Mam 26 lat i moja żona twierdzi, że mam problem, którego nie chcę przyznać.

Mam 26 lat i moja żona twierdzi, że mam problem, którego nie chcę przyznać.
Wypomina mi to za każdym razem, gdy rzucam pracę albo kiedy mnie zwalniają.
Powtarza, że nie jest normalne, abym najdłużej utrzymał się na stanowisku przez sześć miesięcy.
I ma rację.
Czasem pracuję miesiąc, czasem piętnaście dni, a niekiedy nawet nie kończę okresu próbnego.
Próbowałem wszystkiego obsługa techniczna, sprzątanie, zamiatanie ulic, mycie łazienek, noszenie towarów w magazynach.
Zawsze zaczynam z entuzjazmem, ale po kilku dniach wszystko mnie przytłacza i ciało, i głowa.
To nie tylko zmęczenie.
Czuję też wstyd.
Ukończyłem tylko jedenaście klas, nigdy nie wróciłem do szkoły.
Gdy w pracy dostaję kamizelkę, miotłę czy wiadro, czuję, że nie jestem tam na miejscu.
Patrzę na innych pracowników pogodzonych ze swoim losem, pracujących bez narzekania a sam w środku powtarzam sobie, że to nie może być moje życie.
Wtedy zaczynam się spóźniać, pracować gorzej, szukać powodów do nieobecności.
Aż pewnego dnia kierownik wzywa mnie do biura i mówi, żebym już nie wracał.
Żona tego nie rozumie.
Od czterech lat pracuje w sklepie.
Zarabia niewiele, ale ma pewność.
Każdego miesiąca wie, ile dostanie.
Kiedy znów wracam do domu bez pracy, patrzy na mnie ze złością i zmęczeniem.
Mówi: To nie praca jest problemem, tylko ty.
Ty niczego nie potrafisz wytrzymać. Odpowiadam jej, że te zajęcia nie są dla mnie, że jestem stworzony do czegoś innego, że nie jestem przeznaczony do mycia łazienek całe życie.
Wtedy jeszcze bardziej się wkurza.
Nakazuje mi skończyć szkołę, nauczyć się czegoś, zdobyć kwalifikacje.
Przekonuje, że nikt mnie nie zatrudni do czegoś lepszego, jeśli nie mam nawet świadectwa.
Mówię jej, że to zrobię, ale mijają kolejne miesiące i wciąż się nie zapisuję.
Ciągle mam wymówkę nie mam pieniędzy, nie mam czasu, zrobię to później.
Prawda jest taka, że boję się wrócić do szkoły jako dorosły, siedzieć w ławce obok młodszych, czuć się zapóźniony.
W domu to już norma.
Kłócimy się o to samo.
Twierdzi, że żyję w świecie marzeń, że umiem pięknie mówić, ale nic nie robię.
Ja z kolei mówię, że ona się pogodziła z losem, że przywykła do przetrwania, nie do życia.
Czasem krzyczymy na siebie.
Czasem milczymy przez kilka dni.
Wychodzę znów szukać pracy, z złożonym CV w kieszeni, i wracam zły, gdy słyszę odezwiemy się.
Najgorsze jest to, że naprawdę marzę.
Marzę o własnej firmie, o niezależności, o tym, by nie wstydzić się munduru.
Marzę, żeby wstawać rano do czegoś swojego, a nie po to, by wykonywać polecenia.
Ale marzenia nie płacą czynszu ani zakupów w Biedronce.
Żona przypomina mi o tym codziennie.
Czy rzeczywiście mam problem, którego nie chcę uznać, czy po prostu mam prawo do marzeń o czymś większym?