Mam 58 lat i już nie wiem, co zrobić z moją sąsiadką – mieszka naprzeciwko nas i jej głównym zajęcie…

Mam 58 lat i już sama nie wiem, co mam zrobić z moją sąsiadką. Mieszka dosłownie naprzeciwko nas, a jej głównym hobby zdaje się być podglądanie każdego mojego ruchu. Zna dokładnie godzinę, o której przyjeżdża kurier, czy przywozi pizzę, czy zakupy, ile mam reklamówek i kto je taszczy. Jeśli kurier spóźni się dwie minuty, nazajutrz pojawia się stosowny komentarz, jakby to była wiadomość dnia w Wiadomościach.

A to nie koniec. Notuje, kiedy wynoszę śmieci czy wychodzą dwie, czy trzy torby, w jakim dniu, i czy zgadza się to z jej prywatnym harmonogramem statystyk sąsiedzkich. Raz nie wyniosłam śmieci bo się nie zebrały a już było odnotowane. Zapytała nawet, czy nie wyrzucam przypadkiem jedzenia. Bez zająknięcia, jakby była moim osobistym inspektorem od odpadków. Stałam w lekkim osłupieniu, bo w którym momencie moje śmieci zostały sprawą publiczną?

Mój pies to kolejny temat rzeka. Nie jest wielki, ani agresywny zwykły Poldek, ale szczeka, jak ktoś przejdzie za blisko bramki. Każdy szczek to osobne zgłoszenie. Przychodzi do mnie z informacją, że pies bardzo szczekał, gdy byłam w pracy. Co najciekawsze, zawsze zna dokładną godzinę, ile razy szczekał i jej zdaniem z jakiego powodu. Czasami mam wrażenie, że zna rytm mojego domu lepiej ode mnie.

Mój mąż też nie został pominięty. Jak wróci później z pracy, następnego dnia słyszę Wczoraj się położyliście późno lub Mąż wrócił prawie o północy. Jak wróci wcześniej czy nie jest chory albo go czasem nie zwolnili? Wszystko pod kontrolą. Komentarze, uwagi i to nie zawsze do mnie, tylko puszcza to dalej do sąsiedzkiej sieci, a potem wraca do mnie, tylko w wersji rozbudowanej jak w grze w głuchy telefon.

Moja szesnastoletnia córka Zuzanna też stoi pod lupą. Jak wyjdzie z przyjaciółmi, to sąsiadka liczy, ile osób przyszło i ile wyszło. Jeśli ktoś nas odwiedzi, rejestruje, kto, o której przyszedł i kiedy wyszedł. Raz opowiadała innej sąsiadce, że ta Zuzanna to tylko wychodzi, jakby chodziło o jej własne dziecko. Musiałam ją skonfrontować, bo poczułam się bardzo urażona.

Najzabawniejsze, że nie mam do czynienia z kimś, kto niedawno się wprowadził. Ona tu mieszka całe życie tak jak ja. Dom jest po mojej mamie, niech jej ziemia lekką będzie, i dostałam go w spadku jako jedynaczka. Przeprowadzka nie wchodzi w grę. Kocham to miejsce, swoją historię i przestrzeń. Problem nie leży w mieszkaniu, ale w koniecznym współżyciu z osobą, która najwyraźniej nie zna pojęcia prywatności.

Dzisiaj naprawdę nie mam już pomysłu. Ignorowałam, byłam miła, potem stanowcza nic nie działa. Ona zawsze tam jest, obserwuje jak Agent Specjalny osiedla, komentuje, interpretuje. Dlatego pytam: jak radzicie sobie z taką sąsiadką, żeby nie wyjść z nerwów, równocześnie nie urządzać trzeciej wojny światowej i nie pozwolić sobie wejść na głowę?

Ktoś ma sprawdzony patent?