.

Zuzanno, Tomku, nie zdziwcie się, mam do was trochę dziwną prośbę. Po prostu bardzo prosimy.

Przygarnijcie nam dziecko, chłopca, proszę! Nie damy rady mieć kolejnego, i są inne powody.

Zapanowała chwilowa cisza. Pierwsza do głosu wstaje córka:

Mamo, myślę, że się bardzo zdziwisz, ale od dawna planowaliśmy to powiedzieć. Tomek i ja chcemy syna, a już mamy dwie wnuczki twoje i taty.

Nie ma gwarancji, że trzecie dziecko będzie chłopcem. Poza tym, zdrowie już nie jest takie, a cięcie cesarskie nie jest zalecane. Lekarze mówią, że nie powinniśmy już rodzić. Dlatego pomyśleliśmy, że może naprawdę weźmiemy z domu dziecka małego chłopca, przygarnąć go do rodziny.

A ty, mamo, właśnie tak mówisz. Skąd bierzesz te myśli?

Zuzanko, nie wiem od czego zacząć, mówi Irena, drżąc ręką po rosnącym włosie, po prostu znów poczułam się gorzej.

Wtedy do mnie weszła moja przyjaciółka, ciocia Kasia ze starej pracy, pamiętasz ją? Kiedyś miała znamionko nad okiem, prawie zasłaniało oko. Bała się, że trzeba je usunąć, bo może się przekształcić. Teraz Kasia przyjechała, znamionko zniknęło, wygląda świetnie.

Pojechaliśmy do babci Ziny na wieś, rozmawialiśmy. Kasia powiedziała, że jedzie z innych miast, pomaga wielu ludziom. Pomyślałam, co tracę i pojechaliśmy.

Zuzanna i Tomek słuchali opowieści mamy, wstrzymując oddech, ale nie do końca rozumieli, dokąd to prowadzi.

No to, dzieci, kontynuowała Irena, babcia Zina od razu zadała mi dziwne pytanie czy mam syna?

Kiedy usłyszała, że mam jedną córkę Zuzannę i dwie ukochane wnuczki, Maśkę i Tatunię, babcia Zina naciskała, pytając: a co z drugą córką?

Zaskoczyłam się, bo nikt poza mną i Bartoszem nie wiedział, że miałam poronienie w późnym terminie. Miał przyjść chłopiec, pierworodny, dla ciebie, Zuzanko.

Ale nie przeżył płaczę, jakby była winna, że nie udało mi się uratować pierworodka.

Co dalej? pyta Zuzanna szerokimi oczami.

A dalej to, co babcia Zina powiedziała przygarnij chłopca. Wróciła i poszła. A łzy same leciały, jakby coś we mnie pękało.

Teraz muszę dać ciepło i miłość temu chłopcu, przywrócić równowagę. I wiesz co? Naprawdę tego chcę. My z Bartoszem mamy możliwość dać mu miłość, ciepło i wszystko, czego potrzebuje.

Nie po to, żeby się wyleczyć, ale po to, by uratować jedno małe życie przed sierotą i samotnością. Rozumiesz mnie?

Mamusiu, rozumiem i w pełni cię wspieram, rzuciła Zuzanna łzami, zróbmy to!

Zuzanna i Tomek już wcześniej rozmawiali z dyrekcją domu dziecka, że chcą adoptować chłopca. Zaproszono ich, by zobaczyli maluchy.

Irena i Borys, oczywiście, też pojechali. W pokoju zabaw na dywanie siedziały i bawiły się dzieci w wieku trzech lat i więcej.

Mamo, patrz, jaki to chłopiec rude włosy, trochę cię przypomina, jak pilnie układa wieżę z klocków. Nawet język wystawił, szepnęła Zuzanna, wskazując na jednego z nich.

Irena spojrzała i też mu się spodobał. Nagle z kąta pokoju dobiegły niejasne słowa.

Irena odwróciła się w rogu stał starszy chłopiec ze smutnym spojrzeniem, szepcząc cicho.

Mówisz do nas? Powiedz głośniej, nie rozumiem, poprosiła Irena.

Chłopiec podszedł i powtórzył: Ciociu, proszę, weźcie mnie, obiecuję, że nie pożałujecie. Weźcie mnie

Zuzanna i Tomek szybko załatwili wszystkie papierki i adoptowali chłopca Mikołaja. Maśka i Tatiana były dumne, że mają nowego braciszka.

Mikołaj szybko się przyzwyczaił, nazywał Zuzannę i Tomka mamą i tatą. Często odwiedzał babcię Irenę i dziadka Borysa, bo mieszkali niedaleko, a do szkoły mógł chodzić pieszo.

Irenę zwracał się dziwnie nie babcia, a mama Ira. Sam nie wiedział, dlaczego tak ją nazywa. Patrząc na niego, Irena czuła, że to właśnie on jest jej zaginionym synkiem.

Lekarze nalegali, by Irena zaczęła nowy cykl leczenia, ale nic nie pomagało, a jej stan się pogarszał.

Mikołaj patrzył jej w oczy, głaskał krótkie włosy.

Mamusiu Iro, czemu chorujesz? Chcę, żebyś wyzdrowiała!

Nie wiem, Mikołaju, tak bywa, ale postaram się wyzdrowieć, obiecuję, mówiła Irena, lubiąc, jak go nazywa mama Iro.

Borys rozmawiał z lekarzem, który nalegał na operację.

Jakie szanse? pytał Borys.

Lekarz nie owijał w bawełnę:

Pięćdziesiąt na pięćdziesiąt. Zrobimy wszystko, co w naszej mocy, i to ją uratuje.

Borys i Irena zdecydowali się.

W dniu operacji wszyscy byli napięci. Zuzanna dzwoniła nieustannie do taty. Tata umówił się z lekarzem, że będzie informował na bieżąco, a Borys był jak na szpilkach.

Nie od razu zorientował się, gdzie jest Mikołaj. Znalazł go w ich sypialni, przy krześle z szlafrokiem Ireny.

Mikołaj nie słyszał, jak Borys wszedł, siedział na podłodze, przytulony do szlafroka, płakał i cicho powtarzał:

Mamusiu Iro, nie odchodź, nie chcę cię stracić, proszę! Chcę, żebyś była zawsze przy mnie, mamo Iro!

Telefon zadzwonił i zarówno Borys, jak i Mikołaj zadrżeli.

Dzwonił lekarz, głos zmęczony i bez radości, a serce Borysa zdawało się walić na pięć

Czy to już koniec? Czy Irenka nie przetrwa operacji?

Panie doktorze? Operacja była trudna, ale zakończyła się sukcesem, pani Irena przetrwała, usłyszał Borys. Była na krawędzi, a ja po raz pierwszy widziałem, jakby ktoś z nieba podtrzymywał ją w chwilach, gdy wydawało się, że życie może się przerwać.

Dziękuję, dziękuję, doktorze! objął Mikołaja Borys.

Rozumiesz, wszystko dobrze, nasza mama Ira żyje! Jaka radość, że jesteś z nami, mały.

Przepraszam, że tak długo prosiłem o pomoc dla mamy Iry, dziękuję ci, mój kochany synku!