Maksym skrywał w sobie żal, że zbyt pochopnie się rozwiódł. Mądrzy mężczyźni zamieniają kochanki w w…

Maksymilian skrywał w sobie żal, że tak pochopnie zdecydował się na rozwód. Mądrzy mężczyźni zamieniają kochanki w święto, a on w żonę.

Entuzjazm Maksymiliana zniknął w chwili, gdy zaparkował swój samochód przy bloku na warszawskim Mokotowie i wszedł do klatki schodowej. W mieszkaniu powitała go przewidywalność: kapcie czekały przy drzwiach, smakowity zapach kolacji, czystość, świeże goździki w wazonie.

Niczego go to nie wzruszyło: żona w domu, a co innego ma robić starsza pani przez całe dnie? Piec ciasta, robić powidła, czasem dziergać swetry. Z powidłami przesadził, ale sedno niezmiennie pozostało.

Mariola wyszła mu naprzeciw z uśmiechem:

Zmęczony? Upiekłam szarlotkę i kapuśniaczki, tak jak lubisz
Zamilkła pod ciężkim spojrzeniem męża. Stała w domowym komplecie, z włosami upiętymi chustką zawsze w niej gotowała.

Przyzwyczajenie zawodowe: przez całe życie pracowała jako kucharka w szkolnej stołówce. Oczy lekko podkreślone, na ustach błyszczyk. Też nawyk, który teraz Maksymilian uznał za nieodpowiedni. Po co kobieta w tym wieku się maluje?

Może nie powinien był rzucać tym tak ostro, ale powiedział:

Makijaż w twoim wieku to nonsens! Nie pasuje ci.

Usta Marioli zadrżały, milczała, lecz nie poszła nakrywać do stołu. To lepiej ciasta były pod ręcznikiem, herbata zaparzona poradzi sobie.

Po kąpieli i kolacji dobroć powoli wracała do niego, jak wspomnienia minionego dnia. Maksymilian w ulubionym szlafroku rozsiadł się w fotelu, który czekał tylko na niego, udając, że czyta gazetę. Przypomniał sobie, co powiedziała mu nowa pracownica:

Jest pan bardzo interesującym i zadbanym mężczyzną.

Maksymilian miał 56 lat i był szefem działu prawnego w dużej firmie w centrum Warszawy. Podlegali mu młody prawnik po aplikacji i trzy kobiety po czterdziestce. Jedna z nich właśnie poszła na urlop macierzyński, więc na jej miejsce przyjęto Anetę.

Gdy ją zatrudniali, Maksymilian był w delegacji, więc dzisiaj widział ją po raz pierwszy.

Zaprosił do gabinetu żeby się poznać. Razem z nią weszła woń delikatnych polskich perfum i świeżość młodości. Twarz o klasycznych rysach, jasne włosy, błękitne oczy. Rumiane usta, pieprzyk na policzku. Czy ona naprawdę ma 30 lat? Dałby jej góra 25.

Rozwódka, samotnie wychowująca ośmioletniego syna. Nie wiedział czemu, ale pomyślał: „To dobrze.”

Flirtując z Anetą, wspomniał, że teraz będzie miała takiego starego szefa. Dziewczyna zatrzepotała rzęsami i zaprzeczyła słowa te wzruszyły go i teraz powracały w myślach.

Żona, która już przeszła do porządku dziennego po przykrości, podeszła do fotela z kubkiem wieczornej herbaty z rumiankiem. Skrzywił się: „Zawsze w złym momencie”.

Jednak wypił z przyjemnością. Pomyślał nagle, co teraz robi młoda, ładna Aneta? I serce zaszczypało zazdrością, jakiej już dawno nie czuł.
***
Aneta po pracy wpadła do Biedronki. Kupiła ser, bułkę, kefir na wieczór. Wróciła do domu bez uśmiechu, raczej z zamyśleniem. Prawie mechanicznie objęła syna Wiktora, który przybiegł z pokoju.

Ojciec majsterkował w piwnicy, mama w kuchni szykowała kolację. Po zostawieniu zakupów od razu zakomunikowała, że boli ją głowa, proszę jej nie przeszkadzać. W rzeczywistości było jej po prostu smutno.

Aneta, odkąd rozstała się parę lat temu z ojcem Wiktora, nieskutecznie próbowała stać się dla kogoś ważną kobietą życia.

Wszyscy warci uwagi byli żonaci, a od niej oczekiwali jedynie łatwych relacji.

Tak było i ostatnio współpracownik, wydawał się zakochany po uszy. Dwa gorące lata. Nawet wynajął jej mieszkanie (bardziej dla własnej wygody), ale gdy sprawy zaczęły się komplikować, oświadczył, że nie tylko muszą zerwać, lecz ona ma też odejść z pracy.

Nawet nowe stanowisko znalazł. Teraz Aneta znów mieszkała z rodzicami i synem. Mama po kobiecemu ją żałowała, ojciec twierdził, że dziecko powinno mieć matkę blisko, nie wychowywać się tylko u dziadków.

Mariola, żona Maksymiliana, od dawna widziała u męża kryzys wieku. Wszystko mają, ale czegoś najważniejszego brakuje. Bała się, że to „najważniejsze” może zmienić ich życie. Próbowała łagodzić sytuację. Gotowała ulubione potrawy, dbała o siebie, nie narzucała mu rozmów, choć bardzo jej ich brakowało.

Starała się zajmować wnukiem, działką. Ale Maksymilian nudził się, marszczył brwi.

Może dlatego, że oboje pragnęli zmian, romans Maksymiliana z Anetą rozkręcił się błyskawicznie. Już dwa tygodnie po jej zatrudnieniu zaprosił ją na obiad i podwiózł do domu.

Musnął jej dłoń, ona uśmiechnęła się rumiana.

Nie chcę się rozstawać. Pojedźmy do mnie na działkę powiedział cicho Maksymilian. Aneta przytaknęła i auto ruszyło.

W piątki kończył pracę godzinę wcześniej, ale żona dopiero o dziewiątej wieczorem dostała wiadomość: „Porozmawiamy jutro.”

Nie wiedział, jak trafnie określił istotę tej rozmowy. Mariola rozumiała, że po 32 latach małżeństwa nie da się płonąć jak dawniej.

Ale ten człowiek, mimo całej złości, był jej tak bliski, że utrata go to utrata kawałka siebie. Niech narzeka, niech czasem marudzi, lecz niech zajmuje swój ukochany fotel, je z nią kolację, żyje obok.

Mariola szukała słów, które zatrzymają upadek jej świata bardziej jej niż jego. Nie spała do rana.

Z rozpaczy wyjęła ślubny album tam byli młodzi, piękni, z planami na przyszłość. Któż nie pragnął być wtedy jej mężem? Powinien to sobie przypomnieć. Może gdy go zobaczy, zrozumie, że nie wszystko można wyrzucić.

Jednak wrócił dopiero w niedzielę i Mariola pojęła, że to koniec. Stanął przed nią inny Maksymilian. Ekscytacja emanowała z niego. Nie było w nim skrupułów.

Ona bała się zmian, on ich łaknął. Zdecydował: od tego momentu Mariola jest wolna. Jutro składa pozew o rozwód sam. Syn z rodziną ma się do niej przeprowadzić. Wszystko zgodnie z prawem. Duże mieszkanie, które zajmowała rodzina syna, należało do Maksymiliana odziedziczył po matce.

Przeprowadzka do większego mieszkania matki nie pogorszy warunków młodych, a ona będzie miała kogo doglądać. Samochód jemu. Działka zostawi sobie na wypady.

Mariola czuła się żałośnie i nieatrakcyjnie, nie potrafiła powstrzymać łez. Przeszkadzały jej mówić. Prosiła, by się opamiętał, by sięgnął pamięcią, pomyślał o zdrowiu choćby o swoim. To ostatnie wywołało w nim złość i wycedził, przysuwając się:

Nie wciągaj mnie w swoją starość!

Nie byłoby rozsądne twierdzić, że Aneta pokochała Maksymiliana i dlatego zgodziła się zostać jego żoną tej samej nocy na działce.

Status mężatki ją przyciągał, koiła ją odpowiedź kochanka, który ją odrzucił.

Miała dość mieszkania prowadzonego przez ojca podług twardych zasad. Chciała stabilności. To mógł zapewnić Maksymilian. Nie najgorszy wybór przyznawała.

Choć zbliżał się do sześćdziesiątki, nie wyglądał na dziadka. Zadbany, energiczny. Kierownik działu. Inteligentny, uprzejmy. Nawet w łóżku okazał się namiętny, nie egoistyczny. Cieszyła się, że nie będzie wynajmowanego mieszkania, braku pieniędzy, niejasnych układów. Same plusy choć martwił ją jego wiek.

Po roku w Anetcie zaczęło kiełkować rozczarowanie. Nadal czuła się młoda, żądna wrażeń, chciała życia regularnych emocji, nie raz do roku. Pragnęła chodzić na koncerty, wyjeżdżać do aquaparku, wylegiwać się na plaży, spotykać z przyjaciółkami.

Z temperamentem i młodością umiała to łączyć z domowymi sprawami i rodziną. Syn, który teraz był z nią, nie przeszkadzał w aktywnym życiu.

A Maksymilian gasł. W pracy był bystry i skuteczny, szybko rozwiązywał problemy, lecz w domu była to już osoba, której brakuje energii, chce ciszy, chce szacunku do swoich nawyków. Goście, teatr, nawet wyjazd na plażę po trochu i z umiarem.

Nie protestował przeciwko intymności, ale zaraz po tym chciał spać, nawet o dziewiątej wieczorem.

Musiała także liczyć się z jego wrażliwym żołądkiem, nie tolerującym smażonego, kiełbas czy gotowych dań. Poprzednia żona go rozpieszczała.

Czasami tęsknił za jej gotowaniem na parze. Aneta gotowała dla syna, nie rozumiała, jak od kotletów może boleć brzuch.

Nie pamiętała listy leków uważała, że dorosły mężczyzna powinien kupować i zażywać sam. I tak część jej życia zaczęła toczyć się bez niego.

Zaczęła spędzać więcej czasu z synem, brała pod uwagę jego zainteresowania, spotykała się z przyjaciółkami. Dziwne wiek Maksymiliana jakby jej przyspieszał, by nie przegapić życia.

Już nie pracowali razem dyrekcja uznała to za nieetyczne, więc przeniosła się do kancelarii notarialnej. Ulżyło jej nie musiała być cały dzień pod okiem męża, który coraz częściej przypominał jej ojca.

Szacunek takie uczucie miała dla Maksymiliana. Czy to wystarcza, by para była szczęśliwa?

Zbliżały się sześćdziesiąte urodziny Maksymiliana marzyła o wielkiej imprezie. On jednak zarezerwował stolik w małej, znanej restauracji, gdzie nie raz bywał. Zaczynał się nudzić, lecz w tym wieku to naturalne. Aneta nie przejęła się tym.

Jubilata fetowali koledzy z pracy. Rodzina daleko, dawnych znajomych z Mariolą nie zaprosił. Syna nie miał ten się odciął. Ale czy ojciec nie ma prawa decydować o własnym życiu? W końcu sądził, że „decyzja” będzie wyglądać inaczej.

Pierwszy rok z Anetą był jak miesiąc miodowy. Lubił ją pokazywać światu, uśmiechać się, akceptował jej wydatki (rozsądne), fitness, znajome.

Wytrzymywał gwarne koncerty, szalone filmy. W tym nastroju uczynił Anetę i jej syna właścicielami swojego mieszkania. Po chwili sporządził darowiznę na swoją część letniskowego domu.

Aneta, za jego plecami, poprosiła Mariolę o oddanie jej połowy. Straszyła, że sprzeda ją przypadkowym osobom.

Wykupiła wszystko oczywiście pieniędzmi Maksymiliana i działka została jej własnością. Argumentowała: blisko rzeka, las dobre dla dziecka. Teraz przez całe lato rodzice Anety mieszkali tam z wnukiem. Faktycznie wyszło na dobre: Maksymilian nie lubił zbyt ruchliwego syna młodej żony ożenił się z miłości, nie dla wychowywania cudzych dzieci.

Była rodzina się obraziła. Kiedy otrzymali pieniądze, sprzedali swoją trzy pokojową i wyprowadzili się. Syn znalazł dwupokojowe mieszkanie, a Mariola kawalerkę. Jak żyją, nie interesował się.

I oto dzień 60. urodzin. Tyle osób szczerze życzy mu zdrowia, szczęścia, miłości. A on od dawna nie czuje radości. Z roku na rok narastało znane niezadowolenie.

Młodą żonę kochał, to pewne. Nie nadążał za nią o to chodziło. Podporządkować nie mógł. Uśmiechała się i żyła po swojemu. Nie pozwalała sobie na nic gorszego, ale go to drażniło.

Oj, gdyby tak mieć jej młodość, ale duszę Marioli! Żeby podchodziła z herbatą z rumianku, otulała kocem, gdy drzemał. Maksymilian z ulgą chodziłby z nią powoli po parku, rozmawiałby wieczorami w kuchni, ale Aneta nie cierpiała jego długich rozmów. Wydawało się, że nudzi się w łóżku. On się denerwował i to im przeszkadzało.

Maksymilian żałował, że tak szybko się rozwiódł. Mądrzy mężczyźni zamieniają kochanki w święto, a on z kochanki zrobił żonę!

Aneta, z temperamentem, na pewno wytrzyma przy nim kolejne dziesięć lat, ale nawet po czterdziestce będzie czuć młodość. Ta przepaść będzie tylko rosnąć. Jeśli los pozwoli, odejdzie nagle; jeśli nie, zostanie sam.

Te nie-jubileuszowe myśli ścinały go bólem. Rozejrzał się za Anetą była wśród tańczących. Piękna, błyszczące oczy. Szczęście codziennie budzić się i widzieć ją obok. Ale czegoś brakowało.

Wybiegł z restauracji chciał pooddychać, przewietrzyć smutek. Nadciągały kolejne życzenia od gości. Nie wiedząc, jak rozładować napięcie, wsiadł do taksówki i poprosił: Na razie jedź, potem powiem gdzie.

Pragnął znaleźć miejsce, gdzie liczy się tylko on. Gdzie jest oczekiwany, gdzie czas z nim jest wartością i może być słaby i nie musi udawać młodziutkiego.

Zadzwonił do syna, niemal błagalnie poprosił o nowy adres byłej żony. Cierpliwie wysłuchał pretensji, nalegał, mówiąc, że to sprawa życia i śmierci.

Wiesz, dzisiaj urodziny Syn zmiękł trochę i powiedział, że Mariola może mieć dziś gościa. Bez faceta tylko kolegę.

Mama mówiła, że chodzili razem do szkoły. Nazywa się jakoś chlebowo.

Chlebowski, poprawił Maksymilian, czując zazdrość. Tak, ona mu się podobała. Wielu ją lubiło. Z piękną, zadziorna.

Miała wyjść za Chlebowskiego, ale on Maksymilian ją odbił. Dawno temu, ale tak świeżo, jakby wczoraj, bardziej realne niż nowe życie z Anetą.

Syn zapytał:

Po co ci to, tato?

Maksymilian wzruszył się przy tym dawno niesłyszanym słowie i uświadomił sobie, jak bardzo tęskni. Odpowiedział szczerze:

Nie wiem, synku.

Syn podał adres. Taksówkarz się zatrzymał. Maksymilian wysiadł, nie chciał rozmawiać z Mariolą przy kimś obcym. Zerknął na zegarek dziewiąta, ale ona przecież nocny ptak, co dla niego zawsze była porannym kogutem.

Wybrał na domofonie jej numer.

Odezwał się nieznajomy, stary głos. Mężczyzna oznajmił, że Mariola jest zajęta.

Wszystko w porządku? Zdrowa? zaniepokoił się. Mężczyzna zażądał przedstawienia się.

Ale ja jestem mężem, proszę pana! Pan pewnie Chlebowski wyrwał się Maksymilian.

„Pan” poprawił go bezczelnie, że jest byłym mężem i nie ma prawa niepokoić Marioli. Nawet nie wyjaśnił, że przyjaciółka bierze kąpiel.

Co, stara miłość nie rdzewieje? zapytał Maksymilian, gotowy do przepychanek ze starym rywalem. Lecz tamten odpowiedział krótko:

Nie, ona robi się srebrna.

Drzwi się nie otworzyły

Życie, niby gra w rodzinę, czasem prowadzi do nieoczekiwanej samotności. Czasem dopiero w ciszy, za zamkniętymi drzwiami, człowiek widzi, że radość jest w prostych rzeczach: w pamięci o wspólnych chwilach, w drobnych gestach i codziennym szacunku. Nie warto zamieniać święto na codzienność lecz także codzienność nie wolno zapominać zamieniać w święto.