Maluszek

Kruszynka

Nazwal ją Kruszynką zaraz przy poznaniu, kiedy zwalił się na sąsiedni fotel takie samo czerwone, welurowe, wyświechtane od licznych łokci jak to pod Jolą.

Przez minutę wodził wzrokiem po sali, potem spojrzał na swoją sąsiadkę.

Co tam, kruszynko, nudzisz się? westchnął, próbował założyć nogę na nogę, ale ciasny przejście między rzędami w krakowskiej sali koncertowej nie pozwoliło na ten manewr, czubek lakierowanego buta zahaczył o fotel przed nim, noga jakoś nieszczególnie się zegła, aż Michał się skrzywił.

Jola udawała, że go nie widzi, patrząc intensywnie na scenę, choć niewiele było na co popatrzeć. Stoły zepchnięte w jedną linię, mównica, kilka osób kręcących się, poprawiających kabelki jak zawsze na konferencji. I duchota, że można było kiszki poskręcać.

Jola zawsze źle się czuła w dużych pomieszczeniach, kiedy trzeba siedzieć ramię w ramię z obcymi i nie bardzo jest gdzie uciec.

Ech przeciągnął Michał, podrapał się po brodzie. Lipaaaa! I wiesz co, kruszynko? Niczego nowego tu nie usłyszymy. Serio! Przeczytałem wszystkie te referaty, służba taka, rozumiesz. Nic ciekawego, serio.

Jola odwróciła się, spojrzała na niego spod oka srogo.

Zadbany, garnitur, krawat, a buty na połysk. Ale coś nie pasowało jakby ktoś mu tę marynarkę na siłę założył. Łobuziak, zgrywus, gawędziarz to był cały on. Włosy postawione na jeża, a na czubku dwa wirki, z których robiły się śmieszne loczki.

Michał wyciągnął do niej potężną łapę, zanim zdążyła się przedstawić. A może byśmy poszli coś zjeść? Ty taka malutka, chudziutka, trzeba cię nakarmić! No, poważnie, chodźmy stąd!

Właśnie przygaszali światło, na scenę wyszli dyrektorzy, ich zastępcy, ważni i mniej ważni, rozległy się burzliwe brawa, a Michał mając wszystkich wokół za nic szedł na oślep, ciągnąc swoją Kruszynkę, co chwilę przepraszając za nadepnięte stopy i upychając uparcie wyskakujący krawat z powrotem do marynarki, który uparcie wystawał i jakby wystawiał język tym wszystkim poważniakom.

A co wy robicie?! Puśćcie mnie! próbowała się wyrwać Jola, ale nie dała rady i zasuwała za nim do wyjścia.

Wypadli na hol dokładnie wtedy, gdy owacje sięgnęły apogeum, a ktoś walił w mikrofon, domagając się ciszy.

Puść mnie, muszę wrócić, robić notatki, mam zadanie! Jola była tak oburzona, że aż ściskała do piersi notatnik, który zaraz upuściła, schyliła się, ale Michał był szybszy.

Daj spokój z tym gryzmoleniem, Kruszynko! Prześlę ci wszystko mailem, poczytasz w domu. Ale teraz trzeba coś zjeść! Najpierw woda słuchaj, jesteś blada. I serce ci szybko bije! złapał jej nadgarstek i pokręcił głową jak lekarz. Powietrze, jedzenie i żadnych konferencji!

W sumie Jola naprawdę źle się czuła, serce waliło jak młot, aż w uszach dzwoniło.

Nikt jej wcześniej tak nie niańczył. To raczej ona wszystkich ogarniała mamę, męża, córkę. Normalne przecież. Bywało ciężko, czasem aż się chciało być dzieckiem, pożartować, pić wino i rechotać jak aktorki w polskich komediach romantycznych, ale jakoś nigdy nie było warunków.

Aż tu Michał dał jej tę szansę.

Nim się obejrzała, siedziała już przy stoliku w przytulnej knajpce na Kazimierzu, a kelner niósł im szklanki świeżo wyciskanego soku taki rażąco żółto-pomarańczowy, jakby ktoś wycisnął samą słońce, cytrusowe, szalone, energetyczne.

No, pij. I wodę. A na obiad co? Michał zerkał do menu.

Chyba bardzo mu się podobała. Jolka była niebrzydka, zgrabna, szczupła, mogłaby mieć wzięcie u facetów, gdyby nie ten wiecznie zmęczony wyraz twarzy, zmęczenie i rezygnacja. Czterdziestka już na karku, mąż, dziecko, miłość nijaka. Co tu się rozkwitać, jak majowa róża?

A Michale, widocznie, i taka się spodobała taka zmęczona życiem Kruszynka.

Nic nie jem, zaraz mi przejdzie i wracam na konferencję. Już mi lepiej zamamrotała Jola.

Na pewno! uśmiechnął się szeroko Michał. Ale najpierw dorada z warzywami, sałata i… I…? Kruszynko, co pijesz?

Oderwał się od karty, świeży, z lekko rozczochranymi włosami, pachnący papierosem i perfumami, spojrzał jej w oczy.

Jola zaczerwieniła się, zmarszczyła brwi.

Zwariowała! Kompletnie! Obcy facet zawlókł ją do restauracji, karmi, nazywa Kruszynką, poprawia kosmyk na jej czole, normalnie cham. A ona rozmaślona, rozpościera się i mięknie jak len na wodzie.

Tam, gdzie ją dotknął, zrobiło się ciepło i przeszedł ją dreszcz.

Pili białe wino, Michał zaczął opowieści: jak to w młodości zarabiał na budowie, jak potem jeździł na Pomorze na jakieś roboty, a potem…

Potem, Kruszynko, z Igiełkiem, to mój kumpel, otworzyliśmy firmę. Nic wielkiego, chałupy się budowało, brygadę się zbiło do kupy, robota się znalazła. Każdy chce mieszkać dobrze, wygodnie! A my wiemy jak. Jedz, jedz! kiwał na jej talerz. Za ciebie, Kruszynko! Jak ciebie zobaczyłem, od razu pomyślałem: Ta dziewczyna głodna, ją trzeba nakarmić! Chcesz jeszcze?

Pokręciła głową. Dziewczyna odpłynęła. Od wina, od dobrego jedzenia, od tego, że po raz pierwszy w życiu to ona była kruszynką, którą ktoś chce nakarmić.

W domu było inaczej. Całe dzieciństwo Jola mieszkała z mamą. Ta pracowała bez przerwy rano już jej nie było, śniadania Jola sama, wieczorem mama wpadała padnięta, Jola grzała jej kolację, sprzątała, a potem obie zasypiały prawie nad stołem.

W święta Bożego Narodzenia mama Jola przychodziła z pracy ledwo przed Wigilią, ekspedientka w sklepie sylwestra nikt nie świętował, tylko liczyła utarg.

Maria zawsze wracała zmęczona, biała jak mąka. Jola szykowała jej sukienkę, upinała włosy w odświętny kok i szły razem do gości.

Goście byli zawsze sąsiedzi, kuzynostwo, przyjaciele. Siedzieli, gadali i popijali, a Jola pilnowała, żeby mama nie usnęła po pierwszym kieliszku.

Mama piła tylko wódkę, szampan wymysł, a wódeczka to swoje!.

Wszystko byłoby git, choć zmęczone ciało po kielichu padało i Maria chrapała przy stole. Jola szturchała ją łokciem, ta otwierała oczy i przez sekundę ogarniało gdzie i kto, a potem znów to samo: kieliszek, toast, śmiech trochę gorzki. Jola nie mogła być małą dziewczynką. No po prostu nie ten klimat.

Jola wcześnie wyszła za mąż. Adam starszy o dekadę, rozważny, wykształcony, lecz raczej oschły. Jakby Jolkę po prostu włączył w tryby swojego życia, ot, sprawna, ogarnięta gospodyni, nic więcej.

Nie to, żeby jej to przeszkadzało. Na początku była jeszcze odrobina romantyzmu, ciało swoje potrzebuje, ale potem wygasało. Najważniejsze, że miała własny dom, inne cztery kąty niż mamina klitka z widokiem na śmietnik. Miała męża, kuchnię, dwa pokoje, porządek. Znajomi zazdrościli! Własne mieszkanie, z dala od teściowej żyć, nie umierać!

Zawsze, od dzieciństwa, była Jolką. Adam, mama, koleżanki Jolka i już, najwyżej Jola.

A tu nagle Kruszynka. Wino, przekąski… I ktoś ją pyta, co myśli, co chce zrobić.

Adam na takie rzeczy nie miał czasu. Owszem, sprawy domowe, zakupy, wakacje informował o decyzji, a ewentualne sprzeciwy ginęły w szumie dochodzącym z uchylonego okna. Adam kochał świeże powietrze, nie pozwalał zamknąć okien, czy wieje, czy nie.

Za to Michał zaraz po wejściu do knajpy zażądał stolika bez przeciągu.

Opiekuńczy

Zadawał jej pytania, Jola nieśmiało odpowiadała. Tak, ma męża. Tak, ma córkę. Tamara. Tamarka studiuje filologię hiszpańską, Jola znalazła dla niej super korepetytorkę, więc Teraz Tamka wybiera się na Erasmusa do Hiszpanii.

Tamarę z Adamem nie robili, nie śnili o niej, nie modlili się. Po prostu pora była, jak mówiła teściowa. Ale przez jakiś czas się nie udawało, więc pracowali nad tym.

W końcu Jola zaszła w ciążę. Przez całe dziewięć miesięcy Adam trzymał się na dystans żadnego głaskania brzuszka, żadnych rozmów z bobasem, jak w serialach. Mówił: Urodzi się, to będę się zajmował. Jolu, kiedy masz do lekarza? pytania przechodziły w transport autem pod poradnię.

Po porodzie Adam zachowywał się przepisowo, goście, kwiatki, Dziękuję za córkę. Dbał, sprawdzał wagę, mleko, kupował najdroższe produkty, chodził z Tamarą do przychodni. Gdy przyszła położna, osobiście sprawdzał, czy umyła ręce, czy fartuch czysty, i grzał stetoskop oddechem.

Jola, Ty w ogóle nie śpisz mówiła zatroskana koleżanka Gaba. Dziecko, to nie kwiatek, to orka! Adam pomaga?

Jola wzruszała ramionami. Chyba pomagał… ale mało.

Bycie tą umęczoną miało nawet swój urok. Wszyscy jej współczuli, czasem męża złorzeczyli. Tylko ten Michał się nią naprawdę zaopiekował. I to ją coraz bardziej krępowało i kruszyło.

No jedzże, kruszynko! nakazywał gospodarnie Michał. Nie wypuszczę cię głodnej!

Jola odgryzała kęsy i patrzyła na swego zbawcę z tęsknym wzrokiem.

Odwiózł ją tamtego dnia aż do metra, dalej już nie chciała towarzystwa, wymówiła się sprawami.

Wieczorem przyszły jej na maila wszystkie notatki z konferencji.

Dla Kruszynki, od Michała! głosiła dopiska.

Szybko zamknęła laptopa, ale Tamara zerknęła i parsknęła.

Durne ksywki sobie wymyślają! oburzyła się Jola. Oficjalne dokumenty, a oni żarty stroją!

Chyba Tamara już jej nie słuchała, słuchawki, muzyka

Jolka, Tamka, jestem! Kolację, proszę! dobiegło z przedpokoju.

Adam, zmęczony po ciasnym tramwaju i tłoku w autobusie, zdjął koszulę, został w spodniach, zaraz zamienił je na szorty z zielonymi palmami, szeroko otworzył balkon, zaciągnął się powietrzem.

Czuć było zapach potu. Starego, wczorajszego.

Ja, Jolka, nie będę się mył codziennie! Odczep się. Po waszym prysznicu to mnie skóra swędzi jak u trędowatego. Jutro się wykąpię! odganiał jej ciche prośby. Koniec! Głodny jestem.

Jedli w milczeniu. Jola rozmyślała o Michale, jego zapachu, świeżości, uprzejmości…

Zadzwonił dzień później, do pracy.

Cześć, Kruszynko! Jak się masz? Tęskniłem. Jadłaś coś? usłyszała ten głos w telefonie i zaraz zapłonęły jej policzki. Kruszynka. Słaba i delikatna… Dostała ciarki.

Nie… Jeszcze nie zdążyłam. Praca… wyjąkała, a on już:

Rzuć to! Zejdź do kawiarni. Czekam, miejsce średnie, ale jakieś śniadanie trzeba zjeść. Dawaj! Czekam!

Wymamrotała coś, przepraszała w pracy, w windzie stała czerwona jak burak i każdy chyba musiał wiedzieć, że Jola idzie na randkę z kochankiem.

Tak, w głowie nazwała go kochankiem. To było tak… wyzywające.

Tym razem Michał był w T-shircie i jeansach, znów lekko rozczochrany, z tym swoim łobuzerskim błyskiem w oku.

Pili kawę, Jola opowiadała o dzieciństwie, a Michał słuchał.

Jesteś piękna, wiesz? powiedział nagle. Chodź, kupię ci coś! Sukienkę. Mam znajomą w butiku, dobierze ci! Chcę zobaczyć cię w sukience.

Zobaczył. Nie od razu, ale wieczorem, kiedy wywiózł ją do Galerii Krakowskiej i siedział na pufie, podczas gdy ekspedientki krzątały się wokół zdezorientowanej Joli.

O, jak on na nią patrzył! Łakomie, wilczym wzrokiem. Adam mógł mu buty czyścić.

Nigdy czegoś takiego nie przeżyłam! szeptała Jola przez telefon Gabie. Jak w kinie. Nie wiedziałam, że można na mnie tak patrzeć. Poczułam się kobietą, a nie… To straszne, ale polubiłam to.

A Adam? spytała Gaba, rzeczowo.

Nic nie wie. I nie powinien. Sama nie wiem, co robię! Tylko nie wygadaj się! I sukienkę schowaj u siebie. Jak mu to wyjaśnię? Strasznie droga! O Matko…

Gaba wzruszyła ramionami. Co ma być, to będzie.

Nie wiem, Jolka… Oszukujesz. Adam cham, wiadomo. Ale pamiętasz, jak zimą jechał do Babic, żeby ci przywieźć świeżego mleka? Pracuje, stara się. Kto inny by leżał z piwem, a twój to głowa, poważny facet. Trzeba kupił auto. Trzeba zrobił remont. Co roku nad morze… Przewidywalny, przejrzysty, rozumiesz. A Michał kto? Skąd kasę ma?

Nie wiem i nie chcę wiedzieć! Adam to koszmar, nie zrozumiesz, bo nie mieszkałaś. Mnie już mdli na jego widok, jasne? Zazdrościsz, Gaba!

Gaba wzruszyła ramionami. Może i zazdrościła ale nie przez Michała, a za męża…

Jola zaczęła wracać coraz później, gotowała pochopnie, nie jadła, siedziała przy herbacie i rozgniatała łyżeczką wyimaginowany cukier.

Mamo, piąty raz proszę o chleb! krzyczała Tamara, wstawała sama, grzebała w chlebaku. Nie ma już! rzuciła z pretensją.

Jola kiwała głową, marszczyła brwi, odpływała do sypialni. Marzyć.

Adam i Tamara patrzyli za nią zdumieni.

Marzyła długo, z mokrymi z przejęcia dłońmi.

Michał był czuły, całował ją umiejętnie, żartował z jej nieporadności, opiekował się i stale ją kruszył smsy, prezentami, przelewami, a raz się rozpędził pisał do niej nawet w nocy. Jola zamykała się wtedy w łazience, czytała, kasowała, czekała, znów czytała. Potem włączała zimną wodę i próbowała zasnąć.

Adam odwracał się na bok, obejmował ją ciężką ręką, beknął i coś wymruczał. Jolka przytakiwała. Szkoda, że ten Adam wciąż jest jej życiem… Szkoda tylu zmarnowanych lat na bycie Jolką, a nie Kruszynką ładną, kochaną, namiętną. Tyle lat do kosza…

Ale teraz miała Michała i to było jej szczęście.

Spotykali się w jego dużym, jasnym mieszkaniu gdzieś na Ruczaju, z widokiem na rozświetlone Kraków. W głowie się kręciło od prosecco, a prześcieradła były gładkie jak jedwab…

Świat wybuchał fajerwerkami, rozsypywał się diamentami na białe prześcieradła. Cudo…

W domu za to: coraz duszniej. Wydawało się, że wszyscy już o wszystkim wiedzą, Tamara patrzy podejrzliwie, Adam surowo.

Jolka wymyślała coraz dziwniejsze powody, żeby wracać później kiedy już śpią. Wtedy mogła w kuchni w samotności zamieszać w gorzkiej kawie i znów marzyć…

… Jolka! Gdzie się podziewasz? Kupiłem kapustę, trzeba poszatkować. Umawialiśmy się usłyszała głos Adama w komórce, spojrzała nerwowo na Michała, który pływał w basenie.

W Koronie Jola jeszcze nigdy nie była, a dziś Michał ją tam przywiózł, kazał się przebrać i pływali, obserwując, jak z wody unosi się para w mroźne powietrze. Ludzi mało bajka. Jak się wdrapać na wieżę, widać świecące neony na rynku. Ale Joli wszystko jedno było, patrzyła tylko na swojego kawalera. No wreszcie spotkała. Wreszcie miłość. Matko boska…

Kapusta? wyjęczała, otuliła się ręcznikiem. Daj spokój. Dziś wrócę późno. My… My z Gabą byłyśmy na basenie. Lekarz kazał ćwiczyć grzbiet. Mamy karnet. Kapusta poczeka. Muszę kończyć, Gaba mnie woła. Baj!

Szybko się rozłączyła. Lepiej uprzedzić Gabę jakby Adam dzwonił.

Doczekała do momentu, aż Gaba odebrała, szepnęła jej w słuchawkę o basenie, połykała ślinę, a potem zamarła.

Jolka, a ja właśnie przyniosłam Wam kminek. Do kapusty się dodaje. Kupiłam na rynku, zajrzałam do was, Adam już czajnik postawił powiedziała Gaba. Kminek, do kapusty… powtórzyła z naciskiem.

Jola przygryzła wargę, rozejrzała się za Michałem. Ten rozgrzewał muskuły, już szykował się do skoku z wieży. Poniżej piszczały jakieś młode dziewczyny, szczupłe, beztroskie.

To co, kruszynki? Raz, dwa, trzy! krzyknął Michał, skoczył do wody, pięknie jak w telewizji, wypłynął, pomachał Joli. Chodź do nas! Wieczór dopiero się zaczyna!

Dziewczyny odwróciły się, gapiły na Jolkę. I poczuła się nagle brzydka, zwyczajna, z brzuchem i rozlazłymi biodrami. A i pływać umiała jak żaba roztrzepana. Na twarzy pojawił się znów ten cierpiętniczy grymas.

Michał miał już nowe kruszynki bawiły się w piłkę wodną, próbowały go złapać pod wodą.

A Michał się śmiał wcale nie było mu przykro, gdy Joli nagle zabrakło obok. Zrozumiał: rodzina, kluski, kapusta… Niech idzie!

… W mieszkaniu ciemno, tylko światło w kuchni.

Adam milcząco postawił przed żoną patelnię z jajecznicą.

Pewnie głodna po basenie? Jedz. Pokroić ci kiełbasy? nalał wielki kubek herbaty.

Jola pokręciła głową. Bała się spojrzeć na męża, odwracała oczy, łapała za widelec, grzebała w jajecznicy.

Wie czy nie wie? Co teraz będzie? Czemu taki spokojny?!

Jol… odezwał się Adam po chwili ciszy. Tu Gaba zostawiła jakieś rzeczy. Wtrącała się w kuchnię, pogoniłem ją. Twoje niby. kiwnął na torbę pod stołem. Powiedziała, że twoje. Ale to raczej pomyłka, co?

Jola podniosła obrus, bez słowa spojrzała na siatki i wzruszyła ramionami.

Właśnie! jakby się ucieszył Adam. Nalej mi herbaty. Albo, w sumie, wyciągnij koniak. Mam ochotę.

Jola zerwała się, poleciała do szafki, po czym zamarła.

Kruszynka usłyszała od męża, aż obróciła się na pięcie, spojrzała w oczy. Mówię, kruszynka na stole, sprzątnij. Tamara wiecznie okruszki zostawia. Szmatką trzeba zetrzeć skończył spokojnie, po czym rzucił na nią ciężkie spojrzenie i odwrócił się.

Koniak pili we dwoje. W milczeniu. Nie śmieli spojrzeć sobie w oczy.

W końcu Adam wstał i wyszedł.

Gaba, rozumiesz, on odszedł! Ubrał się, zostawił klucze! Gaba! Jola płakała w słuchawkę, patrząc w lustro, widząc jak jej twarz się wykrzywia i jak teraz brzydko wygląda Kruszynka, ta sama, która trzy godziny wcześniej taplała się z Michałem w basenie. Do dziś czuć chlor, a plecy bolą… Gaba! Jak on mógł?! Tak postępują prawdziwi faceci? Zostawił nas z Tamarą, po prostu zostawił!

Jola nagle się wściekła, zacisnęła pięść, walnęła w stół.

Właśnie jak facet, Jola. Inny by cię pobił, nie żałował. Adam po prostu wyszedł. Ze SWOJEGO mieszkania. I ty jeszcze masz czelność narzekać? Gaba się zaśmiała. Słuchaj, ja długo nie wiedziałam czemu wy nie umiecie normalnie żyć razem. Przecież macie wszystko, Tamarka mądra, Adam nie pijak, złota rączka. Mógłby leżeć z piwem, a twój coś robi; dom, remont, morze… Do przewidzenia, łatwy do zrozumienia. A Michał? Skąd pieniądze? Nie wiadomo. A ty zachciałaś wielkiego świata i czułych słówek, co? Tylko ty sama nigdy Adamowi słowa nie powiesz, nie pochwalisz go. A facet to dziecko! Pochwal matkę boską, zrobi sto razy więcej! Nie, Jola, ja cię tu nie poprę. Dobranoc.

Jola powoli odłożyła telefon, skulona, po cichu zaszlochała…

Tamara zaliczyła sesję, wyjechała do znajomych na działkę. Z matką nie rozmawiała, zostawiła karteczkę nie dzwoń.

Michał pojawił się po tygodniu, czekał na nią pod blokiem, wynurzył się z cienia.

Cześć, kruszynko! wymamrotał, kryjąc czerwone od mrozu lico w kołnierzu kurtki. Tęskniłaś?

Jola dzwoniła do niego kilka razy, chciała się wygadać, on nie odbierał, a teraz zjawił się nagle…

Michał… wydusiła bez życia. Co tu robisz?

Do ciebie przyszedłem. Czas spłacić długi, kruszynko! uścisnął jej ramię.

Jakie długi? Co ty…

Jola przestraszyła się, próbowała wyślizgnąć z jego uścisku, ale trzymał mocno.

Karmiłem cię? Karmiłem. Robiłem dobrze? Robiłem! wyszeptał obleśnie do ucha. Teraz mi pomóż, kocico. Problem mam, twoja matczyna chałupa, pięć baniek wyciągniemy. Sprzedajmy. I tę, gdzie mieszkasz, też. No, prowadź, pogadamy!

Kruszynka jęknęła, szarpała się, ale nie mogła się już wyrwać, na drżących nogach podążyła do klatki, modląc się, by ktoś ją minął. Nikogo nie było.

Otwieraj Kruszynko, bo marznę pchnął ją do drzwi Michał.

Jolka zapłakała, jęknęła, zaczęła opadać na śnieg, aż Michał ją puścił, jakby powietrze z głowy mu uszło, padł na bok i stęknął.

Nad nim stał Adam, bez czapki, rozczochrany, wściekły. Zaciskał pięści.

Spadaj stąd! Wynocha! Rozumiesz?! Bo cię tu zliczę do zera! wrzasnął, ruszył na rywala, ale Jola chwyciła go za rękę, próbowała odciągnąć.

Michał zrozumiał z kim ma do czynienia, ale tylko się roześmiał. Zamilkł dopiero po ciosie.

Zmykaj! Żeby cię tu więcej nie było! wrzasnął Adam, zebrał z ziemi czapkę, wytarł nią nos i spojrzał na żonę. Chodź, zimno!

… O czym rozmawiali ci dwoje całą noc, wie tylko księżyc i wiatr hulający przez uchylone okno. Na stole dwa nietknięte kubki herbaty, czas wydzwaniał swoim starym tictaczem. Potem nastała ciemność i został tylko mąż i żona, którzy z jakiegoś powodu zdecydowali się żyć dalej…

Już nigdy nikt nie nazwał Joli Kruszynką. Gdyby to usłyszała, tylko by się wzdrygnęła.

Michał się nie pojawił więcej. Z Andrzejem nie wygrał, za solidny był ten chłop.

W tramwaju Jola słyszała, jak Michał gada przez telefon o tej maminy mieszkaniówce, o jej zmęczeniu i samotności, i wtedy Michał postanowił pomóc: rozwiązać sprawę lokalową i osamotnienie zgarnąć, ile się da. Prawie mu się udało przecież Joli wystarczyło trochę ciepła i już była w stanie wszystko oddać, bo on ją oswoił, przygarnął, nakarmił. Ale Ale się pospieszył. Okoliczności przycisnęły, Igiełkowi trzeba było zwrócić kasę tak przynajmniej paliło żebra… Więc spróbował siłą. Nie wyszło. Ale nie szkodzi! Kruszynki się nie kończą jeszcze wiele takich czeka, niewygłaskanych, smutnych. Michał je znajdzie i uszczęśliwi. A potem odbierze swoją dolę.

Tymczasem musiał się zwinąć z tamtego mieszkania, gdzie jedwabne prześcieradła i widok na Kraków. Ale nic to los się jeszcze odmieni! No, chyba że Igiełek postanowi inaczej…