Mam 45 lat. Już nie przyjmuję gości w moim domu.

Drogi pamiętniku, mam 45 lat i od jakiegoś czasu nie wpuszczam już nikogo do mojego mieszkania.

Zdarza się, że ludzie przychodząc w odwiedziny zapominają, że są gośćmi zachowują się jakby byli gośćmi w swoim własnym domu, wydają rozkazy i nie spieszą się, by wrócić do własnych czterech ścian.

Kiedyś słynąłem z gościnności, ale po przekroczeniu czterdziestki postanowiłem to zmienić. Dlaczego miałbym wciąż otwierać drzwi dla nieproszonego zamieszania? To tylko kłopot i niepotrzebny hałas.

Mój ostatni urodzinowy wieczór spędziłem w jednej z restauracji przy Krakowskim Przegorzałym. Było świetnie od tego czasu wolę świętować poza domem i tak zamierzam dalej postępować.

Organizacja przyjęcia w czterech kątach własnego mieszkania pochłania niemałe wydatki. Nawet skromna kolacja wymaga kilkuset złotych, a przygotowanie świątecznej szopki potrafi kosztować jeszcze więcej. Goście przywożą drobne upominki czasy są trudne, więc prezenty są skromne, a potem siedzą do późna, zostawiając za sobą góry naczyń. Ja wolę relaks, a nie mycie tony talerzy i odkurzanie po kolejnych gościach.

Teraz czekam w swoim mieszkaniu na nikogo. Sprzątam i gotuję tylko wtedy, gdy mam na to ochotę. Kiedyś po świątecznych spotkaniach wracałem zmęczony i przygnębiony, dziś po Bożym Narodzeniu mogę spokojnie wziąć kąpiel i położyć się wcześnie do łóżka.

Mam mnóstwo wolnego czasu i staram się go wykorzystywać sensownie. Przyjaciółka Zuzanna może wpaść na herbatę, a ja nie martwię się, że zabraknie ciasta. Teraz mogę wyrażać myśli bez obaw. Kiedy potrzebuję odpoczynku, po prostu wskazuję wyjście. Może nie wygląda to najpiękniej, ale nie przejmuję się tym moje samopoczucie jest najważniejsze.

Co ciekawe, ludzie, którzy uwielbiają wchodzić w cudze domy, rzadko zapraszają nikogo do własnego. Dla nich łatwiej jest gościwać, nie tracąc czasu na sprzątanie i gotowanie.

Czy Ty witasz gości z otwartymi ramionami? Czy możesz siebie nazwać gościnnym człowiekiem?