Mama – Serce Rodziny i Siła Kobiecości

Krzysztof wziął ślub, mając dwadzieścia cztery lata. Jego żona, Zuzanna, miała dwadzieścia dwa. Była jedynaczką, jedynym późnym dzieckiem profesora i nauczycielki. Najpierw przyszli chłopcy dwuletni pary, a później córka.

Teściowa, Helena Kowalska, przeszła na zasłużoną emeryturę i poświęciła się wnukom. Z Krzysztofem ich relacja była dość formalna; on zwracał się do niej po imieniu i patronimiku Helena Antonina, a ona odpowiadała chłodnym panie, nazywając go zawsze pełnym imieniem i nazwiskiem. Nie kłócili się, lecz w jej obecności Krzysztof czuł się nieprzyjemnie i niekomfortowo. Należy przyznać, że teściowa nigdy nie podnosiła konfliktu, rozmawiała z szacunkiem, a w sprawach małżeństwa trzymała się neutralnej pozycji.

Miesiąc temu firma, w której pracował, upadła i został zwolniony. Przy kolacji Zuzanna podniosła głos:

Na emeryturę mamy i na moją pensję nie wytrzymamy, Krzysiu. Musisz znaleźć pracę.

Łatwo powiedzieć znajdź pracę! Przez trzydzieści dni przeszukiwał oferty i nic nie znalazł.

Z frustracji Krzysztof kopnął połamaną puszkę po piwie. Na szczęście teściowa jeszcze milczała, ale patrzyła na niego znacząco. Przed ślubem podsłuchał rozmowę matki i córki:

Zuzia, jesteś pewna, że to ten człowiek, z którym chcesz spędzić życie?
Mamo, oczywiście!
Wydaje mi się, że nie zdajesz sobie sprawy z odpowiedzialności. Gdyby ojciec był żywy…
Mamo, przestań! Kochamy się i wszystko będzie dobrze!
Czy dzieci będą? Czy zapewnisz im byt?
Tak, mamo!
Nie jest jeszcze za późno, Zuzia, pomyśl. Jego rodzina…
Mamo, kocham go!
O, nie musiałabyś łamać łokcie!

Nadszedł czas na gryzienie, mruknął Krzysztof pod nosem. Teściowa przyglądała się mu jak woda w szkle. Nie chciało mu się wracać do domu. Czuł, że żona udaje pocieszenie: Jutro się uda, a matka milczy z osądzającym westchnieniem, a dzieci drwią: Tato, znalazłeś pracę?. Słuchać tego w kółko było nie do zniesienia.

Po przejściu się wybrał nad Wisłę, usiadł na ławce w parku i, gdy zapadła noc, pojechał na wieś, gdzie rodzina przebywała od maja do października. Na chacie płonęło jedno okno w sypialni Heleny Antoniny. Krzysztof wślizgnął się po drodze, zasłona drgnęła, usiadł na kłodzie i wyciął się z oczu.

Helenka wystąpiła:

Co Krzysia tak długo nie ma? Dzwoniłaś, Zuzia?
Tak, mamo, numer nieaktywny. Pewnie znów nie znalazł pracy i kręci się gdzieś.

Głos teściowej ocieplił się lodowato:

Zuzia, nie odzywaj się tak do ojca naszych dzieci!
Ojej, mamo, serio? Po prostu wydaje mi się, że Krzysiek się głupie i nie szuka pracy. Już miesiąc siedzi na moich barkach!

Po raz pierwszy od sześciu lat Helenka głośno zakrzyczała, stukając pięścią w stół:

Nie pozwól, by tak mówiłaś o mężu! Co obiecałaś, kiedy weszłaś w związek? w chorobie i w nieszczęściu! być przy nim i wspierać!

Zuzanna wyszeptała:

Mamusiu, przepraszam. Nie martw się, naprawdę jestem zmęczona. Przepraszam, kochana.

Dobrze, idź spać odezwała się Helena Antonina, machnąwszy ręką zmęczonym gestem.

Światła zgasły. Teściowa przeszła po pokoju, odsunęła zasłonę i wpatrując się w ciemność podniosła wzrok ku niebu, mocno przekrzyżowawszy ręce:

Panie Boże, Najłaskawszy i Miłosierny, chroń i zachowaj ojca moich wnuków, męża mojej córki! Nie pozwól, by stracił wiarę w siebie! Pomóż mu, Boże, synowi mojemu!

Szeptała i krzyżowała się, łzy spływały po policzkach.

W klatce piersiowej Krzysztofa narastał gorący kłopot. Nikt nigdy nie modlił się za niego! Ani surowa matka, pracująca w urzędzie gminy, ani ojciec, którego ledwo pamiętał zniknął, gdy miał pięć lat. Dorastał w żłobku, przedszkolu, szkole i świetlicy. Po studiach od razu wziął pracę, bo matka nie tolerowała bezrobocia i uważała, że Krzysztof powinien sam się utrzymać.

Ciepło rozlewało się coraz wyżej, wypełniając wnętrze i wyciekało łzami, które nie chciały przyjść. Przypomniał sobie, jak rano teściowa wstaje przed wszystkimi, piecze ciasta, które uwielbiał, gotuje aromatyczne rosół i zupę, a pierogi i kluski robiła jak nikt inny. Dbała o dzieci, sprzątała dom, sadziła w ogródku, gotowała konfitury, marynowała ogórki i kapustę na zimę.

Dlaczego nigdy tego nie docenił? Dlaczego nie pochwalił? Oni z Zuzanną po prostu pracowali i rodzielili dzieci, myśląc, że tak powinno być. Czy on naprawdę tak uważał? Przypomniał sobie, jak kiedyś cała rodzina oglądała w telewizji program o Australii, a Helena Antonina wspomniała, że całe życie marzyła tam pojechać. On zaśmiał się, że tam jest za gorąco i nie przepuścą jej w lodowej zbroi.

Krzysztof jeszcze długo siedział przy oknie, trzymając głowę w rękach.

Rano z żoną zeszli na werandę na śniadanie, spojrzał na stół ciasta, konfitury, herbata, mleko, dzieci z uśmiechami. Podniósł wzrok i delikatnie rzekł:

Dzień dobry, mamo!

Teściowa drgnęła i po chwili odpowiedziała:

Dzień dobry, Krzysiu!

Po dwóch tygodniach Krzysztof znalazł pracę, a po roku wysłał Helenę Antoninę na wakacje do Australii, mimo jej gorącego oporu.