Los uśmiechnął się do mnie! Skoro tak kocha psa, pokocha i mnie!

Los mi się do mnie uśmiechnął! Skoro tak bardzo kocha psa, to z pewnością pokocha także mnie!

Życie bez czworonożnych przyjaciół
Od dziecka nie pozwalano mi mieć zwierząt domowych.

Moja mama była prawdziwą pedantką i na samą myśl o sierści na kanapie, brudnych łapach na podłodze czy zapachu w mieszkaniu, przechodził ją dreszcz.

Pracowała jako farmaceutka i zawsze mówiła, że mikroby, brud i zwierzęta to rzeczy nie do pogodzenia.

Oczywiście, bawiłem się z psami znajomych, ale marzenie o własnym czworonożnym przyjacielu pozostawało nieosiągalne.

Czekałem, aż rodzice przejdą na emeryturę i wyjadą na działkę, by w końcu móc wziąć psa.

Jednak los miał inny plan.

Zanim zrealizowałem swoje dziecięce marzenie, zatrudniłem się w dużej firmie. Praca mi się podobała, ale była jedna przeszkoda – biuro znajdowało się na drugim końcu miasta.

Wstawanie wcześniej, tracenie dwóch godzin dziennie na dojazdy i denerwowanie się w korkach – to nie był idealny scenariusz.

Zatem wynająłem mieszkanie bliżej pracy i się przeprowadziłem.

Kto by pomyślał, że pies zmieni moje życie?
Szczerze mówiąc, wtedy o psie nie myślałem.

Po pierwsze, nie wiedziałem, czy właściciele mieszkania mi na to pozwolą.

Po drugie, wracałem do domu tylko na noc.

Ale po paru miesiącach, gdy przyzwyczaiłem się do pracy i zgrałem się z kolegami, postanowiłem zrezygnować z samochodu i chodzić do biura pieszo przez park.

Tak poznałem miejscowych miłośników psów.

Każdego ranka w drodze po espresso w kawiarni spotykałem tych samych ludzi.

Na początku ich pupile podchodziły do mnie z rezerwą, ale z czasem przyzwyczaiły się – zawsze miałem dla nich smakołyki.

I wtedy zobaczyłem ją.

Reginę.

I jej psa – wspaniałego owczarka niemieckiego o imieniu Pirin.

Kiedy dla człowieka jesteś gotów zmienić swój dzień
Od tego momentu moje poranki się zmieniły.

Zacząłem wychodzić z domu wcześniej, by przypadkiem spotkać Reginę.

A jeśli ją ominąłem, cały dzień był nijaki.

Czasem czekałem w parku, co oczywiście skutkowało spóźnieniem do pracy.

Zacząłem ją odprowadzać, znajdując preteksty do rozmowy, pytając o jej życie i o Pirina.

A pewnego dnia wydarzyło się coś, co ostatecznie mnie przekonało: to jest moja kobieta.

Próba, która wszystko wyjaśniła
Tamtego dnia Regina przyszła do parku zasmucona.

Od razu zauważyłem, że coś jest nie tak.

Pirin wyglądał dziwnie – szedł wolno, chwiał się, siadał przy niemal każdym drzewie.

W jego oczach nie było zwykłego smutku, a rozpacz.

Nie cieszył się nawet z ulubionej zabawki, którą zawsze przynosiłem.

Zwykle biegał z innymi psami, a teraz tylko leżał u stóp Reginy.

Trudno było jej powstrzymać łzy.

Ktoś z miejscowych psiarzy powiedział jej, że z Pirinem jest coś poważnego i może nie przeżyć nocy.

Ona była w panice.

Nie wiedziała, jak zawieźć go do weterynarza – był ogromny, ważył więcej niż ona.

– Chodźmy – powiedziałem. – Wezmę samochód.

Obserwowałem ją w lusterku podczas jazdy.

Głaskała Pirina, szeptała mu coś, obiecywała, że będzie biegał po działce, że kupi mu ulubione przysmaki i na przekór weterynarzom będzie mu dawać po kilka dziennie.

Patrzyłem na nią i wiedziałem, że chcę być przy niej.

Tuż przed zakrętem do kliniki Pirin nie wytrzymał – zwymiotował w samochodzie.

Ona bez słowa wyjęła mokre chusteczki, zaczęła wycierać swoje dżinsy i, co mnie zdziwiło, nadal uspokajała psa:

– Wszystko dobrze, maluszku. Wszystko dobrze.

Nawet mnie przeprosiła i powiedziała, że jutro pokryje koszty prania tapicerki.

Ale ja jej nie słuchałem.

Wziąłem Pirina na ręce, choć był ciężki, i zaniosłem go do kliniki.

Lekarz przeprowadził niezbędne procedury.

Pirin wył z bólu, ale Regina nie opuściła gabinetu, choć lekarz prosił, by wyszła.

Trzymała jego głowę w dłoniach i powtarzała:

– Wszystko będzie dobrze. Wszystko będzie dobrze, mój kochany.

W tej chwili zrozumiałem, że znalazłem swoją żonę
Są mężczyźni, którzy wybierają kobiety po wyglądzie.

Inni – po tym, jak gotuje czy jak przytulnie jest w jej domu.

Ja zrozumiałem, że moja kobieta to ta, która tak bardzo kocha swojego psa.

Jeśli potrafi troszczyć się o niego jak o własne dziecko, to i do rodziny podejdzie z taką samą troską.

Patrzyłem na nią i miałem pewność: będzie wspaniałą żoną, troskliwą matką.

I zrobię wszystko, by być ojcem jej dzieci.