List do Świętego Mikołaja – Poruszająca Opowieść o Zgubionym Marzeniu, Dziecięcej Wierze w Magię Świąt i Rodzinie, Która Postanawia Stać Się Cudem dla Małego Sashy z Ulicy Mickiewicza 97

List

Dawid wraca z pracy, śnieg skrzypi pod jego butami, a myśli same wracają do lat dzieciństwa. Zjeżdżanie z górki na teczce, bitwy na śnieżki, lizanie sopli to były złote czasy…
Nagle słyszy dziecięcy płacz. Rozgląda się i widzi chłopca w brązowym płaszczyku i szarej czapce na ławce. Chłopiec głośno szlocha, rozmazując łzy po policzkach.
Dawid podchodzi do niego.
Chłopczyku, zgubiłeś się? Dlaczego płaczesz?
Zgubiłem list Niosłem go w kieszeni, a potem patrzę, już go nie ma i znów wybucha płaczem.
Nie płacz, poszukamy razem. A co to za list? Mama kazała ci zanieść na pocztę?
Sam napisałem do Świętego Mikołaja Mama nie wie
Oj, szkoda Ale nie martw się, napiszesz jeszcze raz
Ale już nie dojdzie na czas
Wiesz co, biegnij do domu, bo robi się ciemno, a ja poszukam twojego listu, dobrze?
Dobrze A znajdzie pan naprawdę? I wyśle?
Obiecuję! Wiem, że Święty Mikołaj i tak wie, co dzieci piszą. Nawet jak nie znajdę, to i tak dostaniesz prezent.
Chłopak ociera oczy rękawem i ucieka w ciemność.
Biedaczek. Pisał, starał się, a tu taki zawód
Dawid uśmiecha się, wspominając swoje listy do Mikołaja i paczki pod choinką. Jak dawno to było Już niedługo jego syn także będzie pisał listy. Ale na razie ma cztery lata i jeszcze nie umie
Idzie dalej, dokładnie patrzy pod nogi, ale niczego nie widzi. Szkoda chłopca. Ciekawe, o co prosił, czego się spodziewał
Nagle zauważa w śnieżnej zaspie róg koperty. Wyciąga ostrożnie to ona! Papier jest mokry, więc delikatnie chowa znalezisko do torby, żeby się nie porwało.
W domu żona Wioletta kończy gotować kolację, synek Maks bawi się samochodzikami. Dawid bardzo kocha rodzinę i cieszy się zawsze, gdy wraca do swojego przytulnego mieszkania.
Wioleta, wyobraź sobie, idę dziś z pracy, na ławce chłopak może osiem lat, płacze okropnie. Zgubił list do Świętego Mikołaja. A ja go znalazłem! Zobaczmy, co napisał
Dawid wyciąga z kieszeni kopertę. Dziecięcym charakterem pisma napisano: Do Świętego Mikołaja, od Jasia Nowickiego.
Może otworzymy i sprawdzimy, o co prosił?
Jasne. I tak list by z poczty dalej nie poszedł
Dawid bardzo delikatnie rozdziera brzeg koperty i wyciąga zeszytową kartkę złożoną na pół. Czyta na głos:
„Kochany Święty Mikołaju!
Pisze do Ciebie Jaś Nowicki, mieszkam na ul. Słowackiego 15. Mam dziewięć lat i chodzę do trzeciej klasy. Lubię grać w piłkę i biegać z kolegami.
Mieszkam z mamą Elżbietą i babcią Zofią. Ostatnio przenieśliśmy się do starego domku, w którym pozwolili nam zamieszkać dobrzy ludzie.
Wcześniej mieszkaliśmy w innym mieście z tatą. Tata pił wódkę i bił mamę. Często i mnie się obrywało. Mama z babcią Zosią to mama taty ciągle płakały i razem ze mną. Było nam źle. Uciekliśmy stamtąd, a babcię zabraliśmy z sobą.
Święty Mikołaju, chcę Cię prosić, żebyś pomógł mamie znaleźć nową pracę. Myje podłogi, ale nie może się schylać, bo ją boli kręgosłup. Proszę, daj mamie nową sukienkę, bo stara już się podarła. Mama jest wysoka, szczupła i bardzo ładna!
Dla babci przynieś lekarstwa na kolana, bo ciężko jej chodzić, choć nie jest stara. Babcia marzy też o ciepłym szlafroku frotte, bo marznie. Babcia jest niska i drobna.
A ja marzę o pięknej choince z lampkami i kolorowymi bombkami. Kiedyś mama zawsze stawiała choinkę i było święto. Dopóki tata się nie upił i nie przewrócił drzewka…
Czekam na Ciebie, kochany Święty Mikołaju.
Jaś Nowicki.”
Dawid kończy czytać i spogląda na żonę. W jej oczach łzy.
Zupełnie rozczulające… Biedny chłopiec… Uciekli od alkoholika, na nic nie mają pieniędzy… Tak rzadko dzieci proszą dziś o prezenty dla mamy i babci. Dla siebie tylko choinkę
Musieli przejść przez piekło A matka babci też nie zostawiła. Porządni ludzie. Co gdybyśmy spełnili marzenie tego chłopca, Wioletta? Co ty na to?
Byłoby cudownie. Wiesz, że ja też dorastałam w rodzinie, gdzie ojciec pił. Ile się nacierpieliśmy Moja mama nigdy nie zdecydowała się odejść i spokoju nie było aż do jego śmierci
U nas w firmie szukają recepcjonistki, mogę zaproponować Elżbiecie. Wynagrodzenie dobre, nie trzeba schylać się do mycia podłóg przypomina sobie Dawid.
Pożyczmy od Kowalskich stroje Mikołaja i Śnieżynki i pójdźmy do Jasia! Niech dziecko uwierzy w magię świąt Zróbmy mu prawdziwą Wigilię!
Kupię babci leki na stawy, takie jak miałam dla mamy, na pewno się przydadzą. I szlafrok frotte, i jakąś ładną sukienkę dla mamy, ma podobną budowę jak ja, są przedświąteczne promocje, więc coś porządnego się znajdzie.
Pieniędzy nam nie brakuje. Zróbmy dobry uczynek, Dawid, co ty na to?
Jestem za! Jesteś naprawdę dobra, Wioletko
Dawid przytula żonę. To wielkie szczęście, gdy w rodzinie jest porozumienie i wspólne myśli.
Następnego dnia Wioletta kupuje prostą, ale elegancką, ciemnozieloną sukienkę, szlafrok frotte w kolorze jasno-różowym, lekarstwa na stawy, cukierki, mandarynki i bombki na choinkę. Dawid dorzuca tani smartfon dla Jasia raczej go nie ma.
Znajomi pożyczają im stroje Świętego Mikołaja i Śnieżynki na jeden wieczór. Dawid kupuje też małą, śliczną choinkę jedną dla Jasia, drugą dla swojego synka.
Wioletta i Dawid przebierają się w stroje, pakują prezenty do wielkiego worka, chowają choinkę do bagażnika i jadą pod wskazany adres. Syn Maks zostaje tego wieczoru u babci.
Stary domek, pochylony płot, w oknie pali się światło…
Dawid bierze choinkę, Wioletta worek, cicho idą prosto pod drzwi i pukają.
Kto tam? drzwi otwiera wysoka blondynka koło trzydziestki, zapewne Elżbieta, matka chłopca.
Na widok Świętego Mikołaja jest wyraźnie zaskoczona.
Oj, my niczego nie zamawialiśmy Chyba pomyłka?
Czy tu mieszka Jaś Nowicki?
Tak, to mój syn
Mamo, kto to? zza rogu wychodzi Jaś w dresach i swetrze.
Ojej Święty Mikołaj!
Cześć, Jasiu! Dostałem twój list i przyszliśmy z Śnieżynką! Przyjmij nas!
Mamo, on dostał mój list! Ten pan znalazł go i wysłał! Super! Wchodźcie! krzyczy uradowany chłopak.
Elżbieta zaprasza ich do środka. Z pokoju wychodzi starsza, drobna kobieta babcia Zofia. Jaś patrzy z iskrą w oku na choinkę.
Ta choinka dla nas? Jest piękna i pachnie świętami
Tak, Jasiu. Każde dziecko zasługuje na choinkę. Tutaj są bombki i lampki sami sobie udekorujecie. Przygotowałem też prezenty, ale musisz coś powiedzieć wierszyk, piosenkę Tak to bywa u Świętego Mikołaja
Dawid mówi niskim głosem, jak Mikołaj.
Jaś speszony nie umie sobie nic przypomnieć, ale patrzy z zachwytem na Świętego Mikołaja w czerwonym płaszczu, z białą brodą i czapką.
Jasiu, wiem, że jesteś dobrym chłopcem, sroka mi doniosła. Kochasz mamę i babcię, pomagasz im i dobrze się uczysz.
Przynieśliśmy prezenty dla całej rodziny. Wyciągnij je z worka
Jaś nieśmiało zerka na mamę, ta przytakuje z uśmiechem.
Chłopiec rozwiązuję worek. Najpierw pudełko z szlafrokiem i czerwoną kokardą
To dla ciebie, babciu! Pisałem o tym w liście!
Dla mnie?! babcia Zofia nie może uwierzyć, zarzuca szlafrok, przewiązuje się i śmieje się wzruszona.
Dziękuję, Mikołaju, Śnieżynko! Nigdy nie miałam takiego prezentu!
Potem Jaś wręcza mamie sukienkę, babci lekarstwa. Obie patrzą oszołomione, nie dowierzając.
Następnie Jaś wyciąga wielką paczkę ze słodyczami i mandarynkami, a na wierzchu pudełko ze smartfonem.
To dla mnie? Telefon? Mój własny?! Wow Święty Mikołaju, bardzo ci dziękuję!
Dużo zdrowia i szczęścia dla waszej rodziny! My już lecimy dalej
Wioletta i Dawid zbierają pusty worek, wychodzą cicho, a Jaś próbuje rozpakować telefon.
Przed drzwiami mama z babcią pytają nieśmiało:
Kim państwo jesteście? Skąd znacie Jasia?
Znalazłem jego list i z żoną chcieliśmy zrobić mu radość. Przyjmijcie wszystko z serca. Macie wspaniałego syna.
Proszę, tu jest jego list i moja wizytówka. W naszej firmie szukamy recepcjonistki, bardzo Pani pasuje do tej pracy. Jeśli pani chce
Ogromnie dziękuję To wszystko takie niespodziewane Jasiu od dawna czekał na cud i dziś go dostał, dzięki wam
W milczeniu Dawid i Wioletta wracają do domu. Czują wielką radość, że mogli podarować święta wyjątkowemu chłopcu i jego rodzinie. Dając, sami czują się obdarowani patrząc na jego szczęście i wzruszenie w oczach. Wydanych pieniędzy wcale nie żałują pieniądze można zarobić, a emocji nie kupi się za żadne złotówkiW drodze powrotnej Dawid obejmuje Wiolettę mocno, a śnieg wiruje wokół nich jak białe, ciche anioły. W oddali migoczą świąteczne światła, ktoś śmieje się na ulicy, a w ich sercach narasta cicha pewność, że zrobili naprawdę coś dobrego.

Gdy wracają do domu, Maks już śpi, przytulony do nowej pluszowej zabawki. Dawid staje przy oknie, patrzy na cichą, białą noc, i czuje, że teraz rozumie, czym są święta to nie prezenty ani ozdoby, lecz odwaga, by widzieć potrzeby innych, i dobro, które potrafi rozświetlić czyjś mrok jak świeczka bożonarodzeniowa.

Nazajutrz, przeglądając wiadomości w internecie, natrafia na wiadomość lokalną: Cicha magia świąt tajemniczy Święty Mikołaj spełnił marzenia rodziny w potrzebie. Jaś, jego mama i babcia dziękują wszystkim ludziom dobrej woli. Dawid uśmiecha się do siebie magia naprawdę istnieje, jeśli tylko jesteśmy gotowi wyciągnąć do kogoś rękę.

A gdzieś tam, w małym domku pod starym płotem, Jaś ubiera swoją pierwszą choinkę od lat, a w jego oczach tańczy radość większa niż niejedno świąteczne światło. Być może właśnie tego dnia stał się cud dla nich wszystkich.

I tak, po raz pierwszy od dawna, Dawid sam pisze list. Tym razem bardzo krótki: Dziękuję, Święty Mikołaju za to, że mogłem być choć przez chwilę tobą.