Mam 56 lat i nigdy nie byłam mężatką. Moja córka, znająca pięć języków, odnosi sukcesy w IT!

Mam 56 lat i nigdy nie byłam zamężna. Nie, to nie znaczy, że jestem starą panną. Mam wspaniałą córkę, która jest mężatką, zna pięć języków i pracuje w dużej firmie IT. Ale męża nigdy nie miałam. A moja córka, niestety, nie poznała swojego biologicznego ojca. Nawet nie wiemy, czy jeszcze żyje.

Było to młodzieńcze zauroczenie. Przyjechał do Polski z Włoch w ramach wymiany studenckiej, uczył się polskiego. Poznaliśmy się przypadkiem na jakimś wydarzeniu w mojej szkole językowej.

Dawniej młodzi ludzie szybko się zaprzyjaźniali, szczególnie studenci. Przynajmniej teraz tak to wspominam.

Bardzo mnie rozgrzewało, że był Włochem. Do dziś, pomimo wszystko, kocham Włochy. Zwiedziłyśmy z córką cały „but” – od Wenecji po Apulię.

Nie będę się rozwodzić nad naszym romansem. Bo właściwie nie było romansu. Dużo spacerowaliśmy po Wrocławiu. Pokazywałam mu moje rodzinne miasto, a on delikatnie obejmował mnie w talii.

Wszystko stało się szybko, spontanicznie i zwyczajnie. Kiedy zrozumiałam, że jestem w ciąży, mojego ognistego bruneta Leo z Terraciny już nie było w kraju.

Mama bardzo mnie wtedy wsparła, powiedziała, że nie mamy prawa odbierać życia, bo jest ono darem z góry. A tata? Był niesamowicie szczęśliwy, nawet jeśli miałam zaledwie 21 lat.

Miałyśmy z córką ogromne szczęście do rodziców, a ona do dziadków. Niestety, już ich z nami nie ma, ale pamięć o nich pozostanie na zawsze.

Wspomnienia sobie przywołałam, a teraz o teraźniejszości. Nie wiem nawet, po co piszę te słowa, ale często czytam komentarze.

Wielu opisuje podobne sytuacje, a czasem trafia się jakieś ciekawe przemyślenie.

W każdym razie, pół roku temu poznałam mężczyznę. Zabawnie, że nasza znajomość zaczęła się od konfliktu. Staliśmy w kolejce do kasy, on za mną.

Gdy skanowałam produkty, przypomniałam sobie, że zapomniałam kawy. Sklep jest malutki, tuż pod domem, kawa prawie na wyciągnięcie ręki, ale i tak trzeba było chwilę poczekać. I ten mężczyzna w okularach w drucianej oprawie tak się na mnie wściekł, że myślałam, że mnie uderzy.

Nie wdawałam się w kłótnię. Zapłaciłam w milczeniu i wyszłam. Nagle słyszę za sobą szybkie kroki. Odwracam się, a to on, ten sam cham. Tylko teraz ma uśmiech na twarzy, a w ręce trzyma tabliczkę czekolady.

Podbiega, zatrzymuje mnie i zaczyna przepraszać za swoje zachowanie. Mówił, że ostatnio dużo pracował, nerwy mu siadły.

Uśmiechnęłam się. I tak się poznaliśmy.

Okazało się, że jesteśmy prawie sąsiadami. Jest po rozwodzie, ma dwójkę dorosłych dzieci, własne mieszkanie. Pracuje w jednym z muzeów w naszym mieście.

Jest naprawdę inteligentny, kulturalny i porządny człowiek. Po pół roku znajomości oświadczył się i zaproponował wspólne zamieszkanie.

Zgodziłam się. Nie wiem dlaczego. Może chcę zamknąć pewien rozdział i zostać żoną. A może po prostu zmęczyła mnie samotność. Córka już dorosła – ma swoje życie i rodzinę, tylko wnuków jakoś nie mogę się doczekać.

Albo chcę coś sobie udowodnić. Pewnie to już nieważne.

Ale jest problem. Gdy tylko wniosek o ślub złożono w urzędzie stanu cywilnego, a mój przyszły mąż wprowadził się do mnie, poczułam dziwne napięcie.

Rozumiecie, żyłam sama przez wiele lat. Mam wypracowane nawyki i okazuje się, że nie chcę ich zmieniać.

Na przykład mój przyszły mąż strasznie chrapie. A to problem. I tak źle sypiam, a przy jego chrapaniu nie mam żadnych szans. Potrzebuję absolutnej ciszy, tylko wtedy mogę odpocząć.

Nie wkłada butów do szafki, kiedy wraca, nie gasi światła, gdy wychodzi z pokoju.

Rozumiem, że brzmi to marudnie. Ale naprawdę przywykłam do pewnego porządku.

Rano muszę w ciszy wypić kawę i poczytać wiadomości na tablecie. A teraz muszę je czytać na głos i z nim omawiać. Czuję, jakby ktoś kradł moją przestrzeń.

Nie podoba mi się, że w domu chodzi jak włóczęga, choć do pracy ubiera się jak model z wybiegu.

Może do wszystkiego się przyzwyczaję. Do brudnych skarpet na podłodze, do długich, moralizatorskich rozmów. A jeśli nie?