Mam już serdecznie dość nieustannych weekendowych najazdów rodziny szwagra – cała ich piątka traktuje nasz dom jak hotel, nie pytając o zgodę ani nasze plany!

Mam już naprawdę dosyć tych ciągłych weekendowych odwiedzin!

Może ktoś z Was zna ten szczególny typ człowieka, który jest przekonany, że całe otoczenie kręci się tylko wokół niego, a życie innych nie ma dla niego znaczenia. Tak się składa, że mój szwagier z rodziną od prawie roku regularnie przyjeżdża do nas na każdy weekend i zostaje na dwa dni. W skład tej pielgrzymki wchodzi sam szwagier, jego żona Maria, ich dwójka dzieci Weronika i Zuzia oraz brat jego żony, Przemek. Cała piątka zajeżdża do naszego mieszkania na dłuższe posiedzenie, dosłownie jak do hotelu. Nigdy nie pada nawet jedno pytanie, czy my czegoś nie planowaliśmy albo czy nam to odpowiada.

Ten cały cyrk trwa w zasadzie od roku i mówiąc uczciwie, mam już kompletnie po dziurki w nosie tych rodzinnych tradycji. Nie mam nic przeciwko gościom, ale wszystko ma swoje granice ja też chciałabym po całym tygodniu ciężkiej pracy po prostu pobyć w ciszy, pozałatwiać swoje sprawy albo zwyczajnie poleniuchować.

Zamiast oddechu i relaksu, co weekend stoję przy kuchence, muszę zabawiać towarzystwo, rozkładać pościel, a potem prać wszystko, czego używali. Zastanawiam się stale: czy oni naprawdę nie widzą, że wizyta bez zapowiedzi i pytania to zwyczajne naruszanie granic, nawet jeśli to rodzina? Może gdyby te wizyty zdarzały się dwa razy w roku, byłabym bardziej wyrozumiała, ale oni pojawiają się u nas niemal co tydzień.

Nigdy z mężem, Pawłem, nie narzucamy się innym rodzinom w ten sposób. Zastanawiałam się nawet, czy nie zrobić im niespodzianki, by zobaczyli, jak to jest być po naszej stronie. Prosiłam Pawła, by z nimi porozmawiał, ale on za każdym razem ucieka od odpowiedzialności w obawie, że się kogoś urazi. Może po prostu akceptuje taki stan rzeczy? Kiedy nie dostałam od męża wsparcia, postanowiłam wziąć sprawy w swoje ręce.

Najpierw przestałam gotować w weekendy kuchnia była zamknięta, więc cała gromada musiała zadowolić się resztkami z tygodnia. Jak czegoś zabrakło, przekazywałam, żeby sobie sami ugotowali co chcą, bo mnie to obojętne.

Pewnego popołudnia, kiedy rodzinka zebrała się przy stole i czekała na obiad, spokojnie oznajmiłam, że dzisiaj nie ma obiadu jeśli są głodni, mogą sobie przygotować coś sami. Wszyscy zaniemówili, spojrzeli po sobie i… skończyło się na herbacie i wcześniejszym pójściu spać.

Przestałam też przed wizytą pucować mieszkanie na błysk. Zdarzyło się, że Maria skarżyła się żartobliwie, że białe skarpetki jej córki zrobiły się szare od chodzenia po naszej podłodze. Uśmiechnęłam się, mówiąc, że nie miałam czasu myć podłogi, ale jeśli brak czystości jej przeszkadza, to wiadro i mop są w łazience do jej dyspozycji. Nigdy więcej nie powiedziała ani słowa na temat porządku.

Co najważniejsze przestałam rezygnować z własnych planów. Jeśli coś miałam zaplanowane, po prostu wychodziłam z domu, a gościem zajmował się Paweł. Kiedy natomiast zostałam w mieszkaniu, demonstracyjnie zabierałam się za generalne porządki, żeby jak najmniej czasu spędzić z nachalnymi przybyszami.

Któregoś razu, po kolejnej takiej wizycie, szwagier powiedział do Pawła: Wygląda na to, że nasz czas się skończył, co?. Dopiero wtedy, najwyraźniej, dotarło do niego, że coś jest nie tak. Od tamtej pory, zanim zarezerwują weekend w naszym domu, najpierw do mnie piszą lub dzwonią, a nawet jak wpadną, to bez nocowania i nie tak często, jak kiedyś.

Dziś już wiem, że czasem trzeba jasno wyznaczyć granice, nawet najbliższym. Jeśli sami nie zatroszczymy się o swój komfort, nikt za nas tego nie zrobi. Szanujmy swoje życie i nie bójmy się być asertywni w końcu szacunek do siebie to klucz do szczęśliwego współistnienia z innymi.