Mądra Teściowa – Skarbnica Życiowego Doświadczenia

Pamiętam, że moja stara Zofia podlewała kwiaty przy oknie w kamienicy przy Krakowskim Przedmieściu, gdy nagle wbiegła do pokoju jej córka, trzydziestoletnia Ludmiła.

Mamo, jesteś sama? dopytała, nie dając sobie spokoju.

A co, nie przywitać się najpierw i zapytać, jak się czuję? odpowiedziała Zofia, z lekkim uśmiechem.

Ojej, cześć, mamo, jak się masz? Jestem taka roztrzęsiona, a ojca nie ma? zawołała Ludmiła.

Czuję się, jak pisze w dowodzie osobistym, wiesz, że dla mnie dokument to prawo. A ojciec? Potrzebny do ustawień? Nie ma go, poszedł wierzyć w Boga.

Gdzie poszedł? dopytała.

Pomyśl, gdzie ojciec chodzi w soboty? zaśmiała się Zofia.

Do kościoła

Mam nadzieję, że do kościoła, a nie żeby rozmawiać z kobietą o Bogu roześmiała się, po czym dodała: Co cię tak znowu doprowadziło do rozczarowania?

Mamo, nie mogę już dłużej, rozwiodę się z Jarkiem! wyznała, trzęsąc się.

A twój Jarek, szczerze mówiąc, nie jest najgorszym mężem na świecie! Myślisz, że przy tobie będzie kolejka? odparła Zofia, przybijając pięść w podłogę. Także, królowo szarlotki!

Po co tak go wywyższasz? Myślisz, że cię kocha?

Czy mi kwaśny barszcz, bo nie kocha? Ja po prostu znam swoją córkę wtrąciła, patrząc przesądnie. Za taką żonę i złotą teściową łatwo ci się zrobi wrogość!

Mamo, a jak mówi przysłowie: Jabłko nie pada daleko od jabłoni uśmiechnęła się złośliwie.

A jeszcze: W rodzinie nie ma nic pięknego, jeśli nie ma trochę dziwaków pokazała język i mrugnęła. Przestań rozdzierać mi serce i powiedz już, co chcesz!

Mamo, powiedz sama: idziemy dziś na urodziny, chcę dać pięćset złotych, a on mówi: O rany!

A co w tym złego? Po co ludziom wywyższać się, że są bogaci! Weź skromne sześć kryształowych kieliszków i idź.

Rozważne! Kto teraz potrzebuje twoich kieliszków? Przecież wszyscy już je mają!

Nie jestem sędzią, tylko pracownicą kultury! Nie pamiętam już, ile lat sprzedaję bilety do cyrku! I bardzo dobrze! A jeśli nie potrzebują kieliszków, to podadzą je innym w pracy zawsze jest robota!

Ludmiła patrzyła na matkę z oburzeniem, kiedy do pokoju wszedł mężczyzna w wieku czterdziestu lat.

Dlaczego otwarte drzwi? Dzień dobry, mamo! przywitał się.

O, kto to przyszedł! Jarek, cieszę się, że wpadłeś wykrzyknęła Zofia. Mam taką cudowną rybę, paluszki pożujesz, specjalnie dla ciebie przygotowałam. Gdybyś nie przyszedł, posłałabym tatę, żeby ci ją przyniósł!

A dla mnie? spojrzała zraniona córka.

Córeczko, przepraszam, i dla ciebie mam coś, po prostu tak się ucieszyłam, że zobaczyłam Jarka! wyjaśniła matka. Opowiadam sąsiadom, że mam złotego zięcia! Lepszy niż jakikolwiek syn! I słuchaj, Jarku, chodź, chcę, żebyś wiedział, że stoję po twojej stronie. Twoja żona zrobiła mi w głowie małpę, a ja mówię, że masz rację! Czy chcesz zjeść w kuchni, czy mam ci to przynieść?

Dziękuję, mamo, właśnie jedliśmy śniadanie, nie jestem głodny, i dzięki za wsparcie, bo żonie nic nie udowodnisz, niech stoi przy swoim!

Wiesz, Jarku, ona nie jest taką złą żoną, opowiadała mi o tobie, wychwalała cię, a ja miałam przyjemność słuchać, jak wspaniały jesteś. Kocham cię jak własnego syna, rozumiesz?

Ludmiła wypiła wodę i zatykała się przy tym słowem. Jarek podszedł i objął żonę.

Naprawdę? Nie spodziewałem się, myślałem, że się pożali…

Coż, poszła po radę, nie chciała rozmawiać, ale powiem ci tajemnicę: Dina chce ci coś pysznego przygotować, ale nie powiem co. My więc doradzaliśmy się jak dwie gospodynie! A jako prezent przypadkiem wspomniała, że jeszcze nie zdecydowaliście, więc powiedziałam, że masz rację.

Cały monolog matki słuchała Ludmiła szeroko otwartymi oczami. Potem uśmiechnęła się:

Mamo, dziękuję, zapamiętałam wszystko, co mówiłaś; jeśli coś zapomnę, zadzwonię. Czas już iść.

Nie, dopóki nie zabierzesz dla Jarka ryby, nie wypuszczę was!

Tylko dla Jarka? Znowu o mnie zapomniałaś?

Ojej, mój głupi umysł, wiesz przecież, że on jest dla mnie na pierwszym miejscu, a potem ty dodała, wzruszając ramiona.

Jarek stał z zadowolonym uśmiechem. Teściowa przyniosła rybę zawiniętą w pasiasty ręcznik, włożyła ją do wodoodpornej torby i podała zięciowi.

Proszę, jedz na zdrowie, a niech wszystko już mi się uda, bo inaczej się obrażę!

Dziękuję, mamo, jesteś prawdziwą przyjaciółką, cóż za szczęście z taką teścią! wziął żonę pod ramię. Idziemy, Dina?

Idź, dogonię cię, pożegnam się z mamą.

Mężczyzna wyszedł, a córka podeszła do matki i szepnął:

Mamo, jesteś wielką aktorką! Wielki Teatr po tobie płacze! A jak zostawiłaś tatę bez grosza?

Wiesz, córeczko, nie chcę, żebyś płakała później po swoich oczach, więc z tatą zjemy rybę następnym razem. Idź już i zapamiętaj: by w domu panował ład, trzeba odrobinę grać aktorkę.