Mam 42 lata i jestem żonaty z kobietą, która była moją najlepszą przyjaciółką odkąd mieliśmy 14 lat….

Mam 42 lata i jestem mężem kobiety, która była moją najlepszą przyjaciółką odkąd skończyliśmy 14 lat. Poznaliśmy się w podstawówce w Warszawie. Nie było żadnych iskier, żadnego zauroczenia po prostu dwójka dzieci, która przypadkiem usiadła razem w ławce i codziennie spędzała ze sobą czas. Od samego początku to była szczera przyjaźń: wspólne odrabianie lekcji, przerwy, zwierzenia, sekrety. Znałem wszystkie jej sympatie, ona znała moje. Nigdy nie przekroczyliśmy granicy nie było pocałunków, aluzji czy napięcia. Byliśmy naprawdę najlepszymi przyjaciółmi.

W czasach liceum i na początku dorosłości nasze drogi się rozeszły. Ja po maturze wyjechałem na studia do Krakowa, ona została w Warszawie. W wieku 21 lat byłem w pierwszym poważnym związku, a mając 24 lata ożeniłem się z inną kobietą. Moja najlepsza przyjaciółka była na moim weselu i siedziała obok mojej rodziny. Wtedy też spotykała się z kimś poważnie. Nadal rozmawialiśmy przez telefon dzieliliśmy się problemami, szukaliśmy rady, słuchaliśmy siebie nawzajem.

Pierwsze małżeństwo trwało niemal sześć lat. Z zewnątrz wyglądało stabilnie, ale w środku było pełne ciszy, kłótni i oddalenia. Moja przyjaciółka wiedziała o wszystkim. Znała momenty, gdy spaliśmy w osobnych pokojach, kiedy przestaliśmy rozmawiać i kiedy zacząłem się czuć samotny, choć przecież nie byłem sam. Nigdy nie mówiła źle o mojej żonie, nie podburzała mnie przeciwko niej po prostu była. W tym czasie ona także zakończyła swoją długą relację i kilka lat poświęciła pracy, żyjąc samotnie.

Rozwód przyszedł, gdy miałem 32 lata. Był długi, trudny prawnie i emocjonalnie. Zamieszkałem samotnie, zaczynając życie od nowa. Wtedy najwięcej wsparcia dawała mi właśnie ona: pomagała szukać mieszkania, chodziła ze mną po sklepach meblowych, często wpadała na kolację, żebym nie czuł się sam. Nadal mówiliśmy o sobie przyjaciele, ale między nami pojawiły się rzeczy, które wcześniej nie istniały: wygodne milczenie, dłuższe spojrzenia, niewyjaśniona zazdrość.

W wieku 33 lat, po jednej z kilku wspólnych kolacji w moim mieszkaniu, zdałem sobie sprawę, że nie chcę, żeby wychodziła. Nic się nie wydarzyło, nawet się nie pocałowaliśmy. Tej nocy jednak nie mogłem zasnąć, bo w końcu przyznałem przed sobą coś, czego nie chciałem dotąd zauważyć: ona przestała być tylko przyjaciółką. Kilka dni później powiedziała mi podobnie opowiadając konkretnie: że było jej przykro, gdy wychodziłem na randki z innymi, że ją denerwowało, gdy dowiadywała się o tym od znajomych, że coraz częściej zadaje sobie pytanie, od kiedy tak naprawdę coś do mnie czuje.

Zajęło nam prawie rok, zanim pogodziliśmy się z tym, co się między nami dzieje. Przez ten czas próbowaliśmy spotykać się z kimś innym, wmówić sobie, że to nie miłość. Nie udało się. Zawsze wracaliśmy do naszych rozmów, do siebie, porównywaliśmy wszystko z tym, co łączyło nas dwoje. Mając 35 lat postanowiliśmy spróbować być razem. Na początku było dziwnie przekształcić 20-letnią przyjaźń w związek, z obawami, poczuciem winy i strachem, że jeśli się nie uda, stracimy wszystko.

Dwa lata później ja miałem wtedy 37, ona 36 pobraliśmy się. Nie było wielkiego wesela. To była dojrzała, przemyślana decyzja. Wiele osób mówiło, że to było oczywiste, że zawsze byliśmy sobie pisani. Prawda jest jednak taka, że my tego nie widzieliśmy. Przez ponad dwadzieścia lat byliśmy blisko bez naruszania granic, bez dotyku, bez intymności. Miłość przyszła dopiero wtedy, gdy oboje już czegoś doświadczyliśmy, przeżyliśmy bolesne chwile, coś straciliśmy.

Dziś jesteśmy małżeństwem od kilku lat. Nie twierdzę, że jest idealnie, ale na pewno jest stabilnie. Znamy się do głębi: wiemy, jak reagujemy w stresie, jak się sprzeczamy, jak milczymy, jak przepraszamy. Czasem myślę, że gdyby nie rozwód, nigdy nie zrozumiałbym, co mam u swego boku. Nie poślubiłem najlepszej przyjaciółki z wygody. Ożeniłem się z nią, bo po wszystkim okazała się jedyną osobą, przed którą nigdy nie musiałem udawać kogoś innego.