Mam 26 lat, a moja żona twierdzi, że mam problem, którego nie chcę przyznać.

Mam 26 lat i moja żona twierdzi, że mam problem, którego nie chcę przyznać.
Powtarza mi to za każdym razem, gdy tracę pracę lub rzucam robotę.
Mówi, że nie jest normalne, żeby najdłużej wytrzymać w jednym miejscu przez sześć miesięcy.
I właściwie ma rację.
Czasem wytrzymuję miesiąc, innym razem piętnaście dni, a zdarza się, że nawet okres próbny jest dla mnie za długi.
Przerobiłem już wszystko obsługę techniczną, sprzątanie, zamiatanie ulic, mycie łazienek, noszenie towaru w magazynach.
Zawsze zaczynam z entuzjazmem, ale po kilku dniach czuję ciężar i w nogach, i na głowie.
To nie tylko zmęczenie.
To też wstyd.
Skończyłem ledwo jedenastą klasę.
Nigdy nie wróciłem do szkoły.
Gdy zaczynam taką robotę i dostaję kamizelkę, miotłę czy wiadro, od razu czuję, że nie należę do tego świata.
Patrzę na innych pogodzeni z losem, robią swoje, nie narzekają a ja w środku myślę, że to nie może być mój życiorys.
Zaczynam się spóźniać, odpuszczać, szukać wymówek, żeby nie przyjść.
Aż pewnego dnia szef woła, rzuca dziękujemy i znowu robię sobie przerwę od pracy.
Moja żona tego nie rozumie.
Pracuje już od czterech lat w Biedronce.
Zarabia niewiele, ale ma pewną stabilizację.
Każdego miesiąca wie, ile dostanie.
Kiedy znowu wracam bez pracy, patrzy na mnie z irytacją i zmęczeniem.
Mówi: Nie robota jest problemem, tylko ty.
Niczego nie potrafisz wytrzymać. Odpowiadam jej, że te wszystkie prace to nie dla mnie, że jestem stworzony do czegoś innego, że nie urodziłem się po to, by myć łazienki przez całe życie.
Wtedy ona wścieka się jeszcze bardziej.
Mówi, żebym skończył szkołę, nauczył się czegoś, zdobył jakieś kwalifikacje.
Że nikt mnie nie zatrudni do innych rzeczy, jeśli nawet nie mam matury.
Mówię jej, że zrobię to, ale miesiące mijają, a ja się nie zapisuję.
Zawsze znajdzie się wymówka nie mam pieniędzy, nie mam czasu, zacznę później.
Prawda jest taka, że boję się wrócić do szkoły jako dorosły, siedzieć obok młodszych, czuć się jak przeterminowany rogalik.
W domu to codzienność.
Kłócimy się o te same sprawy.
Ona mówi, że żyję w marzeniach, że pięknie mówię, ale nic nie robię.
Ja jej zarzucam, że przywykła do wegetacji, że nie potrafi marzyć.
Czasem sobie wrzeszczymy.
Czasem nie odzywamy się przez kilka dni.
Ja znowu wychodzę z poskładanym w kieszeni CV, idę szukać pracy, a potem wracam rozczarowany, bo usłyszałem odezwiemy się.
Najgorsze jest to, że naprawdę marzę.
Marzę, żeby mieć swój własny biznes, nie zależeć od nikogo, nie wstydzić się swojego stroju roboczego.
Marzę, żeby wstawać rano do czegoś swojego, a nie po to, żeby słuchać czyichś rozkazów.
Ale marzenia nie opłacają czynszu i obiadu.
I żona mi o tym przypomina każdego dnia.
Naprawdę mam problem, którego nie chcę przyznać, czy może mam prawo marzyć o czymś większym?