Mam wrażenie, że wciąż jesteśmy razem…

Miało się wrażenie, jakbyśmy wcale się nie rozstawali…

Każdego dnia Kasia wracała do domu z nadzieją, że Marek wróci. Wiedziała, że nie ma kluczy – zostawił je, gdy odchodził. Mimo to marzyła, że otworzy drzwi i zobaczy w przedpokoju jego adidasy. Ale tym razem cud się nie zdarzył.

Spędzili razem dwa lata. Wypełnił pustkę po śmierci mamy. I po co w ogóle zaczęła tę rozmowę… Od początku nie było między nimi szaleńczej namiętności. Po prostu było im dobrze razem. Ale Marek nie mówił o małżeństwie, nie planował przyszłości – ich przyszłości.

– Co dalej? – spytała pewnego dnia Kasia.

– Chodzi ci o pieczątkę w dowodzie? Co by to zmieniło?

– Dla kobiety to ważne. Jeśli dla ciebie nie, może się rozstaniemy? – rzuciła półżartem, chcąc go przestraszyć, zmusić do decyzji.

– No to się rozstajemy – odpowiedział nagle i wyszedł.

Minął tydzień, żyła sama. I czekała. Zadzwonić? Poprosić, żeby wrócił? Ale jeśli facet odszedł tak łatwo, znaczy, nie kochał.

Pojawił się w jej życiu akurat wtedy, gdy została zupełnie sama. Dwa lata temu kierowca busa dostał zawału, stracił panowanie nad pojazdem i wjechał w przystanek. Mama i jeszcze jedna kobieta zginęły na miejscu, reszta miała więcej szczęścia – przeżyli. Kierowca zmarł w szpitalu, gdy dowiedział się, że przez niego ktoś nie żyje. Rozległy zawał.

Wieść o tym poszła w świat. Po pogrzebie Kasia chodziła jak we mgle. O mało nie wpadła pod samochód Marka. Zdążył zahamować, wysiadł i zaczął na nią krzyczeć, ale gdy zobaczył jej twarz, ucichł. Zawiózł ją do domu i został.

Był młodszy o trzy lata. Nieznaczna różnica, ale Kasi wydawało się, że dzieli ich dekada. On nie planował, żył dniem dzisiejszym, od rozmów o dzieciach uciekał. „Jakie dzieci? Zdążymy. Kasieńka, czy nam źle we dwoje?” – śmiał się Marek.

A jej marzyła się normalna rodzina, dzieci, wspólne wybieranie wózka i śpioszków. Takie rozmowy go irytowały.

W domu celowo nie wyciągała telefonu z torebki, żeby nie zerkać na niego co chwilę. Ledwo powstrzymywała się od rozmowy. Przed wyjściem do pracy każdego ranka z zapartym tchem sprawdzała wiadomości. Marek nie pisał.

Kolejny pusty wieczór. W telewizji leciał jakiś film. Kasia myślała o swoim, nie widząc, co dzieje się na ekranie. Dlatego nie od razu usłyszała stłumioną melodię z przedpokoju. Długo grzebała w torbie, przeszkadzał portfel, grzebień, różne kobiece drobiazgi. W końcu wyciągnęła telefon, ale to nie był Marek. Odebrała, myśląc, że może padła mu bateria albo miał wypadek…

– Kasia? – odezwał się starszy kobiecy głos.

I w tej chwili przestało ją obchodzić, kto dzwoni i po co.

– To sąsiadka twojej ciotki Zosi. Zofia zmarła dziś rano.

Jaka ciotka Zosia? Jaka sąsiadka? O czym w ogóle gada ta kobieta? Nagle w głowie rozbłysło wspomnienie z dzieciństwa. Niska, okrąglutka kobieta, podobna do Pączusia. Zakrywała usta dłonią, gdy się śmiała. Nie miała przednich zębów – mąż wybił jej w pijanym widzie. Pachniała piecem i pierogami.

Kasia nie mogła doczekać się lata, żeby jechać do ciotki Zosi. Ale mama powiedziała, że już tam nie pojadą. Nie pamiętała dlaczego. Potem zapomniała i o samej ciotce.

– Słyszysz mnie? – spytał obcy głos.

– Tak. A z czego zmarła?

– Lekarz powiedział, że oderwał się zakrzep. Szpital w powiecie, lekarze nie tacy jak w mieście. Można było ją zostawić w domu, ale upał… Przyjedziesz?

– Kiedy pogrzeb? – spytała Kasia.
Nie zamierzała nigdzie jechać.

– Pojutrze, trzeciego dnia, jak trzeba. Jeśli nie możesz, powiedz, przełożymy…

– Nie trzeba, przyjadę. Powiedzcie, jak do was dotrzeć, nie pamiętam – przyznała się z trudem Kasia.

– Pewnie – ucieszyła się kobieta. – Skąd masz pamiętać? Wieś Zapłocie. Autobusem dwie godziny, samochodem szybciej.

– Autobusem – powiedziała Kasia, przypominając sobie, że Marka z samochodem już nie ma.

– Bilet bierz do wsi Brzozów, do nas autobus nie dojeżdża, trzeba kawałek iść. Może cię spotkamy?

– Nie trzeba.

– Przyjeżdżaj. Ona oprócz ciebie nikogo nie miała…

„Nie pojadę. Po co? Prawie nie pamiętam ciotki. Skąd w ogóle ta sąsiadka zna mój numer?” – Kasia otworzyła szafę. Wpadła jej w oczy sukienka, w której chowała mamę. – „Mamo… Ty byś pojechała”.

Wyciągnęła długą, niebieską spódnicę w drobne kwiatki i czarną bluzkę. Reszta ubrań była zbyt jaskrawa na pogrzeb. Spakowała rzeczy do torby.

Rano poszła do pracy i wzięła trzy dni wolnego na własny koszt. Jak należy.

– Jeśli będzie trzeba więcej, zadzwoń – powiedziała szefowa ze współczuciem.

Kasia wróciła do domu, spakowała niezbędne rzeczy i ruszyła na dworzec. Autobus już odjechał, na następny trzeba było czekać dwie godziny. Wracać nie miało sensu. Zabijała czas w kawiarni i sklepach przy dworcu. Kupiła cukierki, ciastka, wino. Nie wypada jechać z pustymi rękami. Na stypie się przyda.

Przez całą drogę myślała o bezsensie tej podróży. Gdy wysiadła, słońce chyliło się ku zachodowi, ale prażyło niemiłosiernie. Kasia szybko spociła się, ubranie przykleiło do ciała. Niebawem wyprzedził ją samochód. Zatrzymał się nieopodal, wysiadł młody mężczyzna.

– Kasia? – zapytał.

– Tak. Skąd…

– Nie pamiętasz mnie? Jestem Krzysiek.

W pamięci zamajaczył jakiś wątły chłopak z wiecznym katarem. Nie mogło być, żeby z tego gagatka wyrósł taki przystojniak.

– Wsiadaj, podwiozę. Czekali na ciebie.

– Na mnie? – zdziwiła się Kasia.

– No jasne. Twoja ciotka przecież umarła. O matce wiemy. Współczuję. Ciotka Halina martwiła się, że nie znajdzie żadnej rodziny. A jednak.

– Ta, co do mnie dzwoniła? A skąd mój numer?

–Kasia roześmieje się, a Krzysiek weźmie jej rękę i powie: „No to jeszcze tylko pies kupimy i będzie idealnie”.