Los uśmiechnął się do mnie! Skoro tak kocha psa, pokocha i mnie!

Przeznaczenie się do mnie uśmiechnęło! Skoro ona tak bardzo kocha swojego psa, to znaczy, że będzie potrafiła pokochać i mnie!

Życie bez czworonożnych przyjaciół
Od dziecka nie pozwalano mi mieć zwierząt domowych.

Moja mama była prawdziwą pedantką, a myśl o sierści na kanapie, brudnych łapach na podłodze czy zapachu w mieszkaniu budziła w niej przerażenie.

Pracowała jako farmaceutka i zawsze twierdziła, że zarazki, brud i zwierzęta to rzeczy nie do pogodzenia.

Oczywiście bawiłem się z psami przyjaciół, ale marzenie o własnym czworonożnym przyjacielu pozostawało nieosiągalne.

Czekałem, aż rodzice przejdą na emeryturę i wyprowadzą się na działkę, żeby w końcu wziąć sobie psa.

Ale los postanowił inaczej.

Zanim zrealizowałem swoje dziecinne marzenie, zatrudniłem się w dużej firmie. Praca mi się podobała, ale była jedna przeszkoda – biuro znajdowało się na drugim końcu miasta.

Wstawanie wcześnie, tracenie dwóch godzin dziennie na dojazdy i stres w korkach – nie była to najlepsza perspektywa.

Więc wynająłem mieszkanie bliżej pracy i się przeprowadziłem.

Kto by pomyślał, że pies zmieni moje życie?
Szczerze mówiąc, wtedy w ogóle nie myślałem o psie.

Po pierwsze, nie wiedziałem, czy właściciele mieszkania mi na to pozwolą.

Po drugie, przychodziłem do domu tylko na noc.

Ale po kilku miesiącach, gdy przyzwyczaiłem się do pracy i zżyłem się z kolegami, postanowiłem, że zrezygnuję z samochodu i będę chodził do biura pieszo przez park.

W ten sposób poznałem miejscowych miłośników psów.

Każdego ranka, wchodząc do kawiarni po filiżankę espresso, spotykałem te same osoby.

Na początku ich pupile podchodziły do mnie z rezerwą, ale z czasem przyzwyczaiły się – zawsze przynosiłem im smakołyki.

I wtedy pewnego dnia zobaczyłem JĄ.

Reginę.

I jej psa – pięknego owczarka niemieckiego o imieniu Pirin.

Kiedy dla osoby jesteś gotów zmienić swój dzień.
Od tego momentu moje poranki się zmieniły.

Zacząłem wychodzić z domu wcześniej, by przypadkiem spotkać Reginę.

A jeśli jej nie spotkałem, cały dzień był wywrócony do góry nogami.

Czasami zostawałem w parku, czekając, a potem oczywiście spóźniałem się do pracy.

Zacząłem odprowadzać ją do domu, szukać pretekstu do rozmowy, dowiedzieć się o jej życiu, o Pirinie.

I pewnego dnia zdarzyło się coś, co sprawiło, że zrozumiałem: to moja kobieta.

Próba, która wszystko ułożyła na swoim miejscu.
Tego dnia Regina przyszła do parku zasmucona.

Od razu zauważyłem, że coś jest nie tak.

Pirin wyglądał dziwnie – szedł powoli, zataczał się, przysiadał niemal pod każdym drzewem.

W jego oczach nie było tylko smutku – była rozpacz.

Nawet nie cieszył się z ulubionej zabawki, którą zawsze przynosiłem.

Zwykle biegał z innymi psami, a tym razem położył się u stóp Reginy.

Ona z trudem powstrzymywała łzy.

Ktoś z miejscowych miłośników psów powiedział jej, że z Pirinem dzieje się coś poważnego i może nie przetrwać nocy.

Była w panice.

I nie wiedziała, jak go zabrać do weterynarza – był ogromnym psem, ważył więcej niż ona.

– Jedźmy – powiedziałem. – Zabiorę samochód.

Obserwowałem ją w lusterku, gdy jechaliśmy.

Gładziła Pirina, szeptała mu coś, obiecywała, że będzie biegał po działce, że kupi mu ulubione smakołyki i wbrew weterynarzom będzie dawała kilka dziennie.

Patrzyłem na nią i zrozumiałem, że chcę być blisko.

Tuż przed skrętem do kliniki Pirin nie wytrzymał – zwymiotował prosto w samochodzie.

Ona milcząco wyjęła wilgotne chusteczki, zaczęła wycierać sobie dżinsy i, co mnie zdumiało, dalej uspokajała psa:

– Wszystko będzie dobrze, maluchu. Wszystko będzie dobrze.

Nawet mnie przeprosiła i powiedziała, że jutro zapłaci za czyszczenie tapicerki samochodu.

Ale ja jej nie słuchałem.

Wziąłem Pirina na ręce, chociaż był bardzo ciężki, i zaniosłem do kliniki.

Weterynarz wykonał niezbędne procedury.

Pirin wył z bólu, ale Regina nie wyszła, choć lekarz poprosił, żeby opuściła gabinet.

Trzymała jego głowę w rękach i powtarzała:

– Wszystko będzie dobrze. Wszystko będzie dobrze, mój drogi.

W tym momencie zrozumiałem, że znalazłem swoją przyszłą żonę.
Są mężczyźni, którzy wybierają kobiety po wyglądzie.

Inni – po tym, jak gotuje lub jak przytulnie jest w jej domu.

Ja zrozumiałem, że moja kobieta to ta, która tak bardzo kocha swojego psa.

Jeśli potrafi troszczyć się o niego jak o rodzone dziecko, to i do rodziny będzie odnosiła się tak samo.

Patrzyłem na nią i rozumiałem: ona stanie się wspaniałą żoną, troskliwą matką.

I oddam wszystko, żeby zostać ojcem jej dzieci!