Ludzie mają bajery: lodówki, które gadają, auta co pikają jak tylko mrugniesz i kosiarki droższe niż…

Ludzie mają teraz wypasione rzeczy, powiem ci. Lodówki, które gadają z tobą jak ze starym kumplem. Auta, które wyczuwają każdy twój ruch i od razu piszczą, jakbyś im zrobiła krzywdę. Sprzęty do ogrodu, za które płacisz więcej niż za miesięczny czynsz w pierwszym wynajmowanym mieszkaniu.

A ja? A ja mam starą kosiarkę. Farba na niej już dawno się łuszczy, sznurek do zapalania wkurzony na cały świat, a silnik uparty jak kozica w Tatrach. Trafiła do mnie jak większość narzędzi, które ratują życieprzez przypadek i z konieczności.

Moja była kupiła ją za grosze na jakiejś garażowej wyprzedaży. To jeszcze było wtedy, gdy my znaczyło coś więcej, gdy ciągle wierzyliśmy, że zawsze razem i płaciliśmy rachunki w terminie. Po rozwodzie trzeba było się podzielić tym, co było.

On odjechał z tymi rzeczami, które fajnie wyglądają na zdjęciach. Zostawił mi to, co było potrzebne, żeby jakoś dalej żyć. Trochę kuchennych gratów. Odkurzacz, który brzmiał jakby już pisał testament. No i tę kosiarkębo trawie nie robiło różnicy, że na moim koncie pusto.

Nie zatrzymałam jej z sentymentu. Po prostu nie było mnie stać na nową.

A potem czas zrobił swoje. Życie mojego byłego zaczęło się sypać jak stare kartki w książce pod wiatrzłe decyzje, dziwaczne tłumaczenia, jeszcze dziwniejsze poglądy. Wieści dochodziły do mnie od znajomych, którzy zawsze mówili to takim delikatnym tonem, jakby nie chcieli stłuc cennej porcelany.

Stracił te wszystkie swoje ważne rzeczy.
Tę potęgę do pokazania.

A ja nadal mam kosiarkę.

I minęło już jedenaście lat.
Jedenaście lat ogarniania wszystkiego sama.
Jedenaście lat uczenia się, jak sobie radzić bez drugiej pary rąk.
Jedenaście lat bycia tą, która naprawia, wymyśla, kleci i działa dalej.

Wiesz, jedyne czego nie mam, to normalnego schowka. Żadnej altanki. Garażu z ogrzewaniem. Tylko kawałek pod chmurką, gdzie kosiarka całą zimę stoi na polu i mróz może ją gryźć do woli.

A zima w Polsce, wiesz, nie ma litości. Taki mróz, że plastik pęka, a metal boli od dotyku. Wiatr potrafi ciąć, a śnieg przygniata wszystko do ziemi.

Każdej wiosny wychodzę na podwórko, podchodzę do niej jak do starego przyjaciela, który mógłby mnie już nie poznać. Otrzepuję pył, wyciągam stare, przyklejone gdzieś liście. Sprawdzam benzynę z taką troską, jak pielęgniarka mierząca puls.

Potem naciskam ten gumowy, sprężysty przycisk, co tłoczy trochę paliwa do silnika. Taki dźwiękcichy, ale obiecujący. I potem zaczyna się rytuał.

Staję w moich butach numer 38żadne tam robocze, ale jakieś muszą wystarczyć. Łapię za rączkę. Pociągam za sznurek.
Nic.
Drugi raz.
Dalej nic.
Trzeci raz, a ja już rzucam jakąś dramatyczną prośbę do losu, jakbym pertraktowała z jakimiś świętymi:
Błagam, nie dziś. Nie teraz.

Bo jeśli nie odpali, to nie tylko kłopot. To nowy wydatek. Nowy problem. Nowe przypomnienie, że świat potrafi przywalić bez zapowiedzi.

A potem ona się obraża, że w nią nie wierzyłam, i warkoczy na cały głos.
Żadnej delikatności.
Żadnej grzeczności.
Po prostu głośny ryk: No już, jestem, działamy.

I tak co roku.
Jedenaście wiosen.

Po deszczu, śniegu, lodzie, błocie, upałach, wszystkim, co tylko niebo zrzuciło na niąona wstaje i robi swoje. I za każdym razem mam głupią, czułą gulę w gardle, taki śmieszny zachwyt, że jeszcze działa.

Nie dlatego, że to kosiarka.
Tylko dlatego, że to dowód.

Dowód na to, że coś może być stare, niedoskonałe, a i tak się sprawdzać.
Dowód, że wytrwałość nie zawsze jest ładna.
Dowód, że żeby przetrwać, nie trzeba blichtrutrzeba uporu.

Bo o tych drobnych, cichych zwycięstwach nikt nie gada.
Wszyscy chwalą się czymś wielkim.
Nowy samochód, nowe mieszkanie, nowe życie.
Ale czasem największe zwycięstwo to coś dużo mniejszego.
Sprzęt, który odmawia umierania.
Kobieta, która mimo wszystko daje radę.
Trawnik, który jest skoszony, bo ktośczyli jauparcie bierze się do roboty.

Mam już pięćdziesiątkę na karku.
Kręgosłup narzeka częściej niż kiedyś.
Cierpliwości coraz mniej.
Budżet to nadal jazda bez trzymanki.

Ale gdy ta kosiarka znowu odpala, stoję tam na podwórku, z włosami w nieładzie, rękami na kierownicy i uśmiecham się jak głupia, słuchając jak warczy, jakby mi kibicowała.

Ona nie zna mojej historii.
Ale jest jej częścią.

I może to dziwne, ale kocham moją kosiarkę.
Nie za to, że jest super.
Tylko dlatego, że jest wierna.
A w świecie, w którym wszystko potrafi się rozpaść w każdej chwili, wierność to prawdziwy cud. Czasem sobie myślę, że wszyscy mamy takie kosiarki rzeczy, które nie imponują nikomu, ale to dzięki nim stoimy mocno na ziemi. I gdyby ktoś zaproponował mi zamianę tej starej, łuszczącej się maszyny na najnowszy model z WiFi, wyświetlaczem i aplikacją roześmiałabym się tylko.

Bo to, co przetrwało ze mną każdy mróz, każdą zmianę, każdą gorszą pogodę tego nie da się kupić za żadne pieniądze.

A kiedy nierówna, zielona trawa znów pada w szeregu pod kołami mojej starej kosiarki, wiem jedno: nieważne, co świat mi jeszcze rzuci pod nogi. Zawsze znajdę sposób, żeby grać dalej. I choć może nie wygram żadnej nagrody za styl, to i tak dla siebie zawsze będę mistrzynią trawników i codziennych, cichych zwycięstw.

I może właśnie o to w tym wszystkim chodzi.