Mama wszystko zaplanowała

Nie mogę w to uwierzyć! Po prostu nie mogę! – wrzeszczała Kinga, wymachując rękami. – Jak mogłaś mi to zrobić, mamo?

– Kinguś, uspokój się, proszę – Bronisława Marianna próbowała złapać córkę za dłoń, ale ta gwałtownie się cofnęła. – Porozmawiajmy spokojnie.

– Spokojnie? – głos Kingi przeszedł w pisk. – Po tym, co zrobiłaś? Zdajesz sobie sprawę, że teraz cały Kraków będzie się ze mnie śmiał?

– Nie przesadzaj. Jaki Kraków? Mieszkamy na obrzeżach.

– Mamo! – Kinga złapała się za głowę. – Udajesz, że nie rozumiesz, czy naprawdę nie pojmujesz?

Bronisława Marianna ciężko opadła na kanapę. Mając sześćdziesiąt dwa lata, wciąż uważała się za wystarczająco młodą i energiczną, by organizować życie dorosłej córki. Ale teraz, po raz pierwszy od dawna, poczuła się staro i zmęczona.

– Chciałam tylko pomóc – powiedziała cicho. – Siedisz sama, nigdzie nie wychodzisz. Po rozwodzie zupełnie się zamknęłaś.

– To moja sprawa! – wybuchnęła Kinga. – Moja! Jestem dorosłą kobietą, mam czterdzieści jeden lat!

– Właśnie dlatego się martwię. Czas płynie, a ty…

– A ja co? Jestem niepotrzebna? Brzydula jakaś?

Bronisława pokręciła głową.

– Jesteś moją piękną, mądrą córką. Tylko zbyt dumna stałaś się. Mężczyźni boją się do ciebie podejść.

Kinga chodziła po pokoju, nerwowo szarpiąc pasek szlafroka. Poranne słońce zalewało mały salon złotym światłem, ale atmosfera w mieszkaniu była napięta.

– Mamo, jak mogłaś dać ogłoszenie do gazety? – zmęczonym głosem zapytała Kinga. – I to takie ogłoszenie…

– A co w nim złego napisałam? – urażonym tonem spytała Bronisława. – Najzwyklejsze słowa.

– Zwykłe? – Kinga wyjęła z kieszeni złożoną gazetę i rozwinęła ją. – Słuchaj uważnie: „Poznam przystojnego, porządnego mężczyznę dla mojej pięknej, gospodarnej córki (40 lat). Pracuje jako księgowa, nie pije, nie pali, uwielbia gotować. Kontakt przez telefon do matki”. Do matki, rozumiesz?

– No i co w tym złego? – nie rozumiała Bronisława.

– Co złego? To nie jest towar na półce! I dlaczego kontakt do ciebie, a nie do mnie?

– Bo ty nikogo byś nie wybrała. Znalazłabyś milion powodów, dlaczego nie pasuje.

Kinga usiadła na fotelu naprzeciw matki i zakryła twarz dłońmi.

– Mamo, dzwonią do mnie od rana do nocy. Wyobrażasz sobie? Wczoraj jakiś dziadek po siedemdziesiątce pytał, czy umiem gotować żurek i czy jestem gotowa przeprowadzić się do niego na wieś, gdzie ma trzy krowy.

– Ten akurat nie pasuje – przyznała Bronisława. – A inni?

– Jacy inni? – oburzyła się córka. – Mamo, to upokarzające! Jakbym sama nie potrafiła znaleźć faceta.

– A potrafisz?

Pytanie padło cicho, ale trafiło w sedno. Kinga milczała, zdając sobie sprawę, że matka ma rację. Od rozwodu z Witkiem minęły już cztery lata, a ona nie spotkała nikogo, kto by ją zainteresował.

– To nie znaczy, że trzeba szukać przez gazetę, jak w latach dziewięćdziesiątych – burknęła.

– A jak? Przez internet? Tylko że ty się na nim nie znasz.

– Nauczyłabym się.

– Tak, jak nauczyłaś się przez te cztery lata.

Bronisława wstała i poszła do kuchni.

– Herbatę zrobisz? – zawołała. – A może lepiej kropli walerianowych?

– Mamo, nie drwij – Kinga podążyła za nią.

W kuchni unosił się zapach świeżego ciasta. Bronisława zawsze piekła, gdy się denerwowała. Dziś na stole stały pierogi z kapustą, racuchy i ciasteczka.

– Znowu całą noc piekłaś? – zapytała Kinga, mimowolnie się uśmiechając.

– Nie mogłam spać – przyznała matka. – Myślałam, jak z tobą pogadać.

– Trzeba było pomyśleć wcześniej, przed ogłoszeniem.

Bronisława postawiła czajnik na kuchence i wyjęła z szafki dwie filiżanki.

– Kinguś, zastanów się sama. Pracujesz w żeńskim zespole, facetów tam nie ma. W domu siedzisz z książkami i serialami. Do sklepu chodzisz w dresach, włosy ledwie uczesane.

– Normalnie wyglądam!

– Do domu – normalnie. A dla mężczyzn? Kiedy ostatnio założyłaś sukienkę?

Kinga zamyśliła się. Rzeczywiście, po rozwodzie zapomniała o swojej kobiecości. Dżinsy, swetry, adidasy – oto cała jej garderoba.

– To nie powód, by dawać ogłoszenia – uparcie powtórzyła.

– A co jest powodem? Siedzieć i czekać, aż książę na białym koniu sam zapuka do drzwi?

Czajnik zagwizdał. Bronisława zaparzyła herbatę i postawiła na stole talerz z ciasteczkami.

– Mamo, a ile w sumie było telefonów? – ostrożnie spytała Kinga.

– Dużo. Zapisywałam w zeszycie. Chcesz zobaczyć?

Matka wyjęła z szuflady szkolny zeszyt w kratkę. Na okładce dziecięcym pismem widniał napis: „Kandydaci dla Kingi”.

– Poważnie? – prychnęła córka. – Jak w podstawówce.

– Ale wszystko po kolei. Patrz, ten Marek wydawał się porządny. Czterdzieści pięć lat, inżynier, po rozwodzie, bez dzieci. Głos miły, grzecznie rozmawiał.

Kinga wzięła zeszyt i przejrzała kilka stron. Bronisława skrupulatnie notowała imiona, wiek, zawód i krótkie charakterystyki dzwoniących mężczyzn.

– Mamo, ty ze wszystkimi gadałaś?

– Oczywiście. Myślisz, że oddam córkę pierwszemu lepszemu? Wypytywałam o wszystko: gdzie pracują, ile zarabiają, czy mają mieszkanie.

– Jak na przesłuchaniu – mruknęła Kinga.

– No tak. A co? Trzeba wiedzieć, z kim się ma do czynienia.

Kinga czytała notatki matki i mimowolnie się uśmiechała. Bronisława faktycznie podchodziła do tematu solidnie. Obok niektórych nazwisk stały adnotacje: „pije”, „mieszka z mamą”, „szuka służącej”, „żonaty, kłamie”.

– A dlaczego tego Tadeusza przekreśliłaś?

– Bo od razu zaczął o intimach. Powiedziałam mu, że moja córka to porządna dziewczyna,Kinga zrozumiała w końcu, że czasem najgorsze pomysły matki prowadzą do najlepszych rozwiązań, a miłość może znaleźć cię nawet wtedy, gdy przestajesz jej szukać.