Mam 58 lat i już nie wiem, co robić z moją sąsiadką. Mieszka naprzeciwko i wygląda na to, że jej głó…

Mam 58 lat i coraz częściej nie wiem już, co mam zrobić ze swoją sąsiadką. Mieszka dokładnie naprzeciwko i odnoszę wrażenie, że jej głównym zajęciem jest obserwowanie każdego mojego kroku. Zawsze wie, o której godzinie przyjeżdża kurier, czy przynoszą zakupy z Biedronki, czy z Żabki, ile reklamówek wnosimy do domu i kto je niesie. Jeśli dostawca spóźni się choćby dwie minuty, już następnego dnia słyszę od niej komentarz jakby to była najnowsza sensacja z Wiadomości.

Kontrola na tym się nie kończy. Obserwuje, kiedy wyrzucam śmieci, ile worków wynoszę i w który dzień tygodnia. Gdy w jednym tygodniu wyniosę dwa worki, a w kolejnym trzy, zaraz jest uwaga. Jeżeli raz nie wyniosę śmieci, bo po prostu się nie uzbierały, także to notuje. Zdarzyło się nawet, że bez żadnego skrępowania zapytała wprost, czy wyrzucam resztki jedzenia jakby miała do tego prawo. Patrzyłam na nią wtedy bez słowa i zastanawiałam się, kiedy moje śmieci stały się sprawą publiczną.

Moja sunia też jest jej problemem. Nie jest duża ani groźna, ale szczeka, gdy ktoś przechodzi za blisko furtki. Każde szczeknięcie to dla niej powód do narzekania. Potrafiła podchodzić pod moje drzwi i mówić: Pani pies znowu dużo szczekał, jak była pani w pracy. Najdziwniejsze jest to, że zawsze dokładnie wie, o której godzinie suka zaszczekała, ile razy i jakie jej zdaniem były tego powody. Czasem mam poczucie, że zna rytm naszego domu lepiej niż ja sama.

Mąż także nie jest pomijany. Jeśli wraca z pracy trochę później, następnego dnia słyszę: Wczoraj długo byliście na nogach albo Mąż późno wrócił, wszystko w porządku?. A gdy wróci wcześniej pyta, czy nie jest przypadkiem chory, albo czy go nie zwolnili. Ona widzi wszystko. Wszystko komentuje. I nie zawsze do mnie, często przekazuje to dalej innym sąsiadkom, więc po jakimś czasie docierają do mnie zniekształcone informacje.

Moja szesnastoletnia córka Jagoda też jest pod lupą. Gdy spotka się z koleżankami, sąsiadka liczy, ile osób weszło do domu, a ile wyszło. Jeśli ktoś do nas przyjdzie, śledzi dokładnie, kto to był, o której przyszedł i kiedy wyszedł. Raz nawet powiedziała innej sąsiadce, że ta Jagoda to bardzo często wychodzi, jakby chodziło o jej własne dziecko. Musiałam ją skonfrontować, bo poczułam się mocno urażona takim brakiem szacunku.

Najtrudniejsze w tym wszystkim jest to, że nie chodzi tu o nową osobę na osiedlu. Ona mieszka tu całe życie tak samo jak ja. Dom odziedziczyłam po mojej mamie, śp. Zofii, bo jestem jedynaczką. Nie zamierzam się nigdzie przenosić. Kocham swój dom, swoją historię, swoją przestrzeń. Problem nie tkwi w miejscu problemem jest konieczność życia obok kogoś, kto nie zna żadnych granic.

Dziś już naprawdę nie wiem, jak sobie poradzić. Próbowałam ją ignorować, była uprzejma, byłam też bardziej stanowcza to nic nie daje. Ona wciąż jest, patrzy, komentuje, wyciąga wnioski. Chciałabym wiedzieć: jak radzić sobie z taką sąsiadką, żeby nie stracić nerwów, nie wywołać wielkiej awantury, ale i nie pozwolić, by ktoś traktował moje życie, jakby należało do niego?

Macie jakieś rady?