Mam już dosyć, wszystko mnie męczy, odchodzę! Ile można tak żyć!

Mam już dość, wychodzę! Ile można!

Mam już dość, wychodzę! Ile można! Dziecko, jej wieczne zmęczenie, pomóż, pomóż… a ja chcę wyjść gdzieś, tak jak dawniej! Chcę seksu! Pracuję przecież! W końcu! Chcę wrócić do mojej ukochanej żony, do kobiety… Teraz pomieszkam u kumpla, a potem znajdę jakąś młodszą… ehhh… siedząc za kierownicą i rozmyślając nad tym, że dziś to był ostatni punkt w ich małżeństwie, Piotr nerwowo palił.

Ich historia z żoną była stara jak świat. Poznali się, zakochali na zabój, iskrzyło, zapominali o zabezpieczeniu, efekt kilka miesięcy później ona pokazuje mu dwie kreski na teście.
Oczywiście, rodź, damy radę powiedział zdecydowanie Piotr, a wszystkie babcie i dziadkowie kiwały głowami, że pomogą, tylko niech rodzi… Potem ślub, poród, szczęśliwe łzy syn! … I koniec… szczęśliwe beztroskie życie się skończyło, żona zamieniła się w kwokę, zaspana, nieuczesana, wieczny wrzask dziecka, także nocą, pomóż, pomóż jej ulubione hasło gdzie się podziała jego dziewczyna? Rodzina od razu się wycofała… zostali sami ze swoim rodzicielstwem…

Nie jestem gotowy! powiedział Piotr dziś żonie i trzasnął drzwiami przed płaczącą żoną z płaczącym niemowlakiem na rękach.

Pisk hamulców przed samochodem nagle pojawiła się ciemna, zgarbiona sylwetka.

Co, żyć ci się znudziło?! wyskakując z auta, Piotr podbiegł do postaci.

Starszy pan w płaszczu wyprostował się, spojrzał smutnym, zmęczonym wzrokiem i wyszeptał:
Tak.

Piotr się zdziwił, bo nie tego się spodziewał:
Ojcze, pomóc ci? Potrzebujesz pomocy?

Już nie chcę żyć.

No coś ty, daj spokój. Może zawiozę cię do domu, pogadamy, może jakoś pomogę? Piotr złapał staruszka za rękę i delikatnie poprowadził go do auta.

No to opowiadaj, dziadku Piotr odpalił papierosa.

Długo opowiadać.

A ja się nie śpieszę.

Staruszek przyjrzał się Piotrowi, potem zerknął na zdjęcie zawieszone nad deską rozdzielczą.

Pięćdziesiąt lat temu poznałem dziewczynę, zakochałem się od razu, wszystko szybko się potoczyło, nawet nie zauważyliśmy, jak już mieliśmy rodzinę, dziecko, syna, dziedzica… wydawało się, że to szczęście! Ale ja chciałem, żeby wszystko było jak dawniej miłość, namiętność, młodzieńcza energia. Żona zmęczona, małe dziecko, dom, trzeba pracować, wszystko zwaliłem na nią, nie pomagałem poznałem kobietę w pracy, zaiskrzyło… żona się dowiedziała, rozwód i koniec. Rozwiedliśmy się. Z tą nową nic nie wyszło, nie przejąłem się, balowałem dalej. Ona wyszła za mąż, wypiękniała, syn nazywał ojczyma tatą, a mnie to już nie ruszało.

I co dalej? Piotr nerwowo odpalił drugiego papierosa.

Ja? Dobawiłem się, ani rodziny, ani żony, ani dzieci. Dziś syn ma 50 lat, poszedłem go odwiedzić, nie wpuścił mnie nawet na próg staruszek się rozpłakał sam jestem sobie winien. Powiedział: Nie jesteś moim tatą, idź się dalej bawić.

Dziadku, gdzie cię odwieźć? Piotr zaczął stukać w kierownicę.

Tu mieszkam, tu, jedź już, nie martw się o mnie staruszek wysiadł i powoli powlókł się do bloku z wielkiej płyty obok drogi. Piotr poczekał, aż wejdzie do klatki, postał chwilę i odjechał. W drodze do sklepu kupił bukiet kwiatów.

Wybacz mi, przepraszam wszedł do domu, uklęknął przed płaczącą żoną odpocznij, kochanie.
Wziął syna z jej rąk i poszedł do drugiego pokoju, kołysząc go, zaczął nucić chrypiąc: Aaa, kotki dwa

Zdziwiony syn szybko zasnął, ufnie położył dłoń na mocno bijącym sercu taty. Piotr patrzył z rozczuleniem na dziecko: Chcę zobaczyć, jak rośnie mój syn, chcę usłyszeć tata.

Znowu ratowałeś tonących? z uśmiechem powitała staruszka swojego starego. On, śmiejąc się, odwieszał płaszcz.

Tak, ratowałem, trzeba jakoś młodzieży wbijać do głowy stare prawdy.

A skąd wiesz, komu potrzeba pomocy?

Sam potrzebowałem jej kiedyś…

Chodź na kolację, bohaterze. Pamiętasz, jutro idziemy na jubileusz syna, żadnych tonących na wieczór! staruszka patrzyła z czułością na męża.

Pamiętam, przecież to pięćdziesiątka naszego dziedzica, naszej miłości jak można zapomnieć? objął żonę i poszedł z nią do kuchni, śmiejąc się…