Mam 67 lat. Całe życie tkwiłem w rutynie. Przepracowałem 42 lata w banku – to samo biurko, to samo k…

Mam 67 lat. Całe życie żyłem według rutyny. Przez 42 lata pracowałem w banku to samo biurko, to samo krzesło. Przeszedłem na emeryturę. Nigdy się nie ożeniłem. Nie mam dzieci. Mieszkam samotnie w tym samym mieszkaniu w Warszawie, które wynająłem, gdy miałem 28 lat.

Ludzie zawsze mnie pytali:
A kiedy się ożenisz?
Czy nie czujesz się samotny?
Co zrobisz, gdy się zestarzejesz?
Zawsze odpowiadałem tak samo:
Kiedyś, gdy spotkam tę właściwą osobę.
Kiedy będę miał więcej czasu.
Gdy odłożę więcej pieniędzy.
Kiedy…
Zawsze to kiedy.

Gdy przeszedłem na emeryturę, pomyślałem: teraz będę podróżował, nauczę się nowych rzeczy, zacznę żyć naprawdę. Ale dni mijały, a ja wciąż robiłem to samo: pobudka, śniadanie, wiadomości, gazeta, zakupy w Biedronce, powrót do domu, telewizja, sen.

Trzy miesiące temu przeżyłem drobny incydent zdrowotny. Nic poważnego, ale lekarz powiedział:
Jest pan w porządku, ale ma pan 67 lat. Proszę o siebie dbać, ruszać się, częściej wychodzić z domu.

Wychodzić dokąd?
Z kim?

W zeszłym tygodniu przechodziłem obok parku Skaryszewskiego, zaraz przy moim bloku. Nigdy tam nie zaglądałem zawsze tylko mijałem. Zobaczyłem mężczyznę mniej więcej w moim wieku, który malował na sztaludze. Podszedłem, żeby zobaczyć z bliska.

Malował drzewa, staw, kaczki nie było to mistrzostwo, ale miało w sobie coś pięknego.

Podoba się panu? zapytał, nie odwracając się nawet.
Tak, nieźle pan maluje.
Wcale nie umiem dobrze, zaśmiał się. Uczę się od roku. Ale daje mi to radość.
Czyli zaczął pan po sześćdziesiątce? zdziwiłem się.
Miałem 68, gdy zacząłem, odparł. Całe życie mówiłem: chciałbym malować. Pewnego dnia pomyślałem: dlaczego nie teraz? Straciłem już 68 lat na 'kiedyś’. Nie zamierzam stracić tych, które mi zostały.

Tydzień o tym myślałem.

Wczoraj obudziłem się i spojrzałem w lustro. Mężczyzna 67-letni, który przez 40 lat czeka aż jego życie się zacznie. Czeka na idealny moment. Czeka na towarzystwo. Czeka, sam nie wiem na co.

Wczoraj poszedłem do sklepu muzycznego i kupiłem gitarę. Zawsze chciałem grać. Zawsze mówiłem kiedyś.

Zapisałem się też na kurs włoskiego w domu kultury. Od zawsze marzyłem, by zwiedzić Włochy, ale myślałem: Jaki sens podróżować samemu?

I kupiłem bilet do Rzymu. Na za cztery miesiące. Sam pojadę. I jest mi z tym dobrze.

Dziś przez godzinę ćwiczyłem na gitarze. Brzmiało to strasznie. Palce nie słuchały się mnie wcale. Ale śmiałem się z samego siebie w swoim mieszkaniu w bloku na Pradze, słysząc te okropne dźwięki.

I zrozumiałem coś ważnego: przez 67 lat czekałem, aż ktoś mi pozwoli zacząć żyć. Na idealnego partnera, idealny moment, idealne warunki.
Ale nikt mi tego pozwolenia nie da. Nikt nie zapuka do drzwi i nie powie: Teraz możesz być szczęśliwy.

Mam 67 lat. Może zostało mi jeszcze 10 lat, może 20, może mniej. Ale te lata chcę przeżyć. Będę źle grał na gitarze. Będę mówił kiepsko po włosku. Będę malował krzywe obrazki. Może nawet zgubię się w Rzymie.

I to będzie piękne.

Bo na koniec życia nie chcę wspominać wszystkiego, czego nie zrobiłem, czekając na doskonały moment. Chcę pamiętać, że próbowałem. Że żyłem. Że byłem szczęśliwy po swojemu.

Nie potrzeba czyjejś obecności, by zacząć żyć.
Nie musisz być młody.
Nie musisz być dobry, by coś ci sprawiało radość.
Wystarczy, że zdecydujesz: dziś jest ten dzień.