Mam 60 lat i przestałam zapraszać przyjaciół oraz krewnych do mojego domu – wielu uważa, że to przez moją wyniosłość, lecz prawda jest inna: wolę leniwe popołudnia i spotkania w warszawskich kawiarenkach, zamiast domowych obowiązków i przytłaczającej energii gości. Czy podzielasz mój punkt widzenia?

Mam już sześćdziesiąt lat. Czas płynie tu, w moim mieszkaniu na warszawskiej Pradze, jakby przez zatopiony zegar, który już nie tyka. Nie czekam, aż kogokolwiek jeszcze przyniesie w gościnę tramwaj z drugiego końca miasta. Przyjaciele i rodzina kiedyś byli jak smuga światła, teraz mam ich więcej we wspomnieniach niż w rzeczywistości. Wielu sądzi, że jestem zbyt dumna jak przekupka z Bazaru Różyckiego, ale czy naprawdę robi mi różnicę, co sobie myślą? Oj, nie.

Największy powód mojego zamknięcia jest prosty jak pajda chleba z masłem: lenistwo. Sprzątanie ach, jak mnie to męczy! Zamiast myśleć o tym, by nastawić czajnik i wyciągać sernik z piekarnika, wolę usiąść przy oknie i patrzeć, jak deszcz ścieka po szybie. Nie mam ani złotówki w nadmiarze, ani ochoty, żeby ktoś zdeptał mój dywan tylko po to, by pogadać o pogodzie. Zawsze można spotkać się w kawiarni i napić się mocnej kawy, tej pachnącej jak dzieciństwo na Powiślu. Po co tłoczyć się w mieszkaniu, w którym echo odbija cudze historie od ścian?

Drugi powód jest dziwnie nierzeczywisty, jakby z innego świata: energia. Nie wszyscy przynoszą ze sobą coś dobrego. Nie chcę już być domową gąbką wchłaniającą cudze żale i nieszczęścia. Po każdym spotkaniu, kiedy wyciągałam ozdobne filiżanki, zostawało mi w środku uczucie ciężkości, jakbym połknęła stary klucz. Koszmary i czuwanie przy szumie lodówki? Zniknęły, odkąd zakluczam drzwi przed światem.

Jestem już tylko emerytką, coś jakby cień rzucony na podłogę w samo południe. Nuda potrafi rozpanoszyć się po kątach. Chciałabym znów poczuć zapach wiatru nad Wisłą, może znaleźć się na ławce w Łazienkach. Czym jest trzymanie się własnych czterech ścian, skoro tam, za oknem, świat się świeci jak nowa złotówka? Jest tyle miejsc, gdzie można posiedzieć, zamiast zapraszać ludzi do domu, a potem drapać się w głowę, czy wszystko było na poziomie.

Niech mój dom zostanie moją małą wyspą niemal niewidzialną na mapie tego dziwnego snu. Nie chcę przypadkowych ludzi, którzy wchodzą i hulają jak przeciąg między oknami. Może to egoizm, a może rozsądek starej kobiety, której wszystko już jedno, co się powie w tramwaju. Nazywają mnie czasem odludkiem a ja wiem, że znalazłam własny spokój, jakby wsunąć stopy pod ciepły koc w środku śnieżnej nocy.

Czy czujesz to jak ja, łapiąc sen pomiędzy dzwonieniem dzwonów na Mariensztacie?