Mam 27 lat i spotkałem ją wtedy, gdy byłem najmniej przygotowany na kogoś takiego jak ona – na kamer…

Mam 27 lat i spotkałem ją w momencie, gdy najmniej spodziewałem się kogoś takiego jak ona. To było na kameralnym wydarzeniu prezentacji lokalnego magazynu w Warszawie, na którą trafiłem zupełnie przypadkiem. Kolega poprosił mnie, żebym poszedł z nim, bo potrzebował pomocy przy przenoszeniu kartonów, a nie miałem większych planów. Przy okazji podreperowałem swój portfel o parę złotych, więc się zgodziłem.

Ona siedziała w pierwszym rzędzie, notowała w czarnym notatniku, telefon leżał ekranem do dołu, a w filiżance dawno zimna kawa. Sprawiała wrażenie niezaangażowanej, a jednak kiedy mówiła, wszyscy milczeli. Dopiero później dowiedziałem się, że jest pisarką. Publikuje w gazecie i w kulturalnym miesięczniku. Miała 40 lat. Wtedy tego nie wiedziałem widziałem tylko pewną siebie, spokojną kobietę, która nie musiała podnosić głosu, by być słyszana.

Po zakończeniu spotkania podszedłem do niej, bo potrzebowałem podpisu do protokołu. Spojrzała na mnie i spytała o imię. Popatrzyła mi prosto w oczy i powiedziała:
Czy zawsze tak wyglądasz, czy tylko gdy jesteś zestresowany?
Zacząłem się śmiać. Odpowiedziałem, że nie wiem. Odparła, że lubi ludzi, którzy nie udają pewnych siebie. Tak zaczęło się wszystko.

Zaczęliśmy pisać do siebie. Na początku ona wysyłała krótkie wiadomości, ja długie. Zapytałem ją o zwykłe rzeczy: czym się zajmuje, gdzie mieszka, czy czegoś się uczy. Powiedziałem jej prawdę mieszkam z rodzicami, pracuję dorywczo, zarabiam niewiele, próbuję jakoś zacząć. Nigdy nie sprawiła, że czułem się gorszy, ale też nie budowała złudzeń. Już na samym początku powiedziała jasno:
Nie szukam związku. Jestem na innym etapie życia.
A jednak zaczęliśmy się spotykać.

Spotkania zawsze u niej czyste, ciche mieszkanie pełne książek. Miała samochód, swój rytm, własne sprawy. Ja przyjeżdżałem autobusem, często z poczuciem, że wchodzę w świat, który nie jest mój. Ona witała mnie bez pośpiechu, bez obietnic. Czasami gotowałem coś prostego, kiedy indziej otwieraliśmy butelkę wina i słuchaliśmy spokojnej muzyki. Rozmawialiśmy długo: o jej pracy, pisaniu, o tym, jak jest zmęczona tłumaczeniem swoich wyborów. Nigdy nie zostałem na noc. Nigdy nie odprowadzała mnie do domu. Ja musiałem nalegać, żeby zobaczyć się w weekend. Czasem się zgadzała, innym razem znikała na dwa-trzy dni przez terminy w redakcji, spotkania, wyjazdy. Gdy wracała, była jakby nic się nie stało bez przeprosin, bez wyjaśnień.

Pewnego wieczoru, po wspólnie spędzonym czasie, siedząc na skraju jej łóżka, powiedziała:
Nie zakochuj się we mnie.
Nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Powiedziałem tylko, że nie jestem zakochany. Ale oboje wiedzieliśmy, że nie mówiłem do końca prawdy.

Chciałem więcej. Niekoniecznie obietnic, ale miejsca. Ona powtarzała, że idziemy różnymi drogami. Ja dopiero zaczynam, ona już zbudowała swój świat. Nie chciała być kotwicą, ani żebym ją traktował jako skrót do celu.
Nie mogę dać ci tego, czego potrzebujesz mówiła.
A mimo to zawsze zapraszała mnie z powrotem.

Z czasem zrozumiałem, że daje mi tylko tyle, ile jest w stanie obecność z przerwami, rozmowy do późna, spontaniczne spotkania. Przyjąłem to, bo czułem, że nie mam prawa żądać więcej. Jak mogłem mówić o przyszłości, skoro nawet nie potrafiłem utrzymać się sam?

Za każdym razem, kiedy wychodziłem z jej mieszkania, szedłem kilka przecznic na piechotę do przystanku. Czułem się jednocześnie pełen i pusty. Wdzięczny, że mogłem z nią być. Pusty, bo wiedziałem, że wracam do pokoju w domu rodziców, do mojego nieidealnego życia.

Nigdy niczego mi nie obiecała. Nigdy nie skłamała. A mimo to bolało.
Nadal ją widuję. Nie tak często, jak bym chciał. Czasem łapię się na tym, że czekam, aż spojrzy na mnie inaczej. Albo że dorosnę na tyle, by nie czuć się przy niej jak ktoś mniejszy. Może po prostu kiedyś zmęczę się kompromisem.

Ale nie wiem ostatnio bycie z nią sprawia, że jestem bardziej smutny niż szczęśliwy.
Dlaczego? Może dlatego, że niektórych ludzi spotykamy, gdy nie jesteśmy gotowi i musimy nauczyć się puszczać ich wolno, zanim zatrzymamy się sami w miejscu.