Mam 41 lat i jestem żoną swojego męża od 22. roku życia. Od dwóch miesięcy zaczęłam myśleć o czymś, czego nigdy wcześniej nie odważyłam się wypowiedzieć na głos: nie sądzę, że

Mam 41 lat, jestem od 22 roku życia żonaty z moją żoną. Dwa miesiące temu zaczęła mnie nurtować pewna myśl, której wcześniej nawet nie umiałem wypowiedzieć czy kiedykolwiek byłem naprawdę zakochany w mojej żonie, tak jak ludzie opisują wielką miłość? Pewnego zwykłego wieczoru siedziałem w salonie przed telewizorem i zadałem sobie pytanie dlaczego nigdy nie poczułem tych motyli w brzuchu, tego szczególnego podniecenia, pragnienia, by rzucić się na ukochaną osobę i ją objąć. Im dłużej rozmyślałem, tym więcej zaczęło mi się układać w głowie.
Pochodzę z trudnego domu. Ojciec często nadużywał alkoholu, wracał pijany i przepuszczał większość pieniędzy na wódkę. Mama sprzątała cudze mieszkania, by dorzucić do budżetu to, czego ojciec nie zapewniał. Dorastałem wśród kłótni, zmęczenia i ciągłego napięcia. Jako nastolatek marzyłem tylko o tym, żeby się stamtąd wyrwać, mieć własny kąt, móc spokojnie spać i nie słuchać krzyków codziennie rano. Nie marzyłem o miłości marzyłem o ucieczce.
Kiedy poznałem moją żonę, miałem 22 lata, ona była ode mnie starsza o dziesięć lat. Już po miesiącu znajomości mówiła, że chce zamieszkać razem, że mi pomoże, że myśli o nas poważnie. Nie zastanawiałem się wtedy, czy ją kocham. Widziałem w tym szansę, by uciec z rodzinnego piekła i zacząć nowe życie. Nie wahałem się długo spakowałem się i wyszedłem. Nie było głębokich rozmyśleń ani długich wątpliwości tylko ogromna chęć odejścia.
Nie mogę powiedzieć, że miałem złe życie. Żona jest dobra pracowita, odpowiedzialna. Nigdy nie brakowało nam jedzenia, zawsze opłacaliśmy czynsz, potem kupiliśmy mieszkanie w Warszawie. Kocha nasze dzieci, troszczy się o dom. Nigdy nie miałem podejrzeń o zdradę ani żadnych poważnych awantur. Z zewnątrz nasz związek wygląda na idealny. I właśnie to najbardziej mnie dezorientuje, bo nie widzę wyraźnego powodu, dla którego czuję tę dziwną pustkę.
Kocham ją. Szanuję. Jestem wdzięczny za wiele rzeczy. Daje mi spokój, bezpieczeństwo, stabilność. Ale kiedy patrzę wstecz, wiem, że nigdy nie poczułem tej wielkiej, gorącej miłości, o której opowiadają inni mężczyźni. Nigdy nie doświadczyłem wielkiej zazdrości, strachu, że ją stracę, ani nie czekałem z niecierpliwością, aż wróci do domu. Moja miłość była bardziej przyzwyczajeniem, partnerstwem, wdzięcznością ale nie ogniem.
Nie myślę o rozwodzie. Nie szukam innej kobiety. Nie chcę niszczyć rodziny. Po prostu uświadamiam sobie coś, czego nigdy nie odważyłem się nazwać: może to, co przez lata nazywałem miłością, tak naprawdę było potrzebą, poczuciem bezpieczeństwa i chęcią ucieczki od trudnego dzieciństwa. Teraz, w wieku 41 lat, z dorosłymi dziećmi i własnym kątem, zdaję sobie z tego sprawę.
Czasami mam wyrzuty sumienia, że w ogóle o tym myślę. Mówię sobie: Jak możesz kwestionować coś, co daje ci stabilność? A jednak czuję, że uczciwie jest to przyznać. Może mój sposób kochania jest inny. Może najpierw nauczyłem się przetrwać, zanim nauczyłem się kochać. Nie wiem. Wiem tylko, że ta myśl poruszyła coś głęboko we mnie, w tym chłopcu, który kiedyś chciał po prostu uciec z domu.
Co byście zrobili na moim miejscu?
Czekam na radę Bo dziś uczę się, że miłość może być bardzo różna i czasem najważniejsza jest szczerość wobec samego siebie.