Lina była zła. Bardzo zła, aż żal jej było, taka zła była ta Lina. Wszyscy próbowali uświadomić to k…

Aniela była zła. Bardzo zła, aż człowiekowi żal się robi, jaka ta Aniela była zła. Wszyscy próbowali to uświadomić każdej kobiecie w biurze Aniela była zła. Niedobra i jeszcze do tego nieszczęśliwa.

Oczywiście nie ma męża, syn dorosły, mieszka osobno. Aniela sama, nikomu niepotrzebna. Przyszła w poniedziałek do pracy, a tu każda opowiadała, ile to uprała, posprzątała przez weekend. Jedna na działce plewiła grządki, druga smażyła konfitury z porzeczek. A Aniela siedzi cicho, co ma mówić? Nie ma się czym pochwalić, faceta nie ma, dziecko dorosłe, to i milczy pokornie.

Dzisiaj wyszła wcześniej z pracy, wszyscy wiedzą, że dwa razy w miesiącu wychodzi przed czasem. Potakują głowami z przekąsem każda domyśla się dokąd idzie: oczywiście na spotkania ze swoimi kochankami. W biurze są przekonane, że Aniela ma całą gromadę kochanków, w końcu jest taka „zła”. One są dobre wszystkie zamężne, wiecznie zabiegane, a Aniela no właśnie, ta niedobra.

Aniela mówi mama czemu ty jesteś taka?
Jaka, mamo?
No, nieułożona. Choćbyś sobie jakiegoś narzeczonego znalazła, naprawdę, córko
Jeszcze nie za późno, nawet dziecko drugie można urodzić, teraz każda po czterdziestce rodzi.
Mamo, a po co mi jakiś facet? Po co mi drugie dziecko z kimś obcym? Przecież mam syna, Michała mi w zupełności wystarczy
A taki narzeczony, jak ty mówisz, po co? Co ja z nim zrobię? Mam już Olka.
Aniela! sercem złamana protestuje mama Olek to nie twój mężczyzna!
Jak to nie? Oczywiście że mój śmieje się Aniela zaprasza mnie raz w tygodniu na randkę, daje prezenty, pomaga wyjechać na urlop, nie marudzi, nie każe jeździć do teściowej i myć okien, nie każe prać skarpetek ani gotować, problemów nie zrzuca, nie zalega mi na kanapie.
Raj na ziemi.
Raj… Dobrze ci, to wszystko spada na jego biedną żonę.
A ty byś chciała, żeby spadło na mnie?
Nie, dziękuję! Mam czterdzieści parę lat, byłam dwa razy, przypominam, dwa razy, zamężna i z takiego szczęścia uciekałam bez butów.

Pierwszy mój mąż, ojciec Michała, jeśli nie pamiętasz, to na twoją prośbę za niego wyszłam, ledwo osiemnastkę skończyłam, bo starszy – mądrzejszy, poważniejszy, dobrze zarabia, kocha, szanuje tak mówiłaś.
Pięć lat, całych pięć lat byłam jak w więzieniu: studia niedozwolone, koleżanki zabronione, nawet Michałem nie mogłam się zajmować, bo młoda, bo coś źle zrobię. Tylko harówka: dla niego i jego mamy.
Za to byłam obwieszona biżuterią. O, tak. Raz w miesiącu wyprowadzał mnie, żebym mogła się ludziom pokazać. Miała być wzór żony, taka poprawna, nie to co te dzisiejsze.
A sam, proszę bardzo, do takich „kukiełek” biegał
Kiedy uciekłam i rozwód wniosłam dzięki mojej babci to chciał wszystko odebrać, nawet majtki

Drugi raz wyszłam za mąż z miłości, uczyłam się i pracowałam, pamiętasz mamo?
Za dnia nauka próbowałam nadrobić zmarnowane lata, a wieczorami praca żeby nie być ciężarem dla ciebie, dla was…
Aniela! Jak możesz tak mówić! Kiedy ci czegokolwiek odmówiłam? Czy chleba, czy talerza zupy, swoim dziecku, wnukowi?
Ty nie, mamo Ale nie jesteś jedyna. Jeszcze był ojciec, pamiętasz? Braciszek Mikołaj, w życiu niedojrzały, bo po co? Jest mama
Tyrasz na dwa etaty, biegniesz po drodze do sklepu, trzeba dzieci wykarmić, raz jeden na kanapie, drugi przy komputerze
Gotujesz, sprzątasz, pierzesz
Więc kiedy trafił się wielki uczucioł, pognałam po raz drugi za mąż. Bo bez miłości już żyłam.

I co się zmieniło? Nic. Pracy przybyło. Była Aniela Aniela, stałam się Anielą wszystkowinną. Kochany mąż leży na kanapie, Aniela w pracy, potem do przedszkola, własne dziecko nie odważyłam się obciążyć faceta, bo nie jego. Samochodu nie mam po co, przecież mężowi bardziej potrzebny, ma na tramwaj do roboty jeździć? Przecież wszystkie kobiety tak mają, co to znaczy zmęczona? A kolacja? Kto przygotuje?
Przygotowałam, podałam, nakarmiłam, uprałam, wyprasowałam a potem zadowalaj męża, a nie daj Bóg nie dostanie porcji czułości, to zaraz poleci w bok, skarb jeden
Kasy brak? Twojemu dziecku niestety, gdybyś swoje wspólne urodziła, to kto wie A tak, przykro mi, poszukaj balona, który cię i twoje dziecko utrzyma.
Niestety, nie ze mną te numery.

Jak to nie dasz na naprawę samochodu? Bo to twój samochód? Jesteśmy rodziną!
Porównuje: ile ty zarabiasz, niby nic nie robisz a masz płacone, ile ja. Tobie się poszczęściło
Co to znaczy odchodzisz?
O rany, idź sobie, kto cię potrzebuje z dzieckiem, ha-ha-ha.
Tak mamo, byłam i z tym, kto zarabia więcej i z tym, kto mniej żadnej różnicy.
Wszyscy zadowoleni, tylko mi źle, mamo.

Aniela, wszyscy tak żyją, dzieciaku.
To niech sobie żyją, ale ja nie będę.

Jak spędziłaś sobotę?
Mikołaj z Martą podrzucili Olkę i Witka, poszłam z nimi na spacery, naleśniki smażyłam, niczego wielkiego nie robiłam, trochę sprzątnęłam, wieczorem dzieci spały, ojca nakarmiłam, prasowałam i po północy padłam na kanapę. Rano dzieci wcześnie wstały, chciały naleśników, no to babcia smażyła, potem znów goście Mikołaj z Martą, upiekłam kurczaka, surówki, pizzę, kolacja, posprzątałam, o jedenastej padłam jak nieżywa, w nocy ojciec mnie do łóżka budził
Mamo, nie przypominam sobie, żebyś sama siedziała z Michałem, nie pamiętam też żebym ci dziecko podrzucała, byle odpocząć?
Ty byłaś samodzielna, a te brak słów
Chcesz, powiem ci jak wyglądał mój ostatni weekend? W piątek wieczorem Michał zadzwonił, zapytał czy wezmę Tymka na weekend, bo oni z Mariną w góry chcą jechać.
Pewnie, że wzięłam, czemu nie?
Tymek to kot Mariny, dziewczyny Michała. Gdybyś, mamo, mniej była zajęta Mikołajem i jego rodziną, może byś wiedziała czym się zajmuje twój starszy wnuk.
Michał z Mariną przywieźli kota, przywieźli pizzę i pojechali.
Ja na noc najadłam się tej pizzy i włączyłam serial. Nie musiałam rano w sobotę zrywać się do dzieci.
Rano wstałam, nakarmiłam Tymka, zrobiłam sobie kawę, ot tak, przetarłam kurze, nastawiłam pranie, zadzwoniłam do ciebie, chciałam cię namówić do muzeum albo choć pogadać przy kawie.
Telefon odebrał tata, ty byłaś zajęta, ręce mokre, coś tam zmywałaś.
Nazwał mnie leńiwą, powiedział, że matka haruje na pełny etat, dziećmi się zajmuje, a ja jak hrabina tylko po muzeach chodzę.
Już miałam się obrazić, ale potem pomyślałam po co? Tata zawsze ma rację.
Poszłam do muzeum, była wystawa twojego ulubionego malarza, pamiętam jak dawniej lubiłaś go.
Potem posiedziałam w kawiarni, pochodziłam po sklepach, przypomniałam sobie o kocie i wróciłam do domu Tymek spał.
Już nie chciało mi się nigdzie iść, padłam na kanapę i oglądałam seriale.
W niedzielę spaliśmy z Tymkiem do jedenastej. Chciałam cię namówić na przejażdżkę tramwajem wodnym po Wiśle, ale odebrała Marta, powiedziała pełnymi ustami, że jesteś zajęta chyba zmywałaś naczynia.
Wieczorem zadzwonił Olek i zaprosił mnie na kolację. Wiesz, poszłam. Dlaczego mam odmawiać?
Jestem wolna. Nie wnikam, co tam z jego żoną, o tym nie rozmawiamy, on nie wciąga mnie w swoje problemy, ja jego w swoje. Przeuroczy wieczór, wyspałam się, rano rześka poszłam do pracy.

Próbowałam spotykać się z wolnymi, mamo. Ale to dopiero porażka. Albo szukają matki, albo mają po dwa rozwody i gromadkę dzieci.
Mamo, świat się zmienił.
Jeden mi tłumaczył, że mam obowiązek pokochać jego dzieci, obowiązek, bo kobieta to zawsze dzieci kocha. On ma obowiązek utrzymywać dzieci i byłą, bo matka jego potomstwa, a my będziemy żyć z mojej pensji, reszta pójdzie na jego hobby jest zapalonym wędkarzem. W zamian będzie mnie karmił smaczną rybą.
Na moje pytanie, czy pomoże mojemu dziecku oburzył się: Michał ma przecież ojca, niech on pomaga. No cóż, logiczne.
Zatem kazał się pocałować w rękę Michał ma i ojca, i matkę: mnie.
Oczywiście stałam się złą, drobiazgową, wyrachowaną, okrutną. Chciałam obarczyć biednego faceta swoim dzieckiem, żyć jak hrabina
Tak więc, mamo, pojawił się Olek.
Tak, jestem zła w waszych oczach, ale wcale mi nie wstyd jak żyję.
Boli mnie i jest mi przykro, że to z tobą jest mi źle, dlatego ciągle próbuję cię wyciągnąć z domu, jak dzisiaj Skłamałam tobie i tacie, że potrzebuję pomocy.
Mamo, ze mną wszystko dobrze, a teraz chodź, spędzimy trochę czasu dla siebie, dla ciebie, dla mnie.
Oszalałaś, Aniela, a co z tatą?
Co z tatą? Czy chory?
Nie, ale obiad przecież
Nie uwierzę, że nie masz obiadu ugotowanego.
Ale trzeba podgrzać i wiesz, Mikołaj
Mamo, zaraz się obrażę Wiem, że jestem zła, ale pozwól mi być chociaż dziś dobrą, chodź odpocznij, proszę cię bardzo

W poniedziałek kobiety w pracy opowiadają, jak strasznie są zmęczone odpoczywaniem. A Aniela uśmiecha się filuternie. Wszystkie wiedzą, że Aniela jest zła, idzie tanecznym krokiem i uśmiecha się do czegoś, o czym tylko ona jedna wie.
Oczywiście wszystkim się wydaje, że w głowie tej Anieli zawsze siedzą jakieś „złe” myśli…