Mam 38 lat i przez długi czas myślałam, że to ja jestem problemem. Że jestem złą matką, złą żoną. Że…

Mam 38 lat i przez długi czas myślałam, że to ja jestem problemem. Że jestem złą matką, kiepską żoną. Że coś we mnie jest popsute, bo choć ogarniałam wszystko wokół, to w środku czułam, że już nie mam co z siebie dać.

Codziennie wstawałam o 5:00 rano. Szykowałam śniadania, mundurki, pudełka z drugim śniadaniem. Dzieci były przygotowane do szkoły, w domu szybko ogarniałam porządek i pędziłam do pracy. Trzymałam się planu, realizowałam cele, siedziałam na zebraniach. Uśmiechałam się. Zawsze uśmiechnięta. W pracy nikt się nie domyślał, co się ze mną dzieje. Wręcz przeciwnie mówili, że jestem odpowiedzialna, dobrze zorganizowana, silna.

W domu także wszystko grało. Obiad, obowiązki, kąpiel, kolacja. Słuchałam opowieści dzieci, odpowiadałam na pytania o szkole, godziłam ich małe sprzeczki. Przytulałam, kiedy tego potrzebowali, poprawiałam, kiedy trzeba było. Z zewnątrz moje życie wyglądało normalnie. Nawet dobrze. Miałam rodzinę, pracę, zdrowie. Nie było żadnej konkretnej tragedii, którą mogłabym wytłumaczyć to, co czułam.

A jednak w środku byłam pusta.

To nie był smutek, który mija. To było przemęczenie. Zmęczenie, które nie znika po przespanej nocy. Zasypiałam wykończona, a budziłam się nadal zmęczona. Ciało bolało bez powodu. Każdy hałas drażnił mnie niewyobrażalnie. Rozpaczałam, gdy znowu słyszałam te same pytania. Zaczęłam mieć myśli, których sama się wstydziłam że może dzieciom będzie lepiej beze mnie, że do tego się nie nadaję, że inne kobiety rodzą się, by być matkami, a ja po prostu nie.

Nigdy nie zaniedbałam obowiązków. Nigdy się nie spóźniałam. Nigdy nie „oddawałam” kontroli. Nigdy nie przekraczałam granicy nerwów bardziej niż przeciętnie. Dlatego nikt niczego nie zauważył.

Mój mąż, Piotr, także nie. Dla niego wszystko było „w porządku”. Gdy mówiłam, że jestem zmęczona, odpowiadał:
Każda matka bywa zmęczona.
Gdy mówiłam, że na nic nie mam siły, słyszałam:
To brak chęci.
Więc przestałam mówić.

Bywały wieczory, gdy zamykałam się w łazience, by przez chwilę nie słyszeć nikogo i niczego. Nie płakałam. Po prostu patrzyłam się w ścianę i liczyłam minuty, aż trzeba będzie znów wyjść i być tą „która wszystko ogarnie”.

Myśl, żeby odejść, przyszła niepostrzeżenie. Nie towarzyszył jej dramat, raczej chłód: zniknę na kilka dni, przestanę być potrzebna. Nie dlatego, że nie kocham swoich dzieci, ale bo czułam, że już nic nie potrafię im dać.

Dzień, w którym dosięgnęłam dna, nie był szczególny. Zwykły wtorek. Moje dziecko, Zuzia, poprosiła mnie o jakąś drobną pomoc, a ja patrzyłam w nią, kompletnie nie pozwalając myślom ruszyć. W głowie pusto. Ścisnęło mnie w gardle, zalała fala gorąca. Usiadłam na kuchennej podłodze i przez kilka minut nie byłam w stanie wstać.

Mój syn, Olek, spojrzał przerażony i zapytał:
Mamo, wszystko w porządku?

A ja nie potrafiłam odpowiedzieć.

Nie przyszedł wtedy nikt, żeby mi pomóc. Nikt nie przyszedł ratować. Zwyczajnie doszłam do miejsca, w którym nie umiałam już udawać, że wszystko jest dobrze.

Poprosiłam o pomoc dopiero, gdy nie miałam już siły. Gdy przestałam „dawać radę”. Terapeuta pierwszy człowiek, który powiedział mi coś, czego nikt dotąd nie mówił:
To nie dlatego, że jest pani złą matką.
Wytłumaczyła mi, co się dzieje.

Zrozumiałam, że nikt nie przyszedł mi z pomocą wcześniej, bo nigdy nie przestałam funkcjonować. Dopóki kobieta daje radę świat sądzi, że może tak bez końca. Nikt nie pyta, co czuje ta, która nigdy nie upada.

To nie była szybka droga do zdrowia. Nie stał się cud. To była wolna, niewygodna podróż pełna poczucia winy. Nauka proszenia o wsparcie. Mówienia „nie”. Niekontaktowania się na każde zawołanie. Rozumienia, że odpoczynek nie czyni ze mnie gorszej matki.

Dziś nadal wychowuję dzieci i pracuję. Ale już nie udaję, że jestem idealna. Nie myślę, że jeden błąd mnie definiuje. Najważniejsze jednak już nie wierzę, że chęć ucieczki czyniła mnie złą matką.

Byłam po prostu skrajnie wyczerpana. I powinno się o tym mówić głośno. Trzeba prosić o pomoc, bo każdy z nas ma granice. A dawanie z siebie wszystkiego nie oznacza, że nie wolno się zatrzymać i zadbać również o siebie.