Los przychylny jest wdzięcznym

Przeznaczenie kocha wdzięcznych

Do swoich trzydziestu lat Krzysztof miał za sobą dziesięć lat służby w gorących punktach, był dwukrotnie ranny, lecz Bóg go chronił. Po drugim poważnym zranieniu długo leczył się w szpitalu i w końcu wrócił do rodzinnej wsi.

Wieś przez te lata się zmieniła, a ludzie także. Wszyscy jego koledzy ze szkoły ożenili się, ale pewnego dnia Krzysztof ujrzał Kingę i ledwie ją rozpoznał. Gdy szedł do wojska, była jeszcze trzynastoletnią dziewczynką. Teraz miała dwadzieścia pięć lat i była prawdziwą pięknością. Prawda, wciąż nie zamężna. Nie spotkała jeszcze faceta, za którego chciałaby wyjść, a bez miłości nie chciała zakładać rodziny.

Krzysztof, barczysty, silny, z wyostrzonym poczuciem sprawiedliwości, pewny siebie, nie mógł przejść obok Kingi obojętnie.

Czyżbyś na mnie czekała i jeszcze nie wyszła za mąż? zapytał z uśmiechem, patrząc na piękną dziewczynę.

Być może odparła, lekko się rumieniąc, serce nagle zabiło jej mocniej.

Od tamtej pory zaczęli się spotykać. Była późna jesień, szli wzdłuż lasu, a opadłe liście szeleściły im pod butami.

Krzysiu, ale mój ojciec nie pozwoli nam się pobrać mówiła Kinga smutno. Już dwa razy jej się oświadczał. Przecież go znasz.

No i co mi zrobi? Nie boję się twojego ojca oznajmił stanowczo Krzysztof. Jeśli mnie pokaleczy, trafi za kratki, wtedy nam nie będzie przeszkadzał.

Oj, Krzysiu, co ty mówisz! Po prostu go nie znasz. Jest zbyt okrutny i wszędzie ma swoje układy.

Jan Kowalski był w wiosce najbardziej wpływowy. Kiedyś zaczynał jako przedsiębiorca, teraz szeptano o jego powiązaniach z półświatkiem. Był krępy, z brzuchem, miał bezczelne, zimne spojrzenie i był niezwykle bezwzględny. W młodości zbudował we wsi dwie fermy, hodował krowy i świnie. Pracowała dla niego ponad połowa wsi. Wszyscy się do niego uśmiechali, niemal kłaniali w pas. A on zaczął uważać się za boga.

Mój ojciec nie dopuści do naszego ślubu mówiła Kinga. Co więcej, chce, żebym wyszła za syna jego kumpla z powiatu. Tego grubasa i pijaka Darka nie cierpię, obrzydliwy typ, tylko piwo w głowie. Już sto razy mówiłam o tym ojcu.

Kinga, żyjemy jak w średniowieczu. Kto w naszych czasach może zmusić do małżeństwa z niekochanym? zdziwił się Krzysztof.

Kochał Kingę ponad wszystko od jej delikatnego spojrzenia po wybuchowy charakter. Ona też nie wyobrażała sobie życia bez niego.

Chodź zdecydowanie wziął ją za rękę, przyspieszając kroku.

Dokąd? zaczęła się domyślać, ale nie potrafiła go powstrzymać.

Na podwórku dużego domu Jan Kowalski akurat rozmawiał z młodszym bratem Markiem, który mieszkał u niego we fliżu i zawsze był na każde skinienie.

Panie Janie, ja i Kinga chcemy się pobrać wyrzucił z siebie Krzysztof. Proszę o rękę córki.

Matka Kingi stała na ganku, zakrywając usta dłonią, i przerażonym wzrokiem patrzyła na okrutnego męża-tyrana. Ona też od niego dostawała.

Ojciec Kingi wściekł się na pewność siebie Krzysztofa i bezczelnie niszczył go wzrokiem, lecz tamten patrzył mu prosto w oczy. Nie mógł pojąć, skąd u tego chłopaka taka odwaga, by stawać przed nim z takim żądaniem.

Wynoś się stąd warknął Jan Kowalski. Znalazł się kontuzjowany pajac. O czym ty myślałeś, przychodząc tutaj? Moja córka nigdy za ciebie nie wyjdzie. Zapomnij tę drogę. Takiego żołnierza to ja widziałem.

I tak się pobierzemy odparł Krzysztof.

We wsi wszyscy szanowali Krzysztofa, ale ojciec Kingi nie miał pojęcia, czym jest wojna. Dla niego w życiu liczyły się tylko pieniądze. Krzysztof poczuł gorycz. Zaciął pięści, między nich natychmiast wsunął się brat Marek. Wiedział, że ci dwaj nie ustąpią.

Gdy Marek wyprowadzał Krzysztofa z podwórka, ojciec wciągnął córkę do domu jak dziesięcioletnią dziewczynkę. Jan Kowalski nigdy nie wybaczał bezczelności wobec siebie ani tym, którzy nie słuchali jego rozkazów.

Tej samej nocy, w jesiennej wilgoci, we wsi wybuchł pożar płonął warsztat samochodowy Krzysztofa, który niedawno otworzył.

Świnia mruknął Krzysztof, nie miał wątpliwości, czyje to dzieło.

Następnej nocy Krzysztof podjechał cicho pod dom Kingi. Wcześniej wysłał jej wiadomość, by wyszła z rzeczami uciekną daleko. Była gotowa na wszystko. Z okna swojego pokoju podała mu torbę, potem sama wyskoczyła, spadając w jego ramiona.

Już za kilka godzin będziemy daleko szepnął. Nie wiesz, jak bardzo cię kocham. Kinga przytuliła się mocniej.

Jakoś mi nieswojo i strasznie powiedziała cicho.

Po dziesięciu minutach jechali już autostradą. Kinga miała ściśnięte gardło i dreszcze z emocji. Wiedziała, że przed nimi nowe życie. W lusterku mignęły światła zaniepokoiła się. Wkrótce dogonił ich i zablokował drogę mercedes ojca.

Nie, tylko nie to wyszeptała przerażona Kinga, kurcząc się w sobie.

Do ich samochodu podszedł ojciec i dwóch drabów. Wyciągnął córkę za rękę. Krzysztof próbował stanąć w jej obronie, ale natychmiast dostał w twarz. Zwalili go na ziemię i bez słowa okładali pięściami, brutalnie, bez litości. Potem wsiedli z Janem do auta i odjechali. Krzysztof został leżeć na poboczu.

Ocknął się po jakimś czasie, ledwie dojechał do domu, potem tydzień leżał. Sprawę podpalenia warsztatu umorzono rzekomo przez wadliwą instalację. Krzysztof wszystko zrozumiał. Ale najbardziej martwił się o Kingę. Nie odbierała wiadomości, a numer był nieosiągalny.

Ojciec wysłał Kingę do miasta, do starszej siostry Grażyny. Zostawił jej sporą sumę pieniędzy i ostrzegł:

Pilnuj Lizki, żeby z domu nie wychodziła, telefonu nie dawać. Tylko spróbuj