„Mamo, nie mam ochoty stać całymi godzinami w kuchni, żeby nakarmić gości” – powiedziałam do swojej teściowej.

Pani Stefania, matka mojego męża, to kobieta jeszcze “starej szkoły”. Uważa, że ​​gości należy poczęstować tak, żeby stół aż uginał się od jedzenia. Jest przekonana, że ​​w ten sposób kobieta nie tylko pokazuje, że chętnie przyjmuje gości, ale może też udowodnić, że jest świetną gospodynią. Ja mam inne zdanie – wolę przygotować mniej, ale za to smaczniej, zdrowiej i coś bardziej wyszukanego. Nie lubię tego całego objadania się, gdy już goście nie mogą w siebie nic wcisnąć, ale jedzą, bo jeszcze wszystkiego nie spróbowali. Nie chcę, żeby przyjmowanie gości w moim domu zamieniło się w zawody „kto zje więcej”. I kiedy patrzę na moich przyjaciół, to są tego samego zdania.

Ale ani moja teściowa, ani inni krewni, nie są ze mnie z tego powodu dumni. Kiedyś teściowie przyjechali do nas w gości nie sami, tylko z babcią mojego męża, jego ciotką i kilkoma innymi krewnymi. Chcieli obejrzeć nasz dom, który kupiliśmy nie tak dawno temu. Uprzedzili mnie na dzień przed swoim przyjazdem, żebym zdążyła ugotować coś dobrego.

A ja postanowiłam zrobić wszystko, jak zwykle – kupiłam dobre wino, owoce, jakieś ciasto, pokroiłam sery i wędliny, zrobiłam lekką sałatkę warzywną i zamówiłam pizzę. Jak dla mnie, to wystarczy, żeby sobie posiedzieć i porozmawiać – to w końcu nie jest żadne święto. Gdybyście tylko zobaczyli minę mojej teściowej, kiedy nakrywałam do stołu!

– Karolinko, to wszystko? Przecież cię uprzedzałam, że przyjedziemy, – powiedziała rozczarowana teściowa.

– A co jest nie tak, mamo? Chyba dla wszystkich wystarczy, żeby przekąsić. Smacznie, do syta, w miarę zdrowo – wszystko tak, jak lubię, – odpowiedziałam spokojnie.

– No, ale mogłaś ugotować coś normalnego do jedzenia – gdzie jakieś sałatki, może gołąbki, no chociaż ziemniaki i kotlet? Ja już nawet nie mówię, że można by ugotować jakąś zupę, może barszcz z krokietem? Twoja mama nie nauczyła cię, jak się przyjmuje gości?

– A wy przyjechaliście obejrzeć dom, czy się najeść na rok do przodu?

–  Ale mi się synowa trafiła. No nic, wszystkiego cię nauczę.

Zignorowałam jej słowa, bo nie chciałam rozpoczynać kłótni – jakoś przecież musimy ze sobą rozmawiać przez resztę życia.

Minął miesiąc i wszyscy już zapomnieli o tej sprawie – przynajmniej tak mi się wydawało. Ale pani Stefania uważała inaczej.

Mój mąż akurat miał urodziny. Przyszli nasi znajomi, zaprosiliśmy rodziców – chcieliśmy posiedzieć tak kameralnie, w domu. Tym razem przygotowałam się dużo lepiej niż poprzednio – zamówiłam kilka dań z restauracji, mogliśmy sobie na to pozwolić.

Kiedy już przyszli pierwsi goście i zaczęłam stawiać dania na stół – dotarli moi teściowie. Ale nie z pustymi rękami, tylko z pełnymi torbami jedzenia – moja teściowa przygotowała wiele tradycyjnych potraw. Problem w tym, że wszystko było albo smażone, albo z majonezem, albo zbyt tłuste – ja takich rzeczy nie jem. Poza tym to ja jestem gospodynią i sama decyduję, co chcę podać gościom.

Pani Stefania zaczęła ustawiać na stole talerze i przesuwać to, co już tam było. Rozkazywała, rządziła się i powiedziała, że ​​teraz nakarmi wszystkich pysznym jedzeniem, nie to, co ja.

Tego już było dla mnie za wiele. Dobitnie wyjaśniłam jej, kto jest kim w tym domu. Po tej rozmowie teściowie po prostu wyszli. No dobrze, może i przesadziłam, ale po co przychodzi w gości i się rządzi? Kto jej dał takie prawo?