Mądra teściowa – historia pełna mądrości i życia!

Drogi Dzienniku,

Dziś rano, jak zwykle, podlewałam kwiaty na parapecie. Kiedy wpadła do pokoju moja córka, Zuzanna, trzydziestopięcioletnia, od razu poczułam, że coś jest nie tak.

Mamo, jesteś sama? zapytała, nie dając mi chwili na oddech.

A może najpierw przywitajmy się? odpowiedziałam, starając się ukryć zmęczenie. Cześć, kochanie, jak się czujesz? Tyle się martwię, a ojca już nie ma?

Zuzanna westchnęła.

Czuję się, jak w dowodzie tożsamości powiedziano mi, że to jedyny dokument, który ma moc. Dodałam, że tata odszedł, bo postanowił wierzyć w Boga.

Gdzie się podział? dopytała.

Pomysłowo, do kościoła, w sobotę, odpowiedziałam z lekkim uśmiechem. Mam nadzieję, że tam nie rozmawia z kobietą o Bogu, a nie o miłości roześmiała się, po czym dodała: Co cię tak trapi, że nie dziękujesz Bogu?

Mamo, nie wytrzymam wykrzyknęła, łamiąc się na pół: rozwodzę się z Jarkiem!

Starałam się uspokoić.

Twój Janek, mówiąc szczerze, nie jest najgorszym mężem na świecie. Myślisz, że po tobie będą stać w kolejce? rzuciłam, chociaż sam nie wiem, skąd wzięła się ta myśl. Żadne królowe nie odmawiają szans!

Dlaczego tak go uwielbiasz? Czy naprawdę cię kocha? dopytała, patrząc mi w oczy.

A co mi po kwaśnym barszczu, że nie kocha? odparłam z czarnym humorem. Wiem, że jakąś złotą teściową i tak byś mnie nienawidziła! Zrzuciłam na nią język i mrugnęłam.

Mamo, jak mówią: Jabłko nie pada daleko od jabłoni uśmiechnęła się ironicznie.

A jeszcze: W rodzinie nie ma nic za darmo pokazałam język i podniosłam brew. Przestań rozdzierać mi serce i powiedz wreszcie, czego chcesz!

Zuzanna nagle zmieniła temat.

Mamo, jutro idziemy na urodziny, chcę dać pięćdziesiąt złotych, a on mówi O rety!

A po co mu tyle? odparłam. Weź sześć kryształowych kieliszków i jedź spokojnie.

Kto ich potrzebuje? dopytała.

Nie jestem sędzią, tylko pracownikiem kultury! Sprzedaję bilety do cyrku od lat i zawsze jest popyt. Kieliszki nie idą w dłoń sprzedaję je innym, a zarobek rośnie!

Wtem weszło mężczyzna, czterdziestoletni, z szerokim uśmiechem.

Dlaczego drzwi otwarte? przywitał się z nami. Cześć, mamo!

Oj, Janek! zawołałam, rozpromieniając się. Czy zjemy? Mam specjalną rybę, twoje palce pożrą. Gdybyś nie przyszedł, posłałabym tatę!

A mnie? spojrzała na mnie zirytowana.

Dziecko, przepraszam, nie zapomniałam o tobie przyznałam, nieco zaskoczona własną radością. Wszyscy sąsiadom opowiadam o moim złotym zięciaku! Lepiej niż syn! Janek, chodź, byś wiedział, że stoję po twojej stronie. Twoja żona mnie szokuje, ale mówię: masz rację! Czy chcesz zjeść w kuchni, czy przyniosę ci coś tutaj?

Dziękuję, mamo, już jedliśmy śniadanie, nie jestem głodny, ale dziękuję za wsparcie odparł. Moja żona nie da radę, stoi przy swoim i nie rozstanie się!

Janek, twoja żona nie jest najgorsza dodałam. Opowiadała mi o tobie, ileż to było miło słuchać, jak wspaniały jesteś. Kocham cię jak własnego syna!

Zuzanna popijała wodę i zakrztusiła się przy tych słowach.

Jarek podszedł i objął żonę:

Nie spodziewałem się, że się narzekała

Nie, ona po prostu chciała się skonsultować zaśmiała się. Daję Diny, że przyrządzi ci coś pysznego, ale nie powiem co. Rozmawialiśmy jak dwie gospodynie! Przypadkowo wspomniała, że nie podjęliście jeszcze decyzji, więc powiedziałem, że masz rację.

Cały monolog słuchała Zuzanna z szeroko otwartymi oczami, po czym uśmiechnęła się:

Mamo, dziękuję, zapamiętam wszystko, co mi powiedziałaś. Jeśli coś zapomnę, zadzwonię. Czas już iść.

Nie wyjdę, dopóki nie podasz ryby Jarkowi! zażądałam.

Tylko dla Jarka? zapytała, nie rozumiejąc.

Och, mój głupi umysł, wiesz przecież, że on jest na pierwszym miejscu, a potem ty odparłam, wzruszając ramiona.

Zięć stał z zadowolonym uśmiechem, gdy przyniosła mu wigilijnie owiniętą rybę, położyła ją w wodoodpornej torbie i podała.

Jedz, niech ci smakuje, a jeśli już mnie nasyci, nie będę narzekać!

Dziękuję, mamo, jesteś prawdziwą przyjaciółką. wziął żonę za rękę i ruszył w stronę drzwi. Idziemy, Diny?

Idź, pójdę za wami, pożegnam się z mamą.

Wyszedł, a ja podeszłam do Zuzanny i szepnąłem:

Mamo, jesteś wielką aktorką! Wielki Teatr płacze za tobą! A jak zostawiłaś tatę bez stołu?

Wiesz, kochana, nie chcę, żebyś płakała nad dwoma oczyma, więc tata i ja zjemy rybę następnym razem. Pamiętaj, by w domu panował ład, musisz czasem być trochę aktorką!

Kładę długopis na kartce i zamykam dziennik. Czuję się zmęczona, ale też lekko rozpromieniona, bo choć życie potrafi być chaotyczne, wciąż mogę znaleźć w nim miejsce na odrobinę ciepła i humoru.