– Mamo, mam już dziesięć lat, prawda? – zapytał nagle Michałek, wracając ze szkoły. – No i co z tego? – Mama ze zdziwieniem spojrzała na syna. – Jak to „no i co”? Przecież chyba nie zapomniałaś, że razem z tatą obiecaliście mi coś, kiedy skończę dziesięć lat? – Obiecaliśmy? A co takiego mieliśmy ci pozwolić? – Pozwolić mi mieć psa. – Nie! – Mama aż przestraszyła się na to słowo. – Wszystko, tylko nie to! Może kupimy ci elektryczną hulajnogę? Najdroższą jaką znajdziemy. Ale pod warunkiem, że o psie już nigdy więcej nie wspomnisz. – Aha, czyli tacy jesteście… – Michałek zrobił naburmuszoną minę. – A ciągle powtarzacie mi, że trzeba dotrzymywać słowa, a sami zapominacie o swoim… Dobrze, dobrze… Zamknął się w swoim pokoju. Nie wychodził aż do powrotu taty z pracy. – Tato, pamiętasz, co mi obiecaliście z mamą… – zaczął ponownie, ale tata mu przerwał. – Mama już dzwoniła i wspomniała o twoim pragnieniu! Nie rozumiem tylko, po co ci pies? – Przecież od dawna o nim marzę! Dobrze o tym wiecie! – Wiemy, synku. Naczytałeś się bajek o Lasse i Majce, i zachowujesz się jak maluch! Pomarzyć każdy może. Wiesz, że rasowe psy są bardzo drogie? – Nie chcę rasowego! – zawołał Michałek. – Może być zwykły, nawet porzucony. Ostatnio w internecie czytałem o takich psach. Ty nawet nie wiesz, jakie one nieszczęśliwe. – Nie! – znów mu przerwał tata. – Zwykły pies? Po co nam taki? Nieładny jest! Zrobimy tak, Michałek: mogę zgodzić się na przygarnięcie psa, ale tylko jeśli znajdziesz pięknego, młodego, porzuconego rasowca. – Naprawdę tylko takiego? – Michałek posmutniał. – Tak, syneczku! Przecież musisz z nim chodzić na wystawy i ćwiczyć. Starego psa już nie nauczysz. Ale jeśli zdobędziesz pięknego, młodego, porzuconego rasowego psa w całym Krakowie, ustąpimy z mamą. – No dobrze… – westchnął chłopiec, choć nie spotykał nigdy rasowych porzuconych psów na ulicy. Ale w końcu nadzieja umiera ostatnia. W niedzielę Michałek zadzwonił do kolegi Wojtka i razem ruszyli na poszukiwania. Chodzili przez pół miasta, aż w końcu, zmęczeni, usiedli na ławce. – A może spróbujemy w przyszłą niedzielę odwiedzić schronisko? – zaproponował Wojtek. – Tam podobno bywają też rasowe. Trzeba tylko adres zdobyć. Przez chwilę bujali w obłokach, aż nagle Wojtek pokazał coś ręką: – Michałek, patrz! Zobaczyli małego brudno-białego kundelka, który kuśtykał po chodniku. – Kundelek – stwierdził Wojtek i zagwizdał. Szczeniak podszedł nieufnie, bał się ludzi, ale Michałek przysiadł, wyciągnął rękę, a piesek po chwili zamachał lekko ogonem. – Chodź, Michałek, nie taki pies cię interesuje. Rasowcowi można nadać ładne imię, a temu raczej tylko „Guzik” pasuje – Wojtek się odwrócił. Ale Michałek jeszcze przez chwilę pogłaskał pieska. Gdy już miał odejść, usłyszał żałosne skomlenie za plecami. Wojtek szepnął przestraszony: – Michałek, on patrzy na ciebie jak na właściciela, który go porzuca. Chodź już. Michałek nie mógł oderwać nóg od ziemi. Kiedy w końcu chciał odejść, coś szarpnęło go za nogawkę – spojrzał w czarne, ufne oczy pieska. Wziął go na ręce i przytulił mocno do siebie. Już wiedział – jeśli mama i tata go nie przyjmą, odejdzie z domu razem z nim. Na szczęście, serca rodziców też zmiękły. Następnego dnia ze szkoły Michałka czekała już nie tylko mama z tatą, ale i wykąpany, biały, radosny Guzik.

Mamo, mam już dziesięć lat, prawda? zagadnąłem nagle, wracając ze szkoły.
No tak, a co? Mama spojrzała na mnie z lekkim zdziwieniem.
Jak to a co? Przecież obiecaliście z tatą, że jak skończę dziesięć lat, to mi na coś pozwolicie.
Pozwolić? A na co to mieliśmy pozwolić?
Na psa. Mieliście mi pozwolić mieć psa.
O nie! Mama aż się przeraziła. Wszystko, tylko nie pies! Może chcesz hulajnogę elektryczną? Najlepszą i najdroższą, jaką znajdziemy. Ale warunek o psie zapominasz raz na zawsze.
No to ładnie… Naburmuszyłem się. Mówicie, żebym dotrzymywał słowa, a sami nie dotrzymujecie obietnic… No dobrze, dobrze
Zamknąłem się u siebie w pokoju i nie wychodziłem, aż wrócił z pracy tata.
Tato, pamiętasz, co mi z mamą obiecywaliście zacząłem znów, ale tata natychmiast mi przerwał.
Mama już do mnie dzwoniła i powiedziała o twoim marzeniu! Ale czy ja wiem, po co ci ten pies?
Tato, przecież ja od dawna o nim marzę! Sami wiecie!
Wiemy, wiemy! Naczytałeś się o Psie, co jeździł koleją, i zachowujesz się jak mały chłopiec! Przecież my z mamą też nie wszystko mamy, o czym marzymy. Wiesz w ogóle, ile kosztuje rasowy pies? Sporo, nawet kilka tysięcy złotych.
Ale ja nie chcę rasowego! zaprotestowałem od razu. Dla mnie może być zwykły kundel, nawet porzucony. Ostatnio dużo czytałem w internecie o bezdomnych psach. To ogromna krzywda.
Nie! tata znowu mi przerwał. Kundel? Po co nam taki? Przecież one są brzydkie, nie wiadomo jak się zachowują. Słuchaj, Michał, dogadajmy się tak. Zgodziłbym się na psa ze schroniska, ale pod warunkiem, że będzie młody i rasowy.
Musi być taki…? skrzywiłem się.
Tak! Tata spojrzał na mamę i puścił jej oko. Musisz się nim zajmować, uczyć go komend, może wystawiać na konkursach i wystawach. Starego psa niczego nowego nie nauczysz. Więc jeśli znajdziesz w całym Krakowie porzuconego, młodego i ładnego rasowego psa, może się zgodzimy.
No dobrze westchnąłem ciężko. Przecież takiego psa nigdy na ulicy nie widziałem. Ale nadzieja umiera ostatnia, więc postanowiłem spróbować.
W niedzielę zadzwoniłem do Wojtka, a po obiedzie ruszyliśmy na poszukiwania.
Chodziliśmy prawie do wieczora po połowie Krakowa, ale żadnego porzuconego rasowego psa nie trafiliśmy. Piękne psy spacerowały z właścicielami, wszystkie na smyczach, ale ani jeden nie był sam.
Dobrze, dość… powiedziałem do Wojtka, wyczerpany. Wiedziałem, że nic nie znajdziemy…
Może w przyszłą niedzielę pojedziemy do schroniska? zaproponował Wojtek. Tam bywają nawet rasowe psy, tylko trzeba zdobyć adres schroniska. A teraz posiedźmy chwilę, odpocznijmy.
Usiedliśmy na ławce w cieniu, marząc o tym, jak z Wojtkiem razem przygarniamy pięknego psa i trenujemy go na mistrza. Pomarzyliśmy chwilę, odpoczęliśmy i ruszyliśmy powoli w stronę naszego osiedla.
W pewnym momencie Wojtek pociągnął mnie za rękaw i wskazał coś palcem:
Michał, patrz.
Spojrzałem w tamtą stronę i zobaczyłem brudnego, białego szczeniaka, który niezdarnie człapał po chodniku.
Kundel, bez dwóch zdań stwierdził Wojtek i zagwizdał.
Szczeniak odwrócił łebek i z radością ruszył do nas, ale dwa metry przed nami nagle się zatrzymał.
Nie ufa ludziom szepnął Wojtek. Pewnie ktoś mu bardzo dokuczył.
Też delikatnie zagwizdałem i wyciągnąłem rękę w stronę szczeniaka. Podszedł bliżej, wyciągnął łepek, ale nie uciekł, tylko lekko zamachał ogonkiem.
Chodź, Michał Wojtek był wyraźnie zdenerwowany. Po co ci taki pies? Szukasz przecież rasowego. Rasowemu można nadać piękne imię. A temu? Tylko Kropka by pasowało. Odwrócił się na pięcie i poszedł przed siebie.
Pogłaskałem jeszcze chwilę szczeniaka, po czym smutny ruszyłem za kolegą. Prawdę mówiąc, najchętniej wziąłbym tego malucha do domu.
Nagle usłyszałem za sobą skowyt.
Zastygłem, szczenię zaczęło żałośnie popiskiwać.
Wojtek też się zatrzymał i szeptem powiedział:
Michał, chodź szybko! I nie oglądaj się. Szczeniak tak na ciebie patrzy!
Jak patrzy?
Jakbyś był jego panem, który go porzuca. Chodź, biegnijmy.
Wojtek odbiegł, ale ja stałem jak wryty. Nie mogłem zmusić nóg do ruchu. Bałem się spojrzeć za siebie. Ale kiedy w końcu się przełamałem, poczułem, że coś ciągnie mnie lekko za nogawkę. Spojrzałem w dół i napotkałem czarne, pełne nadziei psie oczy.
W jednej chwili zapomniałem o wszystkim, podniosłem psiaka i przytuliłem go mocno do siebie. Już wiedziałem, że jeśli rodzice się nie zgodzą, ucieknę z domu razem z nim.
Okazało się jednak, że mama i tata też mają dobre serca Następnego dnia, zaraz po szkole, w domu czekała na mnie nie tylko mama z tatą, ale też wykąpana, radosna, bielutka Kropka.