Mądra Teściowa: Życiowe Lekcje i Tradycje w Polskiej Rodzinie

Drogi pamiętniku,

Dziś znów obserwowałam, jak moja starsza mama, Helena, podlewa zielone paprocie stojące na parapecie w naszym kamienicy przy ul. Kościuszki w Warszawie. Nagle wpadła do pokoju jej córka, Zofia, trzydziestoletnia kobieta o nieco zmęczonej twarzy.

Mamo, jesteś sama? zapytała, nie potrafiąc ukryć nerwowości.
A co powiesz na to, żeby najpierw przywitać się i zapytać, jak się czuję? odpowiedziała mama, uśmiechając się ironicznym tonem.

Cześć, mamo, jak się masz? Jestem taka załamana, a ojca już nie ma? wyznała Zofia, drżąc od emocji.
Czuję się, jak mówi mój dowód osobisty wszystko w porządku. A ojciec? Potrzebny do ustawień? On poszedł wierzyć w Boga odparła Helena.
Gdzie dokładnie? dopytała.
Spróbuj zgadnąć, gdzie pan Janek chodzi w soboty mrugnęła.
Do kościoła? niepewnie.
Mam nadzieję, że do kościoła, a nie do jakiejś rozmowy o Bogu przy kawie rozbawiła się głośno, po czym dodała: Co cię tak przytłacza, że nie dziękujesz Bogu?

Zofia westchnęła i nagle wybuchła:
Mamo, nie mogę dłużej, rozwiodę się z Jankiem!
Twój Janek, nie bądź taki surowy odparła matka, śmiejąc się. Myślisz, że przyjdzie kolejka za tobą? Tracisz się w tych snobistycznych gadkach. A ja? Jestem królową własnego królestwa!

Dlaczego tak go wielbiłaś? Czy naprawdę cię kochał? wykrzyknęła Zofia.
Czy kwaśny byłby mój barszcz, gdyby nie kochał? Ja po prostu znam swoją córkę; z taką żoną i złotą teściową każde serce pęka! rzuciła mama, pokazując język i mrugając.

Mamo, wiesz, co mówią: Jabłko od jabłoni uśmiechnęła się Zofia z udawaną ironią.
A jeszcze: W rodzinie nie brakuje dziwactw dodała, drapiąc się po brodzie.

Wtem Zofia zmieniła temat:
Mama, idziemy na urodziny dziś. Chcę dać pięćdziesiąt dolarów, a on mówi Ojej!.
A co w tym złego? Nie rozświetluj oczom bogatym ludziom! Weź skromnie sześć kryształowych kieliszków i idź odparła matka.

Rozważnie! Kto potrzebuje teraz twoich kieliszków? Wszyscy już je mają! protestowała Zofia.
Nie jestem sędzią, tylko pracownikiem kultury! Nie pamiętam już, ile lat sprzedaję bilety do cyrku, ale robię to z sukcesem. A kieliszki? Sprzedam je innym, bo wciąż jest dużo zamówień wyjaśniła Helena.

W pokoju pojawił się mężczyzna, czterdziestoletni Jacek, przyjaciel rodziny.
Dlaczego drzwi otwarte? Dzień dobry, mamo! przywitał się.
O, Jacek! Cieszę się, że przyszedłeś. Czy zjesz? Mam specjalną rybę, paluszki, które połyka się w mig. Gdybyś nie przyszedł, posłałabym ojca, żeby ci ją przyniósł! powiedziała Helena, rozbawiona.
A ja? spojrzała Zofia z gniewem.
Kochana, przepraszam, po prostu tak się cieszyłam, widząc Jana! Opowiadam sąsiadom, jaki mam złoty zięć, lepszy niż syn! wyjaśniła matka, podając Jacekowi talerz.

Jacek podziękował i odszedł, a Zofia wypiłaby wody i przełknęła się od emocji.

Janek podszedł i objął żonę:
Co? Nie spodziewałem się tego, myślałem, że się poskwierzy…
Nie, ona po prostu się skonsultowała, a ja mam tajemnicę: Dina chce ci coś pysznego przygotować, ale nie zdradzę co, więc się doradzaliśmy jak dwie gospodynie! A przy prezencie wspomniała, że jeszcze nie zdecydowaliście, więc powiedziałam, że masz rację.

Cały monolog matki słuchałam, otwierając szeroko oczy zaskoczenia, po czym uśmiechnęłam się:
Mamo, dziękuję, wszystko zapamiętam. Jeśli czegoś nie pamiętam, zadzwonię. Musimy już iść.
Nie, dopóki nie weźmiesz ryby dla Jana, nie wypuszczę was!

Tylko dla Jana? Znowu zapomniałaś o mnie?
Ojej, mój głupi umysł, wiesz przecież, że on jest dla mnie na pierwszym miejscu, a potem ty odparła matka z winny­m uśmiechem.

Zięć stał z zadowolonym uśmiechem. Teściowa przyniosła rybę zawiniętą w paski ręcznika, włożyła ją do wodoszczelnej torby i podała mu.
Smacznego, niech już mnie najedziesz, bo inaczej się obrażę!
Dziękuję, mamo, jesteś prawdziwym przyjacielem, cóż za szczęście z taką teściową! wziął żonę pod ramię i ruszyli w stronę wyjścia.

Idź, doskoczę, pożegnam się z mamą szepnęła Zofia, zbliżając się do matki.
Mamo, jesteś wielką aktorką! Wielki Teatr w Krakowie płacze na twoją cześć! A jak zostawiłaś tatę bez grosza?
Wiesz, córeczko, nie chcę, żebyś płakała po obie oczy, więc tata i ja zjemy rybę następnym razem. Pamiętaj, by w domu panował porządek, trzeba czasem grać trochę w aktorkę.

Tak zakończył się dzień pełen emocji, rodzinnych spięć i nieoczekiwanych gestów, które zostaną ze mną jeszcze długo.