Mam 25 lat i od dwóch miesięcy mieszkam z babcią. Moja ciocia – jej jedyna żyjąca córka – zmarła n…

Mam 25 lat i od dwóch miesięcy mieszkam z babcią. Moja ciocia jej jedyna żyjąca córka odeszła nagle dwa miesiące temu. Dotąd babcia mieszkała z nią. Dzieliły jeden dach, jeden dzień, swoje milczenia. Ja często wpadałam w odwiedziny, ale każda z nas miała swój odrębny świat. Wszystko zmieniło się w tej chwili, gdy babcia została sama.

Strata nie jest mi obca. Mama umarła, gdy miałam 19 lat. Od tamtej pory nauczyłam się, że nieobecność to chleb powszedni, z którym śni się, zjada i zasypia. Ojca nigdy nie poznałam. Nie ma o nim żadnej opowieści, żadnego przemilczenia po prostu go nie było i basta. Więc kiedy zabrakło cioci, nagle przyszło zrozumienie: zostałyśmy już tylko we dwie babcia i ja.

Pierwsze dni po pogrzebie były odrealnione jak we śnie, gdzie czas się wygina, a zachwiane przedmioty unoszą się wolno po mieszkaniu. Babcia nie płakała nieustannie, ale ból wychodził na jaw w drobiazgach: w ślimaczym tempie, zapomnianym świetle, wpatrywaniu się w mlecznobiałą ścianę. Wtedy obiecałam sobie, że zostanę na kilka dni. Ale te dni rozciągnęły się, poplątały i zrosły z tygodniami. Aż nagle złożyłam ubrania w szafie i dotarło do mnie, że już nie wyjadę.

Od razu, jak to w Polsce, nie obyło się bez opinii. Opinii zawsze jest pod dostatkiem.

Jedni uważali, że dobrze zrobiłam bo jak można zostawić starszą kobietę, której córka właśnie zniknęła jak dym? Inni przekonywali, że tracę młodość, że w moim wieku powinnam wyjeżdżać, spotykać się z kimś, chłonąć życie, jak bigos zostawiony na ogniu. Pytali mnie, czy nie jest ciężko, czy nie jestem więźniem, czy nie boję się, że potem zostanę kompletnie sama.

A ja w tym onirycznym półmroku widzę to zupełnie inaczej.

Pracuję z domu, oszczędzam złote, naprawiam drobiazgi, chodzę z babcią do lekarzy, lepimy pierogi razem, wieczorem oglądamy seriale, w których wszystko jest możliwe i wszyscy zmartwychwstają. Nie czuję, że coś poświęcam. Raczej że wybieram. Aktualnie nie mam partnera, nie myślę o dzieciach, nie planuję emigracji do innych światów. Szukam stabilności, obecności, chcę zamknąć na dobre tę otwartą ranę opuszczenia, którą znam aż za dobrze.

Babcia jest moim ostatnim rodzinnym lustrem. Nie mam matki, nie mam cioci, nie mam ojca. I nie chcę, by na koniec czuła się tylko balastem, przeszkodą, którą trzeba przesuwać. Nie chcę, by jadła sama z blaszanej miseczki czy zasypiała z przeświadczeniem, że nie ma już nikogo.

Może później powiodę się inną ścieżką. Może będę podróżować, zakocham się, wyjadę, zmienię rozdział. Ale dziś tutaj to jest właśnie moje miejsce. Nie z obowiązku. Nie z żalu. Ale dlatego, że kocham babcię. I siebie właśnie przy niej.

A wy? Jaką drogą poszlibyście w takim śnie?