Mama wszystko zaaranżowała

**Dzisiejszy wpis w moim dzienniku:**

– Nie wierzę! Po prostu nie wierzę! – krzyczała Kasia, wymachując rękami. – Jak mogłaś mi to zrobić, mamo?

– Kasiu, uspokój się, proszę – Bronisława próbowała złapać córkę za dłoń, ale ta gwałtownie się cofnęła. – Porozmawiajmy spokojnie.

– Spokojnie?! – głos Kasi przeszedł w pisk. – Po tym, co zrobiłaś? Rozumiesz, że teraz cała Warszawa będzie się ze mnie śmiać?

– Nie dramatyzuj. Jaka Warszawa? Mieszkamy na dalekiej Białołęce.

– Mamo! – Kasia złapała się za głowę. – Udajesz, że nie rozumiesz, czy naprawdę nie widzisz problemu?

Bronisława ciężko opadła na kanapę. Mimo sześćdziesięciu trzech lat wciąż czuła się na siłach, by organizować życie dorosłej córki. Ale teraz po raz pierwszy od dawna poczuła się staro i zmęczona.

– Chciałam tylko pomóc – powiedziała cicho. – Siedzisz sama, nigdzie nie wychodzisz. Po tym rozwodzie zupełnie się zamknęłaś.

– To moja sprawa! Moja! Jestem dorosłą kobietą, mam czterdzieści lat!

– Właśnie dlatego się martwię. Czas ucieka, a ty…

– A ja co? Jestem beznadziejna? Brzydula?

Bronisława pokręciła głową.

– Jesteś piękna i mądra. Tylko zbyt dumna. Faceci boją się do ciebie podejść.

Kasia nerwowo skubała sznurek od szlafroka, chodząc po pokoju. Poranne słońce zalewało mały salon złotym światłem, ale atmosfera w mieszkaniu była gęsta od napięcia.

– Mamo, jak mogłaś dać ogłoszenie do gazety? – powiedziała zmęczonym głosem. – I to takie ogłoszenie…

– Co w nim złego? – obruszyła się Bronisława. – Napisałam zwykłe słowa.

– Zwykłe? – Kasia sięgnęła do kieszeni i rozwinęła gazetę. – Słuchaj uważnie: „Poznam miłą, gospodarną córkę (40 lat) z porządnym mężczyzną do poważnego związku. Córka księgowa, nie pije, nie pali, lubi gotować. Telefon do matki.” Telefon do matki, rozumiesz?!

– No i co w tym złego? – Bronisława wzruszyła ramionami.

– Co złego?! Czy ja jestem towarem na półce? I dlaczego dzwonić do ciebie, a nie do mnie?

– Bo ty nikogo byś nie wybrała. Zawsze znajdziesz powód, dlaczego nie pasuje.

Kasia opadła na fotel i zakryła twarz dłońmi.

– Mamo, dzwonią do mnie od rana do nocy. Wyobrażasz sobie? Wczoraj jakiś dziadek pod siedemdziesiątkę pytał, czy umiem gotować bigos i czy chcę się wprowadzić do niego na wieś, gdzie ma trzy kury.

– No ten akurat nie pasuje – przyznała Bronisława. – A inni?

– Jacy inni? To upokarzające! Jakbym sama nie potrafiła znaleźć faceta!

– A potrafisz?

Pytanie padło cicho, ale trafiło w sedno. Kasia milczała, bo wiedziała, że matka ma rację. Od rozwodu z Jackiem minęły cztery lata, a ona wciąż nie spotkała nikogo, kto by ją zainteresował.

– To nie znaczy, że trzeba szukać przez gazetę jak za Gomółki – burknęła.

– A jak? Przez internet? Przecież nie ogarniasz tych komputerów.

– Nauczyłabym się.

– Taak, jak nauczyłaś się przez te cztery lata.

Bronisława wstała i poszła do kuchni.

– Herbaty? – zawołała. – A może walerianki?

– Mamo, nie dręcz mnie – Kasia podążyła za nią.

W kuchni pachniało świeżym ciastem. Bronisława zawsze piekła, gdy się denerwowała. Tym razem na stole stały pierogi z kapustą, racuchy i ciasteczka.

– Znowu całą noc piekłaś? – spytała Kasia, niechętnie się uśmiechając.

– Nie spałam – przyznała matka. – Myślałam, jak z tobą porozmawiać.

– Trzeba było pomyśleć wcześniej, zanim dałaś to ogłoszenie.

Bronisława nastawiła czajnik i wyjęła z szafki dwie filiżanki.

– Kasiu, pomyśl sama. Pracujesz w biurze pełnym kobiet, facetów brak. W domu siedzisz z książkami i serialami. Do sklepu chodzisz w dresie, włosy związane byle jak.

– Wyglądam normalnie!

– Dla domu – normalnie. A dla faceta? Kiedy ostatnio założyłaś sukienkę?

Kasia zamyśliła się. Rzeczywiście, po rozwodzie zapomniała o swojej kobiecości. Jeansy, swetry, adidasy – oto cała jej garderoba.

– To nie powód, żeby dawać ogłoszenia – upierała się.

– A co jest powodem? Czekać, aż książe z bajki zapuka do drzwi?

Czajnik zagwizdał. Bronisława zaparzyła herbatę i postawiła na stół talerz z ciasteczkami.

– Mamo, a ile w ogóle było telefonów? – spytała ostrożnie Kasia.

– Dużo. Zapisywałam w zeszycie. Chcesz zobaczyć?

Matka wyjęła z szuflady zeszyt w kratkę. Na okładce dziecięcym pismem było napisane: „Kandydaci dla Kasi”.

– Poważnie? – prychnęła Kasia. – Jak w podstawówce.

– Ale porządek musi być. Patrz, ten Michał wydał się sympatyczny. Czterdzieści pięć lat, inżynier, po rozwodzie, bez dzieci. Miał miły głos.

Kasia przejrzała notatki. Bronisława skrupulatnie zapisywała imiona, wiek, zawód i krótkie opinie o dzwoniących.

– Mamo, rozmawiałaś ze wszystkimi?!

– Oczywiście. Myślisz, że oddam cię pierwszemu lepszemu? Pytałam o wszystko: pracę, zarobki, mieszkanie.

– Jak na przesłuchaniu – mruknęła Kasia.

– No ale co? Trzeba wiedzieć, z kim się ma do czynienia.

Kasia czytała notatki i mimowolnie się uśmiechała. Bronisława rzeczywiście podeszła do temapu solidnie. Przy niektórych nazwiskach stały uwagi: „pije”, „mieszka z mamą”, „szuka sprzątaczki”, „żonaty, kłamie”.

– A dlaczego tego Andrzeja skreśliłaś?

– Bo od razu zaczął o sprawach intymnych. Powiedziałam mu, że moja córka to porządna kobieta, a on zaczął być niemiły.

– A ten Paweł?

– Wydaje się dobry. Czterdzieści trzy lata, kierownik budowy, własne mieszkanie. Wdowiec, córka dorosła, już zamężna.

Kasia odłożyła zeszyt i spojrzała na matkę.

– Mamo, naprawdę myślisz, że tak można kogoś pozPo pół roku Kasia i Paweł stanęli na ślubnym kobiercu, a Bronisława, patrząc na ich uśmiechy, szeptała z dumą: „Wiedziałam, że się uda”.