Mama już od ponad roku mieszka z nami. Po śmierci ojca została sama w domu na wsi, trudno jej było samodzielnie prowadzić gospodarstwo. Porozmawialiśmy z mężem i postanowiliśmy zabrać mamę do siebie.

– Zajmie się wnukami, – powiedział mąż, – a tobie pomoże w domu.

Ale okazało się zupełnie odwrotnie! Zamiast pomagać, mama nie tylko nic nie robi, ale jeszcze krytykuje moją pracę!

– Dlaczego obierasz ziemniaki tak grubo?! Tymi obierkami nakarmiłabyś jeszcze pułk wojska!

– Czy tak cię uczyłam lepić pierogi? Takie krzywe? I w połowie puste?

– Znowu zapomniałaś wytrzeć kurze! Zobaczysz, jeszcze dzieci dostaną astmy, nie daj Boże!

– To nie dom, tylko jakiś chlew! Podłoga się klei, jakby ją ktoś miodem wysmarował. Czy ty ją w ogóle myjesz?!

I tak każdego dnia.

Oczywiście nie twierdzę, że jestem idealną gospodynią, ale oprócz tego, że pracuję, muszę jeszcze sprzątać i gotować dla całej rodziny! Mama nie robi u nas dosłownie nic, ale uwielbia czepiać się wszystkiego, co ja zrobię.

Kiedyś ugotowałam zupę. Wróciłam z pracy późno, zmęczona i głodna, położyłam młodszą córkę do łóżka i pomyślałam, że może nareszcie zjem obiad. Ale w lodówce był tylko jeden mały klopsik! Dobrze pamiętałam, że dzień wcześniej zrobiłam ich całą patelnię. Mój mąż był wtedy w delegacji, dzieci nie lubią mięsa w sosie, więc wychodziło na to, że wszystkie zjadła moja mama.

Oczywiście, że jej nie żałuję jedzenia, ale mogłaby pomyśleć, że przyjdę głodna z pracy! Mogła coś dla mnie zostawić, jeżeli już jest zbyt leniwa, żeby przygotować coś dla własnej córki i wnuków! A zostawiła jeden klopsik, żeby nie myć garnka – sprytnie!

Jest dziewiąta wieczorem, a ja zaczynam gotować zupę – chce mi się jeść, a kanapek i ciastek najem się wystarczająco w pracy!

Nagle w pokoju, w którym mieszka moja mama, wyłącza się telewizor. W kuchni pojawia się mama.

– Co gotujesz?

– No cóż, – mówię, – chyba ugotuję jakąś zupę, bo coś bym zjadła.

– Tylko nie zapomnij posolić, – daje mi dobrą radę mama, – bo to mięso było kompletnie niedosolone, prawie nie dało się tego jeść!

Tu już nie wytrzymałam.

– Skoro było bez smaku, to trzeba było nie jeść! Jak jestem taką beznadziejną gospodynią, jak zawsze mi mówisz, to może sama coś ugotujesz i posprzątasz?! Pokaż mi dobry przykład! Ale oczywiście, łatwiej jest krytykować!

Mama spojrzała na mnie i wyszła. Nie wiem, czy się obraziła, ale od tego czasu nie słyszałam już od niej ani słowa krytyki.