„Mamo, daj znać, kiedy mają do Ciebie przyjechać goście, to zostanę w domu”

„Mamo, daj mi znać, kiedy Bartek z Kingą do ciebie przyjadą, wtedy wolałabym zostać z Zuzią w domu” – powiedziała moja córka. „Co się stało? Dlaczego ona ci nie pasuje?” – zapytałam, bo już nie raz zauważyłam, że córka unika spotkań z żoną swojego brata. Ta sytuacja skłoniła mnie do refleksji, co tak naprawdę dzieje się w naszej rodzinie i jak powinnam postąpić.

Spotkania rodzinne i napięcia
Mam dwoje dorosłych dzieci: syna Bartka i córkę Kingę. Bartek jest żonaty z Kingą od trzech lat, na razie nie mają dzieci. Kinga mieszka sama z córeczką Zuzią, która ma siedem lat, i często odwiedza mnie w odwiedzinach. Mieszkam w małym miasteczku, mamy dom z ogrodem, a dla Zuzi to prawdziwy raj – biega, bawi się, pomaga podlewać kwiaty. Bartek z Kingą też przyjeżdżają, ale rzadziej, bo mieszkają w Warszawie i mają napięty grafik.

Zawsze starałam się organizować rodzinne spotkania, zwłaszcza świąteczne. Ale w ciągu ostatnich kilku lat zauważyłam, że Kinga unika spotkań, jeśli wie, że będzie też Kinga. Na początku myślałam, że to przypadek, ale potem sama powiedziała: „Mamo, uprzedzaj, kiedy oni będą, nie chcę się z nimi spotykać”. Byłam zaskoczona i zapytałam, o co chodzi, ale Kinga tylko machnęła ręką: „Nic, po prostu nie mam ochoty”. Ale jestem matką, widzę, że coś jest nie tak.

Co jest nie tak z Kingą?
Kinga wydaje się miłą dziewczyną, przynajmniej tak mi się wydaje. Jest uprzejma, zawsze pomaga w kuchni, przywozi prezenty, pyta o moje zdrowie. Z Bartkiem wyglądają na szczęśliwą parę, on ją bardzo kocha. Ale zaczęłam zauważać, że Kinga rozmawia z Kingą w jakiś chłodny sposób. Na przykład podczas ostatniej rodzinnej kolacji Kinga prawie w ogóle nie odezwała się do Kingi, a gdy Zuzia coś opowiadała, Kinga tylko się uśmiechała i milczała. Może to drobiazg, ale Kinga zdaje się postrzegać to jako brak zainteresowania.

Próbowałam rozmawiać z Kingą, ale ona tylko żartuje lub zmienia temat. Raz jednak powiedziała: „Mamo, ona jest jakaś wyniosła. Zawsze zachowuje się, jakby była lepsza, a ja z Zuzką tylko jej przeszkadzamy”. Zdziwiłam się – dla mnie Kinga nigdy nie wydawała się wyniosła. Ale może po prostu nie widzę tego, co widzi moja córka? Kinga zawsze była wrażliwa, a po rozwodzie z mężem stała się jeszcze bardziej delikatna.

Rozmowa z synem
Postanowiłam porozmawiać z Bartkiem, żeby sprawdzić, czy nie ma między nimi jakiegoś konfliktu. Powiedział, że Kinga dobrze się odnosi do Kingi, po prostu „nie dogadują się charakterami”. „Mamo, wiesz, że Kinga czasem sama wszystkich odpycha, ciągle jest w swoich przemyśleniach” – dodał. Nie zgodziłam się – Kinga jest dobra i otwarta, może po prostu czuje się niekomfortowo w towarzystwie Kingi.

Bartek obiecał porozmawiać z Kingą, ale nie jestem pewna, czy to coś da. Boję się, że to napięcie między nimi będzie tylko rosnąć. Na przykład Zuzia uwielbia wujka Bartka, ale o Kindze mówi: „ciocia, która zawsze milczy”. Dzieci przecież czują więcej niż my.

Jak zachować rodzinę?
Boli mnie, że moje dzieci nie potrafią się dogadać z najbliższymi. Chciałabym, żebyśmy spotykali się wszyscy razem, jak dawniej, żeby Zuzia dorastała w otoczeniu kochającej rodziny. Ale jak to zrobić, skoro Kinga nie chce nawet przebywać w jednym pomieszczeniu z Kingą? Porozmawiać z obiema? A może nie wtrącać się i dać im samym to rozwiązać? Boję się, że jeśli się wmieszam, tylko pogorszę sprawę.

Jeśli byliście w podobnej sytuacji, podzielcie się, jak rozwiązaliście takie konflikty w rodzinie. Jak pomóc córce i synowej znaleźć wspólny język? A może to ja za bardzo chcę wszystkich pogodzić i powinnam po prostu zaakceptować, że nie będą sobie bliskie? Napiszcie, bardzo potrzebuję rady.