– Mamo, ja już mam dziesięć lat, prawda? – zapytał nagle Michaś, wracając ze szkoły. – No i co z tego? – Mama spojrzała na syna z zaskoczeniem. – Jak to co? Przecież obiecałaś z tatą, że gdy skończę dziesięć lat, pozwolicie mi na coś specjalnego. – Pozwolić? A na co mielibyśmy pozwolić? – Na psa, mamo. – Nie! – wykrzyknęła mama przestraszona. – Na wszystko, tylko nie to! Chcesz, kupimy ci najnowszą hulajnogę elektryczną. Nawet najdroższą. Ale pod warunkiem, że o psie już nigdy nie wspomnisz… – To wy tak? – obraził się Michaś. – Uczycie mnie, by dotrzymywać słowa, a sami o swoim zapominacie… No dobrze… Chłopiec zamknął się w swoim pokoju i nie wychodził aż do powrotu taty z pracy. – Tato, pamiętasz, co mi obiecaliście z mamą…? – zaczął, ale ojciec mu przerwał. – Mama już dzwoniła. Ale nie rozumiem, po co ci pies? – Marzę o nim od dawna! Przecież wiecie! – Wiemy! Naczytałeś się „Dzieci z Bullerbyn”* i zachciało ci się psa. Ale czy wiesz, że rasowe psy są bardzo drogie? – Ja nie potrzebuję rasowego! – wykrzyknął Michaś. – Wystarczy mi zwykły, nawet porzucony. Przeczytałem ostatnio w internecie o takich psach – są takie nieszczęśliwe. – Nie! – przerwał tacie ojciec. – Jak to porzucony? Chyba żartujesz. Tylko rasowy, młody. Innej opcji nie ma. – Naprawdę? – skrzywił się Michaś. – Tak! – Tata spojrzał znacząco na mamę i puścił jej oczko. – Będziesz go szkolił, zabierał na wystawy. Ze starszym psem już się nie uda. Więc jeśli znajdziesz w naszym mieście porzuconego, młodego i pięknego rasowego psa – może zgodzimy się z mamą. – Dobrze… – westchnął Michaś, choć nigdy nie widział na ulicy porzuconego rasowego psa. Ale nadzieja umiera ostatnia. W niedzielę zadzwonił do Wojtka i po obiedzie wyruszyli na poszukiwania. Do wieczora obeszli pół Warszawy, ale nie znaleźli ani jednego porzuconego rasowca. Wiele pięknych psów widzieli, ale wszystkie były z właścicielami. – Daj spokój, ja wiedziałem, że nikogo nie znajdziemy… – powiedział zmęczony Michaś. – Może w przyszłą niedzielę pojedziemy do schroniska – zaproponował Wojtek. – Tam bywają też rasowe psy. Musimy tylko znaleźć adres schroniska. Ale póki co, odpocznijmy chwilę. Chłopcy usiedli na ławce i zaczęli marzyć, jak to adoptują pięknego psa i razem będą go szkolić. Odpoczęli chwilę i ruszyli do domu. Nagle Wojtek pociągnął Michasia za rękaw i wskazał palcem: – Michaś, patrz! Michaś spojrzał i zobaczył małego, brudno-białego szczeniaka, który niezdarnie człapał po chodniku. – Kundelek – stwierdził Wojtek, gwiżdżąc na niego. Szczeniak obejrzał się i podbiegł do chłopców, ale zatrzymał się dwa metry przed nimi. – Pewnie ktoś go mocno wystraszył – powiedział Wojtek. Michaś także zagwizdał i wyciągnął rękę. Szczeniak podszedł bliżej, nie uciekł, tylko poruszył niepewnie ogonkiem. – Chodź, Michaś, nie zawracaj sobie nim głowy – zmartwił się Wojtek. – Szukasz rasowego! Ten nadaje się najwyżej do imienia Kropka. – Odwrócił się i odszedł. Michaś pogłaskał jeszcze pieska, a potem smutny ruszył za przyjacielem. Chętnie wziąłby go do domu… Nagle szczeniak zapiszczał za jego plecami. Michaś zamarł, piesek skomlił. – Michaś, chodź! – szepnął Wojtek. – On patrzy na ciebie tak, jakbyś był jego jedynym przyjacielem, jakbyś go zostawiał… Wojtek pobiegł, ale Michaś nie mógł się ruszyć. Gdy w końcu zerwał się do biegu, poczuł, że ktoś łapie go delikatnie za nogawkę. Spojrzał w dół – dwa ufne czarne psie oczka… I wtedy Michaś, ze łzami w oczach, wziął szczeniaka na ręce i przytulił. Już wiedział – jeśli rodzice nie pozwolą mu go przygarnąć, dziś ucieknie z domu. Razem z nim. Na szczęście, rodzice też mieli dobre serca. Następnego dnia Michasia czekała w domu nie tylko mama z tatą, ale i wykąpana, bielutka, radosna Kropka. *Zamiast „Malysha i Karlsona” w polskich realiach pojawia się nawiązanie do „Dzieci z Bullerbyn”.

Mamo, mam już dziesięć lat, prawda? nagle powiedział Michał, wracając ze szkoły.
No i co z tego? Mama ze zdziwieniem spojrzała na syna.
Jak to co? Przecież chyba nie zapomniałaś, co mi z tatą obiecywaliście, jak skończę dziesięć lat?
Obiecywaliśmy? Ale co mieliśmy obiecać?
Że pozwolicie mi mieć psa.
Nie! mama aż przestraszyła się i gwałtownie zaprzeczyła. Wszystko, tylko nie to! Może kupimy ci hulajnogę elektryczną? Najdroższą, jaką znajdziemy. Pod warunkiem, że już nigdy nie wspomnisz o psie.
Aha, czyli tacy jesteście? Michał obrażony nadął policzki. Ciągle powtarzacie, że trzeba dotrzymywać słowa, a sami zapomnieliście o obietnicy… No trudno…
Chłopiec zatrzasnął się w swoim pokoju i nie wychodził z niego aż do powrotu taty z pracy.
Tato, pamiętasz, co mi z mamą obiecaliście… zaczął, ale ojciec przerwał mu w pół zdania.
Mama już do mnie dzwoniła i wszystko mi opowiedziała! Tylko nie rozumiem, po co ci ten pies?
Tato, przecież marzę o psie od dawna! Wszyscy o tym wiecie!
Wiemy, wiemy! Naczytałeś się o przygodach Lolka i Bolka i zachowujesz się jak mały! My z mamą też mamy wiele marzeń, a nie wszystkie się spełniają. A wiesz ile kosztują rasowe psy? Tego nie przemyślałeś!
Ja nie chcę rasowego od razu odpowiedział Michał. Wystarczyłby mi najzwyklejszy kundelek. Nawet taki, którego ktoś porzucił. Ostatnio czytałem w internecie o porzuconych psach. Są takie nieszczęśliwe.
Nie! stanowczo przerwał mu tata. Jak to kundelek? Po co nam taki? Przecież nie jest ładny! Dobrze, Michał, zróbmy tak: zgodzę się na psa, ale tylko jeśli znajdziesz młodego, porzuconego i RASOWEGO psa.
Koniecznie takiego? skrzywił się Michał.
Tak! Tata spojrzał porozumiewawczo na mamę i ukradkiem mrugnął. Będziesz go szkolił, chodził z nim na wystawy, prawda? Starych psów już się nie da wytresować. Więc jeśli znajdziesz w naszym mieście pięknego, młodego, rasowego psa bez domu zgodzimy się z mamą.
No dobrze westchnął smutno chłopiec. Bo przecież jeszcze nigdy nie widział na ulicy porzuconego rasowego psa. Nadzieja jednak umiera ostatnia, więc postanowił spróbować.
W niedzielę zadzwonił do kolegi Wojtka i po obiedzie ruszyli na poszukiwania.
Przechodzili pieszo chyba pół miasta, aż się ściemniło, ale rasowego porzuconego psa nie znaleźli ani jednego. Co prawda, po mieście biegało sporo pięknych czworonogów, ale wszystkie wyprowadzały na smyczy ich właściciele.
Dobrze, starczy powiedział zmęczony Michał. Wiedziałem, że nikogo nie znajdziemy…
Może w przyszłą niedzielę pójdziemy do schroniska? zaproponował Wojtek. W schronisku też czasem są rasowe psy. Sporo o tym czytałem. Musimy tylko znaleźć adres. Na razie odpocznijmy.
Chłopcy znaleźli wolną ławkę, usiedli i zaczęli wyobrażać sobie, jak z przytułku biorą najładniejszego psa, ćwiczą go i chodzą z nim na wybieg. Pomarzyli trochę, odpoczęli i powoli ruszyli w kierunku swoich bloków.
Nagle Wojtek szarpnął Michała za rękaw i pokazał coś ręką.
Michał, patrz.
Michał spojrzał i zobaczył małego, brudnego, białego szczeniaka, który niezdarnie człapał po chodniku.
Kundelek stwierdził Wojtek i zagwizdał.
Szczeniak obejrzał się na gwizd, po czym z radością ruszył ku chłopakom, ale, gdy był już dwa metry od nich, nagle się zatrzymał.
Nie ufa ludziom znowu zauważył Wojtek. Ktoś go pewnie mocno przestraszył.
Michał także cicho zagwizdał i wyciągnął rękę do szczeniaka. Psiak podniósł nosek w stronę Michała, i choć chłopak zbliżył się prawie na wyciągnięcie ręki, piesek nie uciekł, tylko nieśmiało zamachał ogonem.
Chodź, Michał zaniepokojony powiedział Wojtek. Po co ci taki pies? Ty szukasz rasowego. Rasowemu psu można dać eleganckie imię. Temu można by dać tylko Kropka… Wojtek odwrócił się i odszedł szybkim krokiem.
A Michał jeszcze chwilę pogłaskał szczeniaka, a potem, przygnębiony, ruszył za kolegą. Prawdę mówiąc, z chęcią wziąłby tego psiaka do domu.
Nagle szczeniak zapiszczał za plecami.
Michał zastygł, a szczeniak zaczął żałośnie skomleć.
Wojtek też się zatrzymał, popatrzył na psa i szepnął:
Michał, idź szybko za mną! Tylko nie oglądaj się! Szczeniak tak na ciebie patrzy!
Jak patrzy?
Jakbyś był jego panem i porzucał go. Biegnijmy.
Wojtek pobiegł, ale Michałowi nogi jakby przymarzły do ziemi. Stał i bał się odwrócić. W końcu, gdy już zdecydował się ruszyć, ktoś cichutko pociągnął go za nogawkę u buta. Spojrzał w dół i zobaczył błyszczące czarne oczy szczeniaka.
I wtedy Michał, zapominając o wszystkim dookoła, porwał pieska na ręce i mocno przytulił do siebie. Już wiedział jeśli mama z tatą nie zgodzą się przygarnąć psa, dzisiaj ucieknie z domu. Razem z nim.
Okazało się jednak, że i rodzice mieli dobre serca Dlatego następnego dnia po szkole czekała na Michała nie tylko mama i tata, ale i umyta, śnieżnobiała, wesoła Kropka.