LOKALNY AMUR

Jadwiga, będziesz winna jego śmierci! Czy to wina kogoś? Oczywiście, Tomka! Tak, właśnie ty! No tak! Nic dziwnego! A kto to była ta piękna dziewczyna wczoraj na ławce pod domem, co siedziała w nagich kolankach i błyszczała? Czy naprawdę tak można! Tomek ma wrażliwą duszę Widział nagie kolana tylko w szkolnych lekcjach wychowania fizycznego, i to dawno temu Co tam, że pełno dziewczyn w mini spódniczkach! Ty ją porównałaś! Tak! Ich kolanka i twoje! To inna sprawa! Dla Tomka szczególnie!

Głos w słuchawce stał się surowy:
Nie wymyślam nic: właśnie widzę go, pisze list pośmiertny Tak! Mówi: nie dam rady, bez niej nie mogę. Wrzuca to w serce, mów: rozumiesz mnie, co? Tak to pisze! Wrzuca to w serce, a nie patrzy na mnie! Lepiej sięgnę po piwo czyli umrę! Tak, słowo umrę widać wyraźnie! Jakże nie widzę? Mam dziadkowy lornetkę! W niej mogę zobaczyć wszystko, co chcę!

Telefon na chwilę ucichł, słychać było jedynie spiąte oddechy rozmówczyni:
Ojej, mój los i serce Spóźniliśmy się, Jadwigo, tak jakbyśmy przyszły za późno, wzięłam ostry nóż i już zaczęłam się wbić krew Co? Mówisz, że zdążysz? Biegnij, biegnij, ratuj swojego księcia!

Babcia Łucja, mrużąc sprytne wąskie oczka, z zadowoleniem obserwowała, jak do mieszkania biednego Tomka wpadła pełna życia Jadwiga, niosąc ze sobą niezmierzoną miłość, chęć nakarmić go barszczem i marzenie o górze dzieciaków.

Tomka nie było ratunku. Ten szczupły, marzycielski młodzieniec mieszkał sam: pół roku temu jego matka wyszła za mąż i wyjechała do męża, zostawiając syna w trzypokojowym mieszkaniu. Do tego surowo nakazała mu, by szybko wziął żonę i dał jej wnuków. Przynajmniej jednego. I to natychmiast! Bez zwłoki!

Tomek zgodził się domowy zacisk mu się podobał. Lecz dziewczyny nie mogły go znaleźć. Geniusz w elektronice, w kontaktach był cichy, niepewny i bojaźliwy. Sam nie potrafił zagadać. A od agresywnych dziewczyn uciekał z prędkością odrzutowca. Babcia Łucja popierała go: nie chciała dzielić mieszkania z złośliwą sąsiadką.

A właśnie Jadwiga! Prawdziwa, zaradna, pełna szacunku. Nie była pięknością, ale sympatyczna, z okrągłą twarzą i piegami, które dodawały uroku. Trzeba było się przyjrzeć, porozmawiać a młodzi ludzie nie umieli tego zrobić!

Wszystkie ich gadżety ach, jakże brzydkie słowo! Dostarczały jedynie krótkie informacje. Zdjęcie czy filmik i to w stylu Niny na TikToku, nie jak te nachalne dranie, których Tomek bał się jak ognia. A wygląd! Makijaż! Jak wiedźmy przy sabacie! Współczesne dziewczyny różniły się od Jadwigi jak klaun w cyrku od kasjerek przy biletach! Sam fakt, że kasjerka była miła, nie sprawił, że zapamiętamy jej twarz, a jedynie tego dziwacznego klauna. Z nim nie wymieniliśmy słowa, a z kasjerką już kilka zdań.

Tak i Tomek, patrząc od czasu do czasu na sąsiadkę Jadwigę, nie potrafił pojąć, że szczęście już blisko. Umarłby tak, jak sądziła babcia Łucja zagubiony. Dlaczego? Z głodu! Z zimna! I z braku kobiecej czułości!

W domowym życiu Tomek przypominał zagubionego jeża we mgle. Jadł Rosółka i pierogi, jeśli nie zapominał zdjąć garnek z ognia na czas. A jeszcze kanapki. W kanapkach był specjalistą! Kawę też parzył nieźle.

Teraz młodzieniec próbował pokroić ogórek do sałatki. Zranił się, szukał bandaża i zielonej maści, gdy nagle ktoś zaczął pukać w drzwi wejściowe. Musiał szybko otworzyć, nie zważając na krwawiący palec.

Na Tomka, z przerażonymi oczami, rzuciła się Jadwiga. Co jej dokładnie mówiła, w co go namawiała babcia Łucja nigdy nie dowiedziała się. Lornetka nie przekazuje dźwięku, a szkoda! Przebiegły lokalny Kupidyn, czyli babcia Łucja, zobaczyła, że chwilę później Jadwiga w swoim mieszkaniu karmi Tomka barszczem, podaje mu ziemniaki z kotletami, sałatkę z kiszonej kapusty i kompot. Na widok chłopaka smaczne! Bardzo.

Tomek rozpromieniony, z ust wyjechał uśmiech, a z oczu odpłynęła samotność, a z życia zagubienie i kompleksy.

Po miesiącu młodzi pobrali się. Babcia Łucja została zaproszona na wesele. Podano jej pyszne ciasto, a największy kawałek zabrała ze sobą. Na pożegnanie, panna młoda Jadwiga, chichocząc, zapytała staruszkę:
Więc miał umrzeć, co? Jak mówiłaś, że zaczął się wbić w palec? Tak, prosto w palec!!! No, babciu Łucjo, wiesz, jak się wstydziłam, kiedy powiedziałam, że go uratuję, a on wyciągnął mi palec! No, babciu Łucjo!