Mam 60 lat, za dwa miesiące skończę 61. To nie jest okrągła rocznica, nie siedemdziesiątka czy osiem…

Mam 60 lat, a za dwa miesiące stuknie mi 61. Urodziny jak urodziny ani siedemdziesiątka, ani osiemdziesiątka, pewnie, żadna okrągła rocznica, a dla mnie i tak ważna. Mam wielką ochotę to uczcić. Nie żadnym przypadkowym sernikiem kupionym na szybko w markecie albo obiadem na kolanie, tylko porządną, wypasioną imprezą: kolacja, piękne stoły, udekorowane krzesła, kelnerzy, delikatna muzyka w tle. Chciałabym choć raz poczuć się naprawdę luksusowo, doceniona, ot wdzięczna za te wszystkie życiowe burze i słońca.

I teraz zaczyna się schody, bo moje dzieci nie są zachwycone pomysłem.

Mam dwóch dorosłych synów. Obaj mieszkają ze mną razem ze swoimi partnerkami i dziećmi. Dom wiecznie pełny; hałas, telewizor drze się w każdym pokoju, dzieci rozrabiają, wszędzie rozmowy, śmiechy, czasem kłótnie. Oczywiście ich kocham ale o chwilę ciszy w tym domu naprawdę trudno. Sama? Już prawie nie pamiętam, jak to jest być samą. Dosłownie nigdy.

Moje chłopaki pracują, jasne, ale prawda taka, że na koniec miesiąca rachunki ogarniam ja. Mam emeryturę, pieniądze po mężu i jeszcze taki nieduży biznesik próbuję ciągnąć. Ja płacę za prąd, za gaz, za remont łazienki, a teoretycznie chwilowa pomoc z mojej strony zamienia się w stałą linię wsparcia.

Zawsze byłam gotowa pomagać.

Ale zaczęło mnie uwierać, że coraz częściej decyzje o moim życiu zapadają beze mnie. Albo po prostu za mnie.

Powiedziałam im ostatnio, że chcę zrobić sobie porządne urodziny. Że poproszę catering, może nawet ktoś obsłuży gości, będzie ładnie, stylowo. Na to usłyszałam, że to marnowanie pieniędzy. Po co ci to, mamo, w tym wieku? Lepiej nam dasz te pieniądze na inwestycje, na dzieci, na coś praktycznego. Gadają, jakby to były nie moje pieniądze i jakbym im zaraz miała zrobić dług na kartach.

Wyjaśniłam, że nie zamierzam brać kredytu i od miesięcy o tym marzę. Zero zrozumienia. Uparcie powtarzają, że to fanaberia.

I wtedy słyszę od jednego:
Mamo, to już nie pora na takie imprezy.

To zdanie zabolało mnie naprawdę bardziej, niż chciałam się przed sobą przyznać.

Od tego czasu głowa mi puchnie od myśli, których nigdy nie miałam odwagi wypowiedzieć na głos. Że czasem pragnę być sama w swoim własnym domu. Że tęsknię, żeby obudzić się i nie słyszeć hałasu na dole. Że marzę, żeby wrócić do mieszkania, w którym nie kłębi się rodzina w salonie. Że czasem chciałabym po prostu decydować bez tłumaczenia się każdemu z osobna.

Bywało nawet, że przez sekundę przyszło mi do głowy, żeby im zasugerować: Może już czas na swoje mieszkanie, chłopaki? nie złośliwie, ale z poczuciem, że wywiązałam się już z roli matki i pora pomyśleć o sobie.

Kiedy tylko o tym pomyślę, natychmiast mam wyrzuty sumienia.
Boję się, że wyjdę na egoistkę.

Nie chcę awantur, nie chcę wyrzucać nikogo z domu szczególnie przez jedną noc i jedno urodzinowe marzenie. Zadaję sobie pytanie: czy to naprawdę tak źle, że czasem chcę świętować po swojemu, w spokoju, za własne oszczędności? Czy to w porządku, że dom i pieniądze nie zawsze muszą być kolektywną decyzją?

Zwracam się do Was, bo sama już nie wiem upierać się czy odpuścić? Robić urodziny choćby tylko dla siebie, mimo, że rodzina patrzy krzywo?

Jak Wy to widzicie czy ja naprawdę jestem w błędzie, pragnąc odpocząć, pobyć sama, i wydać trochę złotówek na własne szczęście?