Losy Wybaczenia

Dzisiaj rozmawiałam z Haliną. Wyobraź sobie, Andrzej znowu zaczął hulać – powiedziała Bożena, gdy telewizor przerwał emisję serialu reklamą.

Spojrzała na męża. Leżał półsiedząc, oparty o podniesioną poduszkę, i z zainteresowaniem oglądał reklamy.

-Wiesiu, słyszysz mnie? Andrzej znowu się pogubił – powtórzyła, nie doczekawszy się odpowiedzi.

-Słyszę. A co tobie do tego? – odpowiedział.

-Jak to? Halina to moja przyjaciółka. Martwię się o nią. Andrzej ci nic nie mówił? – Bożena przyjrzała się uważnie profilowi męża.

-Nie musi mi się tłumaczyć. Dawno go nie widziałem. A twoja przyjaciółka, mówiąc szczerze, jest przewrażliwiona. Też bym od takiej uciekał. I koniec tematu. Serial się zaczyna.

-Więc tak? To on ci to powiedział? To Halina jest winna? Kobieta zawsze u was wszystkiemu winna, tylko po to, by usprawiedliwić wasze kawalerskie zapędy. A kto zrobił z nią histeryczkę? Całe życie hula. – Bożena zacisnęła usta, a mąż wpatrywał się w ekran.

-Słuchaj, ja też cię często krytykuję. Ile razy ci mówiłam, żebyś wycierał buty przed drzwiami? Całe błoto i piasek ciągniesz do domu. Nigdy nie spłukujesz wanny po sobie… Więc ja też jestem przewrażliwiona? Może i ty sobie pohulasz? Dla towarzystwa? – Wbiła wzrok w męża.

-No proszę, zaczęło się. Teraz na mnie przyszła kolej. – Wiesław odsunął kołdrę i wstał z łóżka. – Obejrzę resztę w kuchni.

-Po prostu żal mi przyjaciółki – powiedziała Bożena do jego pleców.

-Mieli taką miłość. Właził do niej przez okno na drugie piętro z kwiatami. I co, wam, facetów brakuje? – krzyknęła w stronę otwartych drzwi.

-Póki się staracie, nazywacie nas słoneczkami, zajączkami, kochaniami. A jak już znajdziecie sobie kochankę, od razu stajemy się przewrażliwione – mówiła sama do siebie, jakby mąż mógł ją usłyszeć. – Tyle razy go Halina wybaczała. Za pierwszym razem klęczał, przysięgał, że już nigdy nie zajrzy na bok, łzy lał. Dla dzieci wybaczyła. Nie, Andrzej to dobry człowiek. Ale całkiem ją wykończył. Widocznie, dopóki mu nie odpadnie, będzie dalej hulał… – Umilkła i nasłuchiwała. Z kuchni nie dobiegał żaden dźwięk.

„A może Wiesiek też mnie zdradza? Po co się tak zerwał? Dotknęło go? Nie, on jest leniwy. Andrzej przynajmniej dba o siebie, chodzi na siłownię. A mój ma już brzuch, łysina się zaznacza…”

Lecz ziarno wątpliwości, które zasiało się w jej sercu, zaczęło kiełkować niepokojem. Bożena przestała patrzeć na telewizor, straciwszy zainteresowanie serialem. Wstała, wsunęła stopy w kapcie i poszła do kuchni. Mąż siedział na krześle, założywszy nogę na nogę, i palił, kierując dym w stronę uchylonego okna. Powiało przeciągiem i Bożena wzdrygnęła się.

-Dlaczego nagle zapaliłeś?

Mąż drgnął, popiół osypał się na stół.

-Tfu, przestraszyłaś mnie. – Wiesław zdmuchnął popiół na podłogę. – Może ja też się martwię. W końcu jestem przyjacielem Andrzeja.

-Więc porozmawiałbyś z nim. Nie wstyd mu przed dziećmi? Jakie daje im przykłady? – Bożena podeszła do okna, wzięła popielniczkę z parapetu i postawiła przed mężem.

-A on by mnie posłuchał, jakże. Nie będę się wtrącał. To jego życie, wie, co robi. – Mąż zaciągnął się ostatni raz, zgasił papierosa, podszedł do okna i zamknął je.

-Chodźmy spać. – Minął żonę.

Bożena pokręciła głową, zgasiła światło i też poszła do sypialni. Mąż leżał na boku, odwrócony od jej strony łóżka. W telewizji leciał już program prowadzony przez Tomasza Lisa. Bożena wyłączyła telewizor i światło, położyła się. Od kilku miesięcy zasypiali w ten sposób, odwróceni od siebie plecami.

Poznali się w szczęśliwych studenckich latach, nie mogli się sobą nacieszyć. Dwa lata później wzięli ślub. Wszystko było w ich życiu jak u wszystkich. Kłócili się, godzili i żyli dalej. Córka dorosła, skończyła studia i wyjechała do Warszawy. Bożena nie myślała o szczęściu. A przecież była szczęśliwa. Przyjaciele się rozwodzili, żenili ponownie. Każdy miał swoje powody i historie. A oni byli już razem dwadzieścia siedem lat, w małżeństwie dwadzieścia pięć. Ćwierć wieku.

Myśli znów wróciły do Haliny. W uszach wciąż brzmiał jej głos: „Za co on tak ze mną? Wszystko dla niego robiłam. Dzieci urodziłam. A teraz ani młodości, ani męża, na starość sama zostałam…”

A po drugiej stronie łóżka Wiesław leżał z otwartymi oczami, wpatrując się w ciemność, tłumiąc westchnienia i starając się nie poruszać.

Dwa dni później Wiesław spóźnił się z pracy. Bożena się nie denerwowała. Bywało tak i wcześniej. Powody mogły być różne. Korki w godzinach szczytu, spotkał znajomych, musiał dokończyć pilną pracę. Po wyglądzie męża potrafiła zgadnąć powód opóźnienia. Jeśli wracał wesoły i podpity – znaczy, że wpadł do kolegów na „jednego”. Jeśli ponury i zirytowany – problemy w pracy.

W końcu w zamku przekręcił się klucz. Bożena słyszała, jak mąż się rozbierał. Bez zwykłego sapania i stękania. Potem poszedł do kuchni.

Gdy weszła, Wiesław siedział przy stole, oparty plecami o ścianę. Nie wyglądał jednak na zrelaksowanego, wręcz przeciwnie, przypominał ściśniętą sprężynę. Wyczuwała jego nerwowość i napięcie. W Bożenie zamarło serce. Niepokój zaczął się w niej poruszać, jak tamtej nWiesław podniósł na nią oczy, a w jego wzroku zobaczyła to samo zmieszanie i skruchę, które czuła w jego ostatnich wiadomościach, i wtedy Bożena zrozumiała, że mimo wszystko mogą jeszcze zacząć od nowa.