Mam 41 lat i nigdy nie zdradziłem swojej żony. Ale zanim ją poznałem, daleko mi było do świętości. Nigdy nie miałem poważnej dziewczyny. Byłem wolny i żyłem jak wolny facet.

Mam 41 lat i nigdy nie zdradziłem swojej żony. Jednak zanim ją poznałem, daleko mi było do świętego. Nigdy nie miałem poważnej dziewczyny byłem wolny i korzystałem z tej wolności. Umawiałem się z jedną, potem z drugą, piątkowe spotkania, sobotnie imprezy. Nie czułem, że muszę się tłumaczyć, bo nikomu niczego nie obiecywałem.
Pracowałem w warsztacie elektrycznym w Poznaniu i zarabiałem przyzwoite pieniądze. Po pracy chodziłem z kolegami do pubów, na dyskoteki, czasem na urodziny. Bywało, że spałem z jakąś dziewczyną i następnego dnia znikałem z jej życia. Nie dlatego, że byłem zły, po prostu nie szukałem niczego poważnego. Zawsze mówiłem, że nie jestem z tych, którzy się wiążą.
Wszystko się zmieniło, gdy spotkałem swoją przyszłą żonę. Pracowała na stażu jako pielęgniarka w szpitalu w centrum miasta. Przyszedłem usunąć awarię gniazdka elektrycznego. Poprosiła mnie o pomoc i rozmawialiśmy chwilę. Spytała, jak się nazywam powiedziałem: Dominik Nowak. Ona odpowiedziała: Julia Kowalska. Śmialiśmy się, a na końcu mojej zmiany podała mi swój numer telefonu. Napisałem do niej jeszcze tego samego wieczora tym razem bez pewności siebie, raczej z nerwami jak u piętnastolatka.
Nasze pierwsze randki były zwyczajne. Spacery po Starym Rynku, lody w parku, czasem zapiekanka po pracy. Stopniowo przestawałem zwracać uwagę na inne dziewczyny. Nie dlatego, że Julia mnie do tego zmusiła, po prostu nie czułem, że chcę kogokolwiek innego. Wiedziałem, że nie traktuję jej jak kolejnej.
Kiedy poprosiłem ją, by została moją dziewczyną, powiedziałem jasno: Jeśli zaczniemy, to na poważnie. Nie chcę połowicznych rzeczy. Ona spojrzała na mnie poważnie i powiedziała: Nie dzielę się. Odpowiedziałem: Ja też. Od tego dnia zrozumiałem, że wierność to nie tylko powstrzymanie się od patrzenia na inne kobiety, ale dotrzymanie obietnicy.
Pobraliśmy się bez wielkiego wesela. Zamieszkaliśmy w wynajętym pokoju, z pożyczonym łóżkiem i małym piecykiem. Pracowaliśmy dużo ona na nocnych dyżurach, ja w nadgodzinach. Nie mieliśmy czasu ani siły na przygody. Mieliśmy rachunki, zmęczenie i wspólne marzenia.
Pokusy były. W pracy jedna koleżanka wysyłała mi wiadomości nocą. Przesyłała przypadkowe zdjęcia, pisząc, że zasługuję na więcej niż zmęczona żona. Raz czekała na mnie na parkingu i zaproponowała motelik. Odpowiedziałem nie i wróciłem prosto do domu.
Na imprezie u znajomego pijana dziewczyna usiadła obok mnie, zaczęła mnie dotykać po ręce. Wstałem, odnalazłem Julię i wyszliśmy, nie żegnając się z nikim. Wolałem uchodzić za szorstkiego, niż przekroczyć granicę, której nie da się odwrócić.
Kumple żartują ze mnie, że kiedyś byłem żywy, a teraz jestem nudny. Mają rację nie jestem już tym samym człowiekiem. Kiedyś żyłem tylko dla siebie; dziś żyję z kimś.
Niedawno mój syn zapytał mnie, czy miałem inne kobiety, kiedy byłem żonaty. Powiedziałem mu, że nie. Spojrzał zdziwiony i powiedział, że większość jego kolegów ma rodziców rozwiedzionych przez zdrady. Wtedy zrozumiałem, że mój wybór wpływa nie tylko na mój związek, ale też na dzieci.
Byłem podrywaczem, gdy nie miałem zobowiązań. Ale w dniu, gdy zdecydowałem, że Julia jest kobietą, z którą chcę się zestarzeć, zrozumiałem, że lojalność to nie więzienie, lecz codzienny wybór. I nie żałuję, że każdego dnia wybieram właśnie ją. Bo prawdziwa miłość polega na tym, by być wiernym nie tylko drugiej osobie, ale swoim wartościom.