LOKALNY AMUR

Jagodo, będziesz winna jego śmierci! Jak to w czyim?! Oczywiście, w Tobie! Tak, dokładnie w Tobie! No i co? Nic dziwnego! A kto to był ten piękny chłopak, co wczoraj siedział na ławce podwórka i nagi kolanami błyszczał? Czy naprawdę można tak? Tomek ma delikatną duszę On widział jedynie nagie kolana dziewczyn w szkolnej lekcji WF-u, i to dawno temu. No i co z tym, że wokół tyle dziewczyn w mini-spódniczkach! Ty to porównałaś! Aha! Ich kolana i Twoje! To różnica! Dla Tomka szczególna!

Głos w słuchawce stał się surowy:
Nic nie wymyślam: właśnie widzę go, pisze list ostatni Tak mówi, kurczę, czyli właśnie tak pisze: nie mogę bez niej, mówię! Wrzucało się w duszę, mów, rozumiesz mnie, co? Tak to pisze! Wrzucało się w duszę, mówi, a nie patrzy na mnie! Lepiej sięgnę po piwo znaczy umrę! Tak, słowo umrę jest wyraźne! Jak to, że nie widzę?! Mam dziadkowy lornetkę! W niej mogę zobaczyć wszystko, co chcę!

Telefon na chwilę zamilkł, słychać można było tylko zdenerwowane tchnienie rozmówczyni:
O rany, mój losie, już się spieszę Spóźniliśmy się, Jadziu, tak po prostu, wzięłam ostry nóż, już się sam sobie przyciska krew Co? Mówisz, że zdążysz?! No, biegnij, biegnij, ratuj swojego księcia!

Babcia Łucja, zmrużając chytre, wąskie oczka, z przyjemnością obserwowała, jak do skrzypiącego mieszkania wpadła okazała Jagoda, niosąc ze sobą nieodkrytą miłość, chęć nakarmić zupą i marzenie o garści dzieciaków.

Tomek nie miał szans. Ten chudy, marzycielski młodzieniec mieszkał sam: pół roku temu jego matka wzięła ślub i wyjechała do męża, zostawiając synowi trzypokojowe mieszkanie. Do tego surowo nakazała mu, by jak najszybciej wziął żonę i zaczął rodzić wnuki. Przynajmniej jedną. I to bezzwłocznie! Bez zwłoki!

Tomek się zgodził: domowy spokój mu smakował. Lecz dziewczyny nie mogły się pojawić. Geniusz w elektronice, w kontaktach był cichy, kompleksowy i nieśmiały. Sam nie potrafił się namawiać. A przed agresywnymi dziewczynami uciekał niczym odrzutowiec. Babcia Łucja jednak popierała go: nie chciała mieszkać z zadziorną sąsiadką.

A Jagoda! Okazała, gospodyni, szanująca. Nie była najpiękniejsza, ale sympatyczna, okrągła twarz z piegami wyglądała przyjemnie. Trzeba było się przyjrzeć, porozmawiać z człowiekiem A młodzi ludzie nie umieli tego robić!

Wszystkie ich gadżety fe, jakie odrażające słowo! Mogły dawać tylko krótką informację. Zdjęcie albo filmik I to, takie jak Nina w TikTokach, nie nagrywały, w przeciwieństwie do wścibskich cwaniaków, których Tomek bał się jak ognia. A wygląd! Makijaż! Jak czarownice na sabacie! Nowoczesne dziewczyny różniły się od Jagody jak klaun w cyrku od kasjerki przy kasie! Sam widzisz: choćby kasjerka była miła, zapamiętasz twarz nie jej, a tego głupiego klauna. Z nim nie było nawet słowa, a z kasjerką rozmawiali! Przynajmniej wymienili kilka zdań.

I tak Tomek, czasem spoglądając na sąsiadkę Jagodę, nie mógł pojąć własnego szczęścia. Umarłby tak, zagubiony, według babci Łucji. Dlaczego umarł? Z głodu! Z zimna! Z braku kobiecej czułości!

W domowym zaciszu Tomek przypominał zagubionego jeża w mgle. Jadł kremówki i pierogi, jeśli nie zapomniał zdjąć garnek z ognia. A do tego kanapki. W kanapkach Tomek był specjalistą! Kawę też parzył dobrze.

Teraz młodzieniec próbował posiekać ogórka do sałatki. Pokaleciał się, pobiegł po opatrunek i zieleń, lecz w tym momencie ktoś zaczął stukać w drzwi wejściowe. Musiał natychmiast otworzyć, nie zważając na skaleczony palec, z którego kapała krew.

Na Tomka, z przerażonymi oczami, rzuciła się Jagoda. Co jej mówiła, w czym go namawiała babcia Łucja nigdy nie dowiedziała się. Lornetka nie oddaje dźwięku, a szkoda! Tymczasem chytry lokalny Amor, czyli babcia Łucja, zobaczyła, jak chwilę później Jagoda w swoim mieszkaniu podaje Tomkowi zupę żurek. Karmi go ziemniaczkami z pulpetami, sałatką z kiszonymi buraczkami i kompotem. Patrząc na chłopaka smaczny. Bardzo.

Tomek rozpromienił się uśmiechem, z jego oczu odpłynęło samotność, a z życia niepewność i kompleksy.

Po miesiącu młodzi ludzie wzięli ślub. Babcia Łucja została zaproszona na wesele. Podano jej pyszne ciasto, a największy kawałek wzięła ze sobą. Na pożegnanie, panna młoda Jagoda, chichocząc, zapytała staruszkę:
Więc zamierzał umrzeć, co? Jak to u ciebie było: zaczął się przyciskać?! Aha, prosto w palec!!! No, babciu Łucjo, wiesz, jak się wstydziłam, gdy powiedziałam, że uratuję go od śmierci, a on podał mi palec! No, babciu Łucjo!