Lista moich marzeń

W przedpokoju stało się ciasno od kartonów. Igor Nowak, spocony i czerwonawy od wysiłku, wcisnął kolejny z nich na szafę z półkami. Pył osiadał na jego łysiejącej głowie niczym szary szron.

Po co to wszystko przechowywać? Same śmieci warczał, schodząc po krzaczastej drabince.

To nie śmieci odpowiedziała spokojnie, lecz stanowczo Zuzanna. Siedziała na podłodze, wyładzając stary walizkę pełną papierów. To wspomnienia.

Wspomnienia? zfrewnął się Igor, marszcząc brwi. Ta wspominanka wyrywa mi kręgosłup. i tak wszystko wyrzucisz za rok. Nie ma miejsca.

Zuzanna nie odzywała się. Jej palce muskały zużytą skórzaną okładkę starego albumu i otworzyła go.

Patrz powiedziała, nie zważając na jego narzekania. Pierwszak. Pamiętasz?

Igor podszedł niechętnie. Na pożółkłym zdjęciu mieniła się dziewczynka w białych kokardkach, patrząc w słońce.

Pamiętam mruknął, trochę łagodniej. Płakałaś wtedy, że fartuch cię drażni.

A to był obóz pionierski…

Jurata skinął Igor, spoglądając przez jej ramię. Stamtąd przyniosłaś tę muszlę, co nadal gdzieś się tu tarza.

Znowu zabrał się za kartony, ale już bez poprzedniego zapału. Zuzanna przewracała stronę po stronie: młodość, studia, ich ślub Igor w niewyobrażalnie szerokim fraku, ona w koronkowej sukni matki. Młodzi, gładcy, szczęśliwi. Uśmiechali się do obiektywu, nie wiedząc, co przyniesie dwadzieścia lat: ciasne mieszkanie, jego wieczne pomruky, jej cicha pretensja, że romanse zostawiła w szufladzie.

Uważaj! nagle wykrzyknęła Zuzanna.

Igor potrącił małe kartonowe pudełko, a jego zawartość rozprysła się po podłodze. Gdy on jęczał i sprzątał książki, Zuzanna podniosła z linoleum małą, aksamitną szkatułkę. Podniosła wieko.

W środku, na watie, leżała ta sama muszla z Juraty, kilka przygasłych odznak, wyschnięty gałązek mimosy i złożony w cztery części arkusz szkolnej zeszytu.

Co to? zapytał Igor, kończąc porządkowanie.

Zuzanna rozwinęła kartkę. Dziecięcą, pilną ręką napisano: Lista moich marzeń. 1. Zostać lekarzem. 2. Grać na gitarze. 3. Odwiedzić Paryż. 4. Wyjść za mąż za wielką miłość.

Cicho podała list swojemu mężowi. Przejrzał go, złagodził się, po czym zachichotał:

No cóż, nie wyszło z lekarzem. Gitarę nie grasz. Do Paryża nie pędzisz… A co do miłości zaciął się, drapiąc się po plecach. Nie została lekarzem, ale teraz mam kręgosłup jak u staruszka. Dzięki twoim archiwom.

Zuzanna wzięła list z jego rąk, przyjrzała się punktowi czwartemu, potem spojrzała na męża. Na jego zmęczoną, zakurzoną twarz, na ręce, które właśnie dźwigały ciężkie kartony, by zrobić w szafie trochę miejsca.

Wyjść za mąż za wielką miłość nie oznacza ciągłej romansu, Igorze. To znaczy, że kiedy mężowi boli kręgosłup, żona robi mu masaż, a on w zamian myje naczynia.

Delikatnie złożyła kartkę, włożyła ją z powrotem do szkatułki i zamknęła wieko.

Dobrze westchnęła. Może masz rację. Niektóre z tego da się wyłuskać.

Odłożyła szkatułkę na bok, do stosu najcenniejszych rzeczy, które nigdy nie zostaną wyrzucone. Potem podeszła do Igora, przytuliła go i przycisnęła policzek do jego kolczastej brody.

Dziękuję szepnęła. Za wszystko.

Igor najpierw zamarł ze zdziwienia, potem niezdarnie pogłaskał ją po włosach.

No dobra, co to za czułość? mruknął. A kręgosłup mi jeszcze pomaszczysz?

Pamiętam uśmiechnęła się Zuzanna, wtulając się w jego ramię.

Wiedziała, że Paryż i gitara pozostaną w przeszłości, na pożółkłej kartce. Ale tu, w kurzawym, ciasnym przedpokoju, unosił się nie zapach marzeń, lecz zapach życia. I to też było szczęście. Takie, którego nie da się sfotografować ani włożyć do albumu. Po prostu istnieje. I tego wystarczy.