Losy

Dzisiaj rozmawiałam z Bronisławą. Wyobrażasz sobie, Marek znów się zagubił – powiedziała Ewa, gdy telewizor przerwał serial reklamą na drugim kanale.

Spojrzała na męża. Leżał na łóżku, oparty o podniesioną poduszkę i z zainteresowaniem oglądał reklamy.

– Wiesiek, słyszysz mnie? Marek znowu odleciał – powtórzyła, nie doczekawszy się odpowiedzi.

– Słyszę. A co cię to obchodzi? – zapytał.

– Jak to? Bronia to moja przyjaciółka. Martwię się o nią. Marek ci nic nie mówił? – dopytywała ostrożnie, obserwując profil męża.

– Nie musi mi się tłumaczyć. Dawno go nie widziałem. A twoja przyjaciółka, szczerze mówiąc, to histeryczka. Też bym od takiej uciekał. I koniec tematu. Serial się zaczyna.

– Serio? To on ci tak powiedział? Więc Bronia jest winna? Kobieta zawsze u was wszystkiemu winna, byle tylko znaleźć usprawiedliwienie dla swojej kawalerskiej natury. A kto zrobił z niej histeryczkę? Całe życie się włóczy. – Ewa zacisnęła usta, a mąż wpatrywał się w ekran.

– Słuchaj, ja też cię często krytykuję. Ile razy mówiłam, żebyś wycierał buty przed drzwiami? Całe błoto i piasek wnosisz do mieszkania. Po kąpieli nigdy nie spłukujesz wanny… Wychodzi na to, że też jestem histeryczką? Może i ty się włóczysz? Dla towarzystwa? – Ewa wbiła wzrok w męża.

– No i zaczęło się. Teraz na mnie przyszła kolej. – Wiesiek zrzucił kołdrę i wstał z łóżka. – Obejrzę odcinek w kuchni.

– Po prostu żal mi przyjaciółki – rzuciła Ewa za odchodzącym mężem.

– A jaka to była miłość! Wspinał się do niej po kwiaty na drugie piętro. I czego wam, mało wam faceta? – krzyknęła w stronę otwartych drzwi.

– Dopóki się umizgujecie, nazywacie nas słoneczkami, zajączkami, kochaniami. A jak znajdziecie sobie kochankę, od razu awansujemy do rangi histeryczek – mówiła do siebie, jakby mąż mógł ją słyszeć. – Ileż razy Bronia mu wybaczała. Pierwszy raz klęczał, przysięgał na wszystko święte, że już nigdy nie spojrzy w stronę innej kobiety, łzy lał. Dla dzieci wybaczyła. Nie, Marek to dobry człowiek. Ale duszę z niej wyciągnął. Pewnie dopóki mu nie odpadnie, tak będzie się włóczył… – Ewa zamilkła i nasłuchiwała. Z kuchni nie dochodził żaden dźwięk.

„A może Wiesiek też mnie zdradza? Czemu tak się porwał? Trafiłam w czuły punkt? Nie, on jest leniwy. Marek przynajmniej dba o siebie, chodzi na siłownię. A u mojego już brzuch widoczny, łysina się rysuje…”

Ale zasiane w duszy wątpliwości nagle wypuściły pędy niepokoju. Ewa już nie patrzyła na ekran, straciła zainteresowanie serialem. Wstała, wsunęła stopy w kapcie i poszła do kuchni. Mąż siedział na krześle z nogą założoną na nogę i palił, kierując smugi dymu w stronę uchylonego okna. Zaciągnęło chłodem i Ewa wzdrygnęła się.

– Czemu nagle zacząłeś palić?

Mąż drgnął, słup popiołu spadł na stół.

– Tfu, wystraszyłaś mnie. – Wiesiek zdmuchnął popiół na podłogę. – Może ja też przeżywam. W końcu jesteśmy kumplami z Markiem.

– To może byś z nim porozmawiał. Nie wstyd mu przed dziećmi? Jaki przykład daje synom? – Ewa podeszła do okna, wzięła popielniczkę z parapetu i postawiła na stole przed mężem.

– A on mnie będzie słuchał, jasne. Nie będę się wtrącał. To jego życie, wie co robi. – Mąż zaciągnął się ostatni raz, zgasił papierosa. Potem podszedł do okna i zamknął lufcik.

– Chodźmy spać. – Przeszedł obok żony.

Ewa pokręciła głową, zgasiła światło i też poszła do sypialni. Mąż leżał na boku, odwrócony od jej części łóżka. W telewizji leciał już program z Tomaszem Lisem. Ewa zgasiła telewizor i światło, też się położyła. Już od kilku miesięcy zasypiali w ten sposób, odwróceni do siebie plecami.

Poznali się w szczęśliwych studenckich czasach, nie mogli się naPomimo wszystkich burz i zdrad, ich miłość przetrwała, bo czasem wystarczy jedno wyciągnięte dłonie, by znów odnaleźć drogę do siebie.