Mam przyjaciółki z pięknymi mamami, a moja przypomina babcię – smutne, prawda?

Dziewczyny w mojej klasie mają młode i ładne mamy, a ja nie. Moja bardziej przypomina babcię, bardzo mnie to boli…

– Kasia, Kasiu! Tam twoja babcia przyszła po ciebie! – Kasia wyjrzała na korytarz i zmarszczyła brwi – pod ścianą stała jej mama.

– Mamo, no po co ty po mnie przychodzisz… Przecież sama mogę wrócić, nie jestem mała – powiedziała Kasia, patrząc na matkę ze złością.

– Kasieńko, już ciemno. Dziewczynkom nie wolno chodzić samym wieczorem, to niebezpieczne – tłumaczyła się mama.

– Mamo, co za wieczór! Dopiero siódma. I dom tuż obok… Jestem już duża, prawie trzynaście lat mam. – Dziewczynka złapała torbę i wybiegła ze szkoły muzycznej…

…Kasia urodziła się, gdy rodzice już stracili nadzieję. Pierwsza oznaka, że Ewa spodziewa się dziecka, zaskoczyła ją, gdy z mężem szykowali się do wyjścia do znajomych.

– Tomek… Coś mi nie dobrze… Źle się czuję, słabo mi. Może zjadłam coś nieświeżego… Poleżę chwilę. Jedź sam, jeśli chcesz… – Ale oczywiście nie pojechał bez niej.

Leżała dwa dni, lecząc się domowymi sposobami – płukaniem żołądka, głodówką, ziołami… Ale nie było lepiej, i trzeciego dnia mąż, mimo jej słabych protestów, wezwał lekarza.

Pielęgniarka uważnie wysłuchała Ewy, opukała plecy, zajrzała do gardła. Mierzyła temperaturę i zadawała dziwne, jak się jej wydawało, pytania. Zupełnie nie na temat. I patrzyła jakoś podejrzanie, niepoważnie. Chciała już wybuchnąć i zwrócić jej uwagę, że nie jest profesjonalna, ale nie miała siły…

Następnego dnia, za radą lekarza, poszli do ginekologa.

Tomasz został na korytarzu i nerwowo mierzył kroki, przechadzając się wzdłuż ścian… Gdy Ewa wyszła, przeraził się jej wyglądu. Miała tak dziwną twarz. Najpierw głupio się uśmiechała, drżącymi ustami, a potem nagle rozpłakała się, podając mu jakiś papier. Z lękiem wziął kartkę, spodziewając się najgorszego…

– Tomku… Tomusiu… Będziemy mieli dziecko – powiedziała Ewa i rozpłakała się na dobre, zakrywając twarz dłońmi. Przytulił ją i milczał, oszołomiony tą wiadomością, nie wierząc własnym uszom, bojąc się spłoszyć ten magiczny moment…

Mieli po czterdzieści dwa lata. Ewa rodziła praktycznie w czterdziestym trzecim roku życia i była najstarszą pacjentką na całym oddziale. A pielęgniarki między sobą nazywały ją – „stara pierworódka z ósmej sali”…

W wyznaczonym terminie Ewa urodziła dziewczynkę. Ku zdziwieniu lekarzy i samej Ewy, poród przebiegł łatwo, bez komplikacji. Łatwiej niż u wielu młodych matek. Dziecko urodziło się duże, zdrowe i głośne.

Gdy Kasia była jeszcze mała, nie widziała różnicy między swoją mamą a mamą koleżanki Oli. Mama jak mama. Ale gdy podrosła – a była bystrą dziewczynką – pierwszy raz usłyszała brutalną prawdę w przedszkolu.

– Mamo, mamo, a u Kasi mama jest staruszka i niedługo umrze. Bo starzy umierają, prawda? – mówił chłopiec Bartek z jej grupy.

W odpowiedzi Kasia, nie namyślając się długo, walnęła go grzechotką w głowę. Na szczęście grzechotka była plastikowa. Skończyło się na guzie, ale matka Bartka wrzeszczała jak opętana na całe przedszkole.

– Narobili sobie dzieci na starość! Ona już nie emeryturę powinna brać, tylko dziecko sobie spłodziła! I jeszcze wychować nie potrafią! Zgłoszę to do opieki społecznej! – trzęsła się ze złości matka Bartka, wycierając nos ryczącemu synowi.

W domu czekała Kasi poważna rozmowa z rodzicami, ale od tego czasu biła i Bartka, i każdego, kto pozwalał sobie na podobne uwagi. Zaczęła też myśleć, że może w ich słowach jest ziarno prawdy, i sama nie zauważyła, jak zaczęła się wstydzić swoich rodziców…

Później Kasia poszła do szkoły. Wywiadówki były dla niej udręką. Ze strachem wyobrażała sobie, jak nauczycielka zwróci się do jej rodziców. Widziała już swoją mamę, stojącą i czerwieniącą się ze wstydu, lub zmieszanego, siwowłosego tatę… Ale starsi rodzice mieli też plus – nigdy nie sprawiała problemów i uczyła się znakomicie.

Oczywiście jej mama i tata byli wspaniali, najlepsi na świecie! Kochała ich całym sercem. Ale jak bardzo chciała, żeby jej mama wyglądała jak mama Ani, która bardziej przypomina jej starszą siostrę niż matkę. Albo żeby tata był taki jak tata Michała, w świetnych skórzanych spodniach, przyjeżdżający do szkoły super samochodem.

Ale nie… Ona miała starszych rodziców, w dodatku zupełnie niemodnych. Mama nie lubiła się stroić. Dla niej najlepszym zakupem była książka, a nie buty na obcasie. Tata uwielbiał swoją starą „Nysę” i całe weekendy spędzał w garażu, ciągle ją „udoskonalając”… Był też filozofem, kochał czytać powieści historyczne, znał się na polityce i sam robił najlepszą kapustę kiszoną!

Kasia dorosła, skończyła szkołę i dostała się na medycynę. Nawyk pilnej nauki opłacił się – ukończyła studia z wyróżnieniem i zaczęła specjalizację w szpitalu. Praca bardzo jej się podobała, zwłaszcza że trafiła na świetnego opiekuna, dzięki któremu pokochała stomatologię. Tata, śmiejąc się, nazywał ją „dowódcą białego uśmiechu”.

Pewnego dnia, gdy asystowała lekarzowi, przyszedł młody mężczyzna z bólem zęba. Okazało się, że sprawa była prosta – chłopak złamał ząb, gryząc orzechy. Był zawstydzony obecnością sympatycznej dziewczyny i trochę się zgubił. Ale wszystko poszło dobrze – ząb naprawili, a pacjent wyszedł. Po pracy Kasia niespodziewanie spotkała go pod szpitalem…

– Jeszcze raz dzień dobry, mistrzyni magicznych rączek! Dowiedziałem się, kiedy kończysz pracę i postanowiłem zaczekać. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko? – Marek, tak miał na imię, podał jej bukiet róż.

Kasia się zawstydziła, poczerwieniała, ale już w gabinecie spodobał się jej ten chłopak. Poszli powoli w stronę jej domu, rozmawiając po drodze. Od razu poczuła, jakby znała go od zawsze – mieli tyle wspólnego. Każde jego słowo rezonowało w niej… Było im tak dobrze, że gdy doszli doPrzez całą drogę do domu trzymali się za ręce, a Kasia zrozumiała wreszcie, że prawdziwa miłość nie ocenia wieku, wyglądu ani mody – tylko serce.